13. mei, 2017

Joyce

Wat voor weer wordt het volgende week. Ach, we wachten af. Nog 9 dagen. Vanmorgen eerst Karin even weggebracht naar haar werk. Dat betekent om 5 uur opstaan. Normaal ga ik thuis dan ontbijten en start ik mijn geschrijf, of verzamel schrijfsels van de dag ervoor. Dat is eigenlijk best tijdrovend, maar wel leuk om te doen. Alleen in verband dat ik nu al even geen trainingen meer had gedaan en de temperatuur en de atmosfeer mij bevalt trek ik de stoute schoenen aan, om even een traininkje te doen, waar ik een tijdje terug tegenop zag. Het stelt op zich niks voor. 4 x 5 minuten, hartslagzone 2, voor wie dat iets zegt. Echter zelfs met hartslagmeter is dat voor mij onmogelijk om tijdens het lopen te meten. Achteraf zie je dan globaal in welke zones je gelopen hebt, kortom, dus op gevoel, zo hard mogelijk, maar niet over de kop. Ca. 80%, is een andere benadering. Ach, niet kletsen, gewoon lopen. Na gedane arbeid is het goed schrijven en even helder van geest oudere stukjes verzamelen, om te delen, over mensen aan wie ik denk. Mensen die mij inspireren om te doen, wat ik doe. Om bij te dragen, dat het beter wordt, zoals ik ook weer iedere dag beter wordt, na even een mindere periode. Het moet alleen echt beter worden. Beter met beleid.

Vandaag draag ik op aan: Joyce. Zij was één van de twee dochters van Marjo en Carolien. Een geweldig leuke meid, ook als kind. Wij hadden gras en zij en haar zus gingen bij ons handstand doen. Ook speelde wij buiten Twister in de tuin. Wij waren een jong stel en de buurtkinderen waren altijd welkom. Ze vonden het leuk toen we kitten hadden, we schreven in hun vriendenboekjes.Toen we zelf kinderen kregen konden zij oppassen. Joyce wilde geen MAVO doen, ze wilde leren voor kapper, net als haar zus en haar moeder. Haar zus deed het heel leuk en experimenteerde wat met kapsels. Joyce kreeg kanker op heel jonge leeftijd. Veel te jong. Ze is genezen, maar heeft het zwaar te verduren gehad. Haar vader was overleden aan botkanker en zij kreeg borstkanker. Ze heeft een kapsalon met haar zus, maar haar moeder werkt er ook. Het toeval wilde dat haar moeder en ik gelijktijdig ons huis te koop gingen zetten. Maar echte concurrenten waren we niet. We zijn elkaar een beetje uit het oog verloren, maar de gedachte is er nog wel. Echter door dit verhaal wel verbonden.

kijk ook even naar de Facebook pagina van stichting Vipe. De stichting opgericht door o.a. de zus van Joyce, Peggy,
https://m.facebook.com/stichtingvipe/
Op de pagina 16miljoengedichten/VoorJullie/voor haar kun je er meer over lezen.
 
Zit jij ook wel eens met je handen in het haar?