13. mei, 2017

Carolien

Morgen heb ik nog 8 dagen. Er staat geen training op het programma, maar ik ga iets heel spannends doen. Dat ga ik geheel voor mezelf doen, maar in de hoop dat anderen er iets aan hebben, dat ze het leuk vinden. Ik mag tien minuten in Breda wat voordragen. Ik moet het nog steeds voorbereiden, daar ga ik zo aan beginnen. Ondertussen denk ik aan morgen, maar morgen denk ik ook aan Carolien.

Marjo en Carolien waren mijn buurman. Aan Marjo dacht ik gisteren. Hij stond altijd voor zijn gezin klaar. Ik heb hen leren kennen vanaf 1989. Ik heb hun kinderen op zien groeien. Twee fantastische meiden.Ze waren altijd gezellig. Aan Joyce denk ik vandaag. Morgen eindig ik de trilogie van de familie.

Met Carolien

Ik vond haar altijd weg hebben van Blondie, mijn buurvrouw. Bescheiden als ze was, hamburgers aangevend over de schutting, die ze over hadden. Haha en toen ging ze met een vriend van de familie, achterop de motor weg naar het strand op de Brouwersdam in Zeeland en we kwamen hun tegen.  Dat was best toevallig. Ze wist niet dat we daar op vakantie waren. 

Doordat Marjo stierf, bleef Carolien, alleen achter. De meiden woonden al elders, op zichzelf. Ik woonde inmiddels alleen met mijn kinderen. Wanneer ze niet thuis was maakte ik 's winters ook haar stoep sneeuwvrij. Beter een goede buur dan een verre vriend, was zeker van toepassing. Al heb ik ook wel eens haar sijsje per ongeluk laten vliegen, terwijl ze vroeg of ik hem wilde vangen. Maar goed, dat kan gebeuren, zei ze dan.  Ik kwam haar later nog tegen. Op het havenplein. Met mijn nieuwe vriendin. We zwaaiden naar elkaar. We vonden het allebei genoeg geweest. Carolien verkocht haar huis en ik het mijne. Zij om naar een appartement te verhuizen, ik om een nieuw leven te beginnen met mijn nieuwe vriendin, al bracht het me later niet, wat ik had verwacht. Dat was het laatste wat ik gehoord had. Vorig jaar was ik geschokt.  Het nieuws bereikte mij, omdat ik graag wilde weten, hoe het met haar ging. Ze is helaas in 2013 al overleden.

Kanker heeft een gezin getroffen. Dit heeft de andere dochter van het gezin, Peggy veel verdriet gebracht, echter zet ze dat om in positieve energie. Peggy is van de stichting Vipe, waarover ik al eerder schreef. Ik kan maar niet stoppen om daar aan te denken wanneer ik aan hun denk. https://m.facebook.com/stichtingvipe/

Het gezin, maakt deel uit van het grote hart, op mijn shirt, dat ik heb laten maken. Het Hart heb ik ontworpen. Ik zou willen dat we niet door kanker verbonden zijn, maar dat verbond betekent ook een ander verbond. Een verbond dat niemand meer sterft aan kanker. 
 
Laat deze trilogie hierbij eindigen.
Laat er nooit meer iemand sterven aan kanker.
Wat is jou dat waard?