Vandaag denk ik aan

9. mei, 2017

Vandaag is een bijzondere dag.

Elisabeth was al op leeftijd toen Zacharias haar man te horen kreeg dat ze zwanger was. Van schrik en enige schaamte sloot ze zich 5 maanden op.
In de zesde maand (dat de oude Elisabeth zwanger was) werd de engel Gabriël van Godswege gezonden naar een stad in Galilea, Nazareth, tot een maagd die verloofd was met een man die Jozef heette, uit het huis van David; de naam van die maagd was Maria. Maria was de nicht van Elisabeth. Hij trad bij haar binnen en sprak: "Verheug U, begenadigde, de Heer is met U." Zij schrok van dat woord en vroeg zich af wat die groet te betekenen had. Maar de engel zei tot haar: "Vrees niet Maria, want Ge hebt genade gevonden bij God. Zie, Ge zult zwanger worden en een Zoon ter wereld brengen, die Ge de naam Jezus moet geven. Hij zal groot zijn en Zoon van de Allerhoogste genoemd worden, God de Heer zal Hem de troon van zijn vader David schenken en Hij zal in eeuwigheid koning zijn over het huis van Jakob en aan zijn koningschap zal nooit een einde komen." Maria echter sprak tot de engel: "Hoe zal dit geschieden, daar ik geen gemeenschap heb met een man?" Hierop gaf de engel haar ten antwoord: "De Heilige Geest zal over U komen en de kracht van de Allerhoogste zal U overschaduwen; daarom ook zal wat ter wereld wordt gebracht, heilig genoemd worden, Zoon van God. Weet dat zelfs Elisabeth, uw bloedverwante, in haar ouderdom een zoon heeft ontvangen, en ofschoon zij onvruchtbaar heette, is zij nu in haar zesde maand; want voor God is niets onmogelijk." Nu zei Maria: "Zie de dienstmaagd des Heren: mij geschiede naar Uw woord." En de engel ging van haar heen.
Die dag wordt jaarlijks gevierd met Maria boodschap en die dag heb ik altijd onthouden. Gewoon omdat het op de kalender stond als rood gekleurde dag en er nog iets anders was.

Mijn zus Elizabeth Maria (Charlotte) is 55 jaar geleden geboren. Op deze dag van het jaar. 25 maart 1961.
Het is haar geboortedag en zoals ik al vaker heb gezegd. Ik heb er vrede mee, dat zij op 9 november 2015 is overleden, maar er gaat geen dag voorbij, dat ik niet bij haar ben en zij bij mij. Zwaar?
Nee hoor, het hoort bij het leven. De vergankelijkheid van ons bestaan.

Ik zeg altijd, als ik ga, dan ga ik, dan hoeft niemand te treuren. Niks verloren, niks gewonnen. Ik durf de dood recht in zijn ogen aan te kijken.

Het bizarre wil dat het vandaag ook goede vrijdag is. Op goede vrijdag, vieren we, jawel, we vieren dat Jezus is gekruisigd en onze zonden heeft meegenomen.

Nu ben ik niet gelovig, dat maakt toch niks uit. Het gaat om de gedachte die er achter zit. Of er leven is na de dood, ligt aan hoe je geleefd hebt. Aan hoe mensen jou herinneren.

De hemel staat voor alle goede herinneringen,  de hel voor alle kwade herinneringen.

Al heet ik (Homme) Petrus, Josephus. 
Ik geloof niet dat Petrus de sleutelbewaarder is van de hemelpoort. 
Dat is wat die Romeinen er van gemaakt hebben, bij het bedenken van het Katholieke geloof. Hoe kan hij nu de bewaker zijn van de hemelpoort, hij was immers een discipel en nog niet dood toen Jezus stierf.

Vandaag denk ik aan Liza. Zij is een ster, een Engel, een lichtpunt in mijn hemel.
Ieder heeft een eigen hemel en een eigen hel.

Vandaag is het een mooie dag,
een Goede Vrijdag.

9. mei, 2017

Het zal rond 1977 zijn geweest dat mijn moeder kanker had. Er was nog weinig bekend.
Mijn vader had zijn broer er aan verloren en nu leidde zijn vrouw, mijn moeder er aan. Ze is er van genezen, maar niet zonder kleerscheuren. Er werd van alles verwijderd, chemotherapie bestond nog niet, maar de bestraling was moordend en vermoeiend. 

Hoe oud was ik, 11? Ik kan me herinneren dat ze dagen op bed lag, maar ze wilde toch van alles. Ze kon haar taak in het gezin niet los laten, terwijl dat voor even best mocht. Zelf wist ik niet zo goed wat ik moest zeggen. We mochten het woord Kanker niet gebruiken. Wanneer het echt moest, was het K. Wat ze toen allemaal al wisten, was best veel, maar het was in ontwikkeling van taal slechts het woordje dada. Wat voor een baby best een grote stap is, maar voor een mensenleven van een gemiddeld mens, erg weinig. Er werd veel gespeculeerd, over hoe het zo ver gekomen is. Pinda's met het vliesje, roken, zelfs een blauwe plek van het stoten, die mogelijk een klier had beschadigd.

Er kwamen bijkomende problemen, slapeloze nachten, zenuwenaanvallen wat zich meer fysiek dan psychisch uitte. Ze heeft altijd een Tremor gehad, maar die werd dan erger. Zelf maakte ik op school een moeilijke tijd door. Niet qua resultaat, maar er was iets tussen de leraar en mij, wat hier te ver gaat om uit te leggen. Om het kort te benoemen, kwam het er op neer dat ik juist opstandig werd, terwijl hij dacht mij te kunnen koeieneren, omdat het verder een klas was met sterke persoonlijkheden, ik een stille, dacht hij dat hij zijn frustratie op mij te uiten. Dit was echter voor mijn moeder niet ideaal, zodat mijn vader maar eens maatregelen ging nemen. Dat gedonder moest maar eens afgelopen zijn. Ik kreeg een remedial teacher, alhoewel dat niet zo genoemd werd, ik kreeg bijles rekenen, ja, ja. 

 

 

1. mei, 2017

Twee fantastische mensen
Team Leuki en Leuki 
Coen en Plony
Coen kreeg in 2011 van zijn vrouw een knuffel. Een kat, Pinky. Het is een heel verhaal geworden.  Coen had destijds Leukemie.  Hij zei toen dat ze samen ziek waren, daarbij doelend op het feit dat zijn vrouw hem steunde. Niet wetende dat zijn vrouw ook ziek zou worden, ook Leukemie. Een vervelende bijzondere omstandigheid. Dit zet hun beiden aan om zich juist in te zetten voor Alpe d'Huzes.  Coen is nu ook bezig met Alpe dukids. Een eendaags evenement in Limburg. 
Coen en Plony met hun verbintenis met Pinky.

----------

http://www.coenenplony.nl/page4.html

 

1. mei, 2017

Een hele lieve meid. Ze is nog erg jong. Formeel nog geen vrouw, maar ik zou haar toch al een vrouw willen noemen. Ze heeft namelijk genoeg geestelijke bagage om een vrouw te zijn. Terwijl ze toch ook dingen doet die bij haar leeftijd horen. Ze is bezig met het geloof. Als christen, maar ook joods. Ze heeft Israël ontdekt en is onlangs weer terug geweest. Tuurlijk heeft ze daar ook genoten van de zon, maar het meest of net zo veel van de cultuur.  De cultuur die haar interesse heeft gewekt. 
Ze is bezig met een omscholing naar doktersassistente.  Nou, dat kan niet anders, dan heel geschikt voor haar zijn.
In Alpe d'Huez liep ze met een pinguïn op haar hoofd. Ik ben haar daar een paar keer tegengekomen.  De eerste keer dat ik haar zag was tijdens de Bas Mulder memorial. Ze mocht toen een aantal oefeningen niet doen en ze vertelde over haar ziekte. Ze vond het ook niet fijn dat haar broek vies werd, maar dat bleek achteraf niet wie ze daadwerkelijk is.
Ik denk vandaag aan Joy. Omdat ze een bijzondere indruk op mij heeft gemaakt. Haar voorbeeld is niet voor niks een eenarmige surfster.  Ik heb die film gezien en met haar daar over gesproken. Toen bleek ze een voorbeeld voor haar te zijn. Zo zie je maar dat het vaak geen toeval is dat je elkaar ontmoet. Het is maar wat je er mee doet.

28. apr, 2017

Foto genomen door Peter Zondervan. Hier zie je de achterkant van het shirt tijdens de 1e klim van Alpe d'Huzes. Op de achterkant staat het hart gedrukt. Hier neem ik al deze bijzondere mensen mee naar boven.