Loevesteinsessie #17 De Klarist 11-7-2020

Afgelopen Zaterdag stond de deur weer open van De Klarist voor de bezoekers van Loevesteinsessies #17.

De deur was natuurlijk gesloten voor spontane bezoekers, want er mogen niet al te veel mensen naar binnen. Gezellig was het wel. Er werd eerst kennis gemaakt. Maar exact om 21:00 uur, nadat er wat 'drivers' op een laptop waren uitgewisseld startte de eerste band in.

The Variant: is een variatie op prachtige zelf geschreven repertoire, wat Folk benaderd, maar een elektrische gitaar speelt daar prachtig doorheen en de gitarist laat zich ook vocaal tussendoor invallen. Zelf vind ik het duo echt een aanvulling op wat er al is, ze zijn nog jong en laten echt wat zien.

Giovanna's Zoo: heeft geen aankondiging meer nodig. De eenmansband laat haar Zoo, geweldig klinken, door haar gitaar en vocaal. Haar zelf geschreven liedjes bevatten alles wat een song moet hebben, drama, dans, de storm en als je goed luistert zelfs groene blaadjes. Ze vertelt over kunstenaars. Maar ook over de Scheveningse Vissersvrouw, die in haar geval een expat is, want de visserij van tegenwoordig is ook veranderd. Ik heb haar al best vaak gehoord en ik wacht op een album. Zodat ik niet naar al haar optredens hoef, maar haar mee naar huis kan nemen.

Whiskers EP: is een tweemansformatie. Een bassist, een gitarist en een 'oldschool' drumcomputer. De bassist is tevens zanger en heel anders dan de eerste band zing hij, prachtig, sereen, ingetogen. De gitarist speelt hier weer deuntjes doorheen. Wat wel opviel is dat de gitarist erg veel leek op de gitarist van het eerste duo. Hij heeft dezelfde kleren, dezelfde baard, postuur en vooral dezelfde gitaar.  

Op de fiets naar huis bedacht ik dat het best wel een unieke avond was. Dit moeten we vasthouden.

 

STAMPOP 5-7-2020

Collage:
Fotograaf Marja den Dulk

Al vanaf de officiële opening op 1 April 2018 en eigenlijk al vanaf de officieuze opening in februari van dat jaar is De Stamboom de Stamkroeg van de kern van ‘Kleinkunst’ Den Haag.in brede zin van het woord kleinkunst. Dichters, Performers, Muzikanten: Pop, Rock, Country, Blues, Folk, maar ook van luisterliedjes, of gewoon muziek om te luisteren, maar vooral theater. Het werd weer tijd voor zo’n feestje, na het afwachten van wat regelgeving werd het nieuwe seizoen op 5-7-2020 weer geopend, met de eerste editie van STAMPOP.

De storm was nog niet gaan liggen, maar de regen was wel inmiddels uitverkocht. Ik kon veilig met de fiets vertrekken naar wat een uniek evenement zou worden. Daar aangekomen hing ik mijn jas op en tot mijn schrik voelde ik geen portemonnee meer. Waar was die gebleven. Ik belde mijn lieve vrouw op, die nog niet mee kon naar dit evenement. Dat zou te lastig worden met haar voet. Hij lag ook niet thuis.

In de prachtige ambiance van de expositie van kunstenaar Nway, zijn twee zalen ingericht, om de optredens plaats te laten vinden. Ik werd de tafel gewezen in de achterzaal, waar het eerste optreden zou plaatsvinden. Ria van der Wegen is zo’n gastvouw, waarom de formule van de Stamboom gewoon moet slagen. Ze is niet alleen gedreven, maar het is gewoon dat je, je geen betere gastvrouw kunt wensen.

Tony Ynot: mocht het feest openen. Ik ken Tony als een hele goede dichter. Ze is vaak een onderdeel van het levende kunstwerk van Lichel van den Ende. Wanneer je toevallig ziet dat er in de buurt een expositie is van Lichel, c.q. een voorstelling, dan moet je het toch echt eens bezoeken, ik heb hem meegemaakt in Burgh-Haamstede. Ik wist ook dat Tony kan zingen. Dus ik ging er eens lekker voor zitten en wat ik meemaakte was het mooiste dat ik Tony ooit had zien doen. Ik kende het werk van Ramon Burnet niet, ik had er alleen over horen praten, maar kon er nooit over meepraten. Wat Tony deed was boven alle verwachting. Ze zorgde er voor dat ik kennis maakte met zijn werk en zo wordt deze geweldige singer/songwriter niet vergeten. Het deed mij wel mijn kleine leed vergeten, die nog in mijn hoofd zat. Een portemonnee kwijt zijn is geen wereldramp, maar leuk is het niet. Echter na het optreden van Tony dacht ik er bijna niet meer aan.

Alexander Franken laat mij altijd glimlachen. Al kan hij ook serieus zijn. Ik heb afgesproken dat ik zijn ‘Bad Boy imago’ die hem past weer in ere zal herstellen, dus zal niet al te zoetsappig over hem praten.  Alexander vertelde over de wereld waarin we de afgelopen tijd hebben geleefd, met rake woorden en

een bijpassend paars mondkapje van Kunstenaar / Couturier Marije Hendrikx. Hij maakte er tevens passende muziek bij. De stilte was dit keer een verbindende factor.

Rudy's Blues: Hierna verhuisde we naar de voorzaal. Waar Rudy aan zijn optreden begon. Tijdens het bestellen van een pilsje, die ik mee naar buiten nam om even pauze te houden, hoorde ik Rudy prachtige blues geluiden zingen en spelen. Gelukkig kreeg ik er buiten ook nog wel wat van mee, maar we moesten ook even bijpraten.

Sequoia en Kaj: Sequoia opende het optreden weer in de achterzaal. Wat direct veelbelovend was. Ik had Kaj al gezien tijdens de soundcheck en al direct nadat Sequoia hem had aangekondigd ging het los. Mika, Elton John, ‘Al along the watchtower’ niet van Dylan/Hendrix of U2, maar een prachtige versie van Kaj. Hij had ook een eigen nummer, die ook al fantastisch klonk: the Base. Deze twee artiesten zijn voor mij een nieuwe ontdekking, want er is chemie tussen die twee op het podium. Ik wil ze vaker zien.

De gekke vogels traden weer op in de voorzaal, samen met Rudy op mondharmonica. Heerlijke muziek.

Ik heb Sequoia nog even solo gezien en daarna moest ik echt naar huis, want volgens mij was het feest nog maar pas begonnen, voor mij was het net iets te lang om de tour mee te starten. Ik hoop op een vervolg. op de terugweg heb ik helaas ook mijn portemonnee niet zien liggen, dus bij thuiskomst heb ik alles geblokkeerd.

© Hoss 6-7-2020