4. nov, 2018

De derde etappe: Domburg - Haamstede

We zullen doorgaan

 6:30      Het was al weer veel te lang geleden. Ik heb een plan, maar dat plan rammelt van alle kanten, wanneer je jezelf steeds in allerlei bochten wringt om ook andere dingen te kunnen doen en even heel eerlijk, mijn moeder en mijn vrouw en kinderen zijn mij heel dierbaar, die van jou toch ook.“ Kun je nog wel even afwassen, voordat jij gaat?” “Had dat gisteravond gevraagd, nu wil ik op tijd weg, want ik wil ook nog wel voor het donker thuis zijn.” “Oh!” Nu begrijp ik best dat haar zoon komt met zijn vriendin, na haar werk, dat is gisteren afgesproken en ik had daar gisteravond ook aan kunnen denken, maar ik vertrek en dat beslis ik nog altijd zelf, hoe egocentrisch ook. Dus we stappen heel begripvol samen naar buiten, kussen elkaar en wuiven elkaar uit. Niet uit routine, maar oprecht, omdat het zo voelt.

 6:45      Ik sta op de tramhalte Melis Stokelaan van Lijn 9 en Karin staat bij Lijn 4 op de Meppel weg. Beide haltes dragen de naam Beresteinlaan. Momenteel heb ik geen enkele beer gezien onderweg en dat zal ook wel even duren. Ik bel: “Hé, hoe laat dacht jij de tram te nemen, ik moet nog 18 minuten wachten?” “Ja, we zijn veel te vroeg.” “Maar de afwas had ik niet meer gehaald.”, maak ik mijn punt.We lachen en wensen elkaar een prettige dag. We appen elkaar nog wanneer we rijden. Karin is iets eerder onderweg.

 

7:23      Hmmm, het is altijd zoeken naar het juiste perron. Holland spoort niet helemaal, maar dat kneuterige, dat ondanks de geweldige technische mogelijkheden die voor handen zijn, dat er ook af en toe iets nog niet helemaal goed is uitgedacht. Op perron 3 en 4 staat beide aangegeven Dordrecht, onder aan de trap, op deze borden staat niet de volgende trein aangegeven en wanneer ik naar boven loop staat er toch echt een trein naar Eindhoven gereed. Terwijl ik om 7:29 uur aan de beurt ben met de trein naar Vlissingen. Het is dat ik inmiddels een beetje ervaren ben, maar als je het niet weet dan raak je toch in lichte paniek, terwijl het bij mij wel even opkomt, maar ik vooral een volhouder ben en dat helpt mij overleven in dit onzekere tijdperk en ik overtuigd ben dat ieder tijdperk onzeker zal zijn en dat ons wakker houdt.

 7:33      Ik heb mijn koffie meegenomen en zit weer in de stiltecoupé wanneer een man vraag of dit wel tweede klas is. Ik stel hem gerust en leg hem uit wat dit voor coupé is. Öh, daar heb ik niet bewust voor gekozen.” “Ik ook niet, alhoewel er soms momenten zijn dat ik het wel fijn vind.” Aangezien we de enige zijn in de coupé vraag ik door, naar zijn reis. Nu is hij blijkbaar niet de persoon die na zijn antwoord een wederzijdse vraag stelt, maar ik vind het wel interessant wat hij doet. Hij bouwt een viskwekerij in Thailand en reist via Brussel. Het is een afgelegen dorpje daar, dat van de wereld is afgesloten. Hij verteld dat het hem vooral om het doel te doen is. Hij verdient er niks mee. Ik stel mij vol twijfel op, maar het zou kunnen. Dan komt er een vrouw binnen die ons gesprek abrupt verstuurd door te wijzen naar de gewenste stilte. Ik vind het wel weer prima. Alhoewel we heel misschien nog aan het moment toekwamen dat ik over mijn reis zou vertellen, maar ach, waarom zou hij geïnteresseerd zijn.

 10:10 Ik zit in de bus van Middelburg naar Domburg. In de trein nog even plasje gedaan. Ik hoop uit te komen bij de bushalte waar ik vorige keer geëindigd ben. Het ziet er alleen niet uit dat ik daar uit kom en volgens de bus is de eindhalte de volgende, alleen stappen er nu nog mensen in met koffers, misschien voor de terugreis. Ik zie ook al een bord met strand er op, dus laat ik maar uitstappen. Ondertussen eet ik nog een gezonde energiereep die ik gekocht heb bij de Kiosk. Gewoon lekker, ik was gisteren vergeten om krentenbollen te kopen, is eigenlijk ook erg lekker.

10:37    Na een aardige wandeling door Domburg, waar ik zie dat de bushalte waar ik vorige keer voor de terugweg ben opgestapt wordt gerenoveerd. Ik bedoel dus de straat, dus ook de halte. Ik neem geen tijd om verder Domburg te bezoeken. Ik wil door, want ik weet niet wat ik vandaag kan verwachten. Ik weet dat de Oosterscheldekering op mij wacht daar ergens. Ik noem het een mijlpaal op mijn weg. Ik weet niet hoe lang die echt is en de inschatting voor de hele route is ca. 22 kilometer, alhoewel ik het niet exact heb uitgemeten. Er bestaat zoiets als een officieuze Noordzeeroute, maar ik volg mijn eigen pad. Pal langs de Noordzee.  Zoveel mogelijk.

11:37    De krabbepaaltjes, zoals ik ze noem zijn opgehouden. Ik hoef er niet meer doorheen te manoeuvreren. Daarvoor in de plaats zijn er geulen. Complete rivieren die ik tijdig moet oversteken, anders loop ik mezelf vast.  Aangezien ik bezig ben geweest om de tekst te vertalen van Queen’s ‘We are the Champions’ blijft deze in mijn hoofd rondzingen. Zowel in het Engels, als mijn gekunstelde vertaling. Soms durf ik net iets harder de klanken te laten horen. Soms klinkt het best leuk, voor mij dan. Ik heb er geen enkele bedoeling mee, dan dat het eigenlijk overal over gaat en het jammer is om alleen toe te passen bij sportwedstrijden, aangezien het nu eenmaal juist niet over een sportwedstrijd gaat, maar het zou kunnen, het zou kunnen. Ik vind het spelletje nu eenmaal zelf niet belangrijk genoeg. Terwijl ik weet dat ik nog amper tegen de elementen heb hoeven te strijden, want het is al weer fantastisch weer om te wandelen langs de Zeeuwse, of welke kust dan ook. De zee is relatief rustig en ik moet ver kijken om de echte branding te zien, aangezien er een gigantische zandbank voor ligt en op een deel daarvan loop ik. Ik kijk vooruit en zie vaag iets van het volgende eiland opdoemen en zie ook vaag puntjes van de Oosterscheldekering.

12:00    Ik zie de Oosterscheldekering dichterbij komen, maar ben er nog lang niet. Af en toe is het lastig om op het harde te lopen. Ik zie windmolens ver voor me, maar ze komen niet veel dichterbij. Ze lijken mij het beginpunt van de Oosterscheldekering. Dan komt er weer een geul waar ik omheen moet. Ik baan me een weg over de plasjes. Maak sprongetjes en soms, wanneer ik denk dat ik het niet zal halen probeer ik met mijn tenen een tussenstap te maken. Ik moet zeggen, wandelen langs het strand is toch echt zeer dynamisch. Er zijn maanlandschappen, waarbij je door kraters loopt. De minimale verandering in uitzicht. Een verte die minimaal dichterbij komt. De zoute lucht, die ik niet ruik, maar vooral voel in mijn ogen en mijn bril die er van aanslaat. Dat maakt het tot een overlevingstocht en ik wil er ook nog de snelheid inhouden, want ik wil voor het donker thuis zijn.

13:22    Ik zit heerlijk op het muurtje van de Oosterscheldekering. Hij licht vlak voor mij. Ik heb het gehaald en ik heb zojuist mijn boterhammen opgegeten en een flesje Cola halfop. Ik had geen zin om watertjes te kopen en Cola zorgt er voor dat ik niet snel aandrang krijg. Het is niet echt heel heet, dus Ik verwacht geen uitdroging. Cola, koffie en thee drijft vocht af, maar het zorgt wel voor een boost. Misschien dat ik tijdens winterwandelingen wel ga investeren in een thermoskan. Ik ben wel weer toiletpapier en een handdoek vergeten. Ik geniet nog even voor ik de stap op de brug waag. Een paar dames op stevige gewone schoenen zijn mij voor. Waarschijnlijk dat ze gewoon een ommetje maken. Ik maak nog wat pictuurtjes en loop dan verder. Ik heb nog noit zo goed naar de staalconstructie gekeken. Zelf werk ik dagelijks met constructies en hydrauliek. Van een afstand. Ik koop het in, dus mijn interesse gaat met name uit naar hoe lang dit hier nu al staat. Momenteel zijn ze bezig met wat onderhoudswerk. Wat ook best interessant is. De grap is dat ik bij de werkgever heb gewerkt, die de cilinders hebben geproduceerd en er destijds wat onderhoudswerk aan de cilinders op het programma stond. Leuk wanneer je daar aan mee hebt kunnen werken, al is mijn rol maar bescheiden en doe je vooral je best. Het mooiste om te zien zijn de meeuwen die zeer oneerbiedig op de constructie hun behoefte doen. De wetenschap dat de zeelucht en het zoute water een behoorlijke slijtageslag is op het materiaal en dat het staal daar niet emotioneel onder is, omdat het geen gevoel heeft. Wat maar goed is, in dit geval. Het watermanagement, wat door deze kering zeer geslaagd is. Helaas heeft de Brouwersdam een grotere impact gehad op de natuur, waardoor het Grevelingenmeer een behoorlijke verandering heeft ondergaan, maar daarover meer. Zover zijn we nog niet. Eerst moet ik dat teringeind over deze kering lopen en het vaste land dat ik denk te zien, is slechts een tussenstop, want er zal nog meer volgen. Ik weet het en toch verheerlijk ik mij er op wanneer ik het bereik. Dan volgt een bordje: Burgh-Haamstede naar rechts en de LF10 Noordzee route rechtdoor. Ik ben zeer eigenwijs, ik ga niet naar rechts. De dames achter mij wel. Je kunt toch niet van dit eiland af. Naar rechts? Gaan we soms zwemmen? Ik begrijp die idioterie niet. Rechtdoor blijkt een gigantisch mooi duingebied te zijn. Ik heb geen tijd om echt de duinen in te lopen. Dus loop ik maar het saaie stuk rechtdoor. Ik kom een opslagplaats tegen met bouwcontainers en wat plaatconstructies. Het is echt een pleuriseind, maar ik moet toch echt door. Stiekem geniet ik van de eenzaamheid, want af en toe zie ik een verdwaalde fietser, die ook eigenwijs is, maar je wordt niet gestoord door auto’s. Er bestaat wel zoiets als een Roompot buiten hier op Neeltje Jans, zoals dit eiland heet. Ik kom Neeltje zelf niet tegen, waarschijnlijk omdat ik links heb aangehouden. Dan zie ik weer wat witte cilinders opdoemen en een groot grijs gebouw. Het is de rest van de kering, die ik in twee etappes moet overbruggen. Bij de tweede etappe zie ik iets als ‘Memmen’ sta. Het geeft mij even afleiding. Ik neem een foto, loop er zelfs voor terug, om het er goed op te krijgen. Thuis blijkt het om ‘Hammen’ te gaan, ach, wat scheelt het. Dan loop ik de kering af en zoek naar borden Burgh-Haamstede. Maar ik vermoed dat het rechtdoor is.

15:30    Ik dwaal nu al een tijdje en het was nog 3 kilometer. Ondertussen heb ik via ‘maps’ gezocht naar een bushalte. Het was mij te ingewikkeld. Ik loop gewoon door naar Burgh-Haamstede, daar vind ik er vast wel 1. Het lijkt er op dat de terugreis 4 uur en 30 minuten gaat duren, weer terug naar Middelburg, maar ik zie wel. Ik wordt een fietspad opgestuurd, het bordje geeft een streepje aan naar Burgh-Haamstede, wat 0 kilometer betekent, dus ik ben er al. Ik dwaal wat totdat er een sportveld is. Dan volgen er een paar winkeltjes. Aangezien ik een zoekend gezicht opzet krijg ik de vraag of ik het kan vinden. Ik leg uit dat ik een bushalte zoek. Ik leg ook uit waar ik naar toe wil. Ik krijg direct antwoord en wederom valt het mij niet tegen. Ik kan via Zierikzee, waar mij een bus naar Rotterdam Zuidplein brengt, waar ik over kan stappen, of via Middelburg, wat makkelijker is, minder overstappen. Aangezien om 16:05 uur de bus naar Oude Tonge vertrekt, waar ik overigens ook achteraf gezien moet overstappen op de bus naar Zuidplein, kies ik voor deze optie.

18:05    Zoals de Oude Tonge, kussen de jongen. De reis is mij tot zover goed bevallen. De bus naar Zuidplein stond direct gereed in Oude Tonge. Waarbij je binnen een half uur op Rotterdam Zuidplien bent. Ik heb daar de metro gepakt naar D Beurs. Ik wist dat ik E moest hebben, maar ik weet dat ik Beurs kan overstappen. Hmmm, echter ik kan niet overstappen en ik had niet hoeven overstappen, ware het niet dat het metrostation Stadhuis is gesloten, in verband met asbestverwijdering. Dus moet ik de tram pakken, waarbij het best even zoeken is. Het is potverdomme in het door God verlaten Zeeland nog beter geregeld en direct besef ik dat natuurlijk Rotterdam door God verlaten is. De mensheid doet zijn best om God uit Zeeland te verjagen, maar tot nu toe is men dat alleen in Rotterdam, Zoetermeer en Eindhoven gelukt en niet te vergeten Almere natuurlijk. Waarbij je niet direct kwaad hoeft te worden wanneer je er naar tevredenheid woont, dit is mijn keuze en dat is jouw keuze. Ik heb nu eenmaal een bijzondere verhouding met deze dorpen.

19:29   Ik zie dat ik 32 kilometer heb gelopen. Op 4 boterhammen, een energiereep, twee kopjes koffie en een flesje cola. Ik ben nog bezig met mijn tweede flesje. Logisch dat ik nog amper een stap kan zetten. Ik hou Karin vanaf het moment dat ik in Leidschenveen in lijn 4 ben ingestapt, omdat ik op Rotterdam Centraal wel weer E Den Haag Centraal kon volgen, op de hoogte  van mijn reis, waarbij ik vanaf Laan van Nooit iedere halte aangeef op mijn manier. Zo doen wij dat. Nu ben ik op de Beresteinlaan. Het is pikkedonker. Ik sta op de halte, aan de overkant waar zij vanmorgen is ingestapt. Nog maar een paar stappen verwijderd van huis. In mijn gedachte zing ik nog 45 stappen voordat ik thuis ben.