13. mei, 2017

Marjo

Nog 10 dagen.
Over 10 dagen sta ik aan de start van de Marathon Leiden, deel uitmakend van Team KWF. Twee jaar geleden was het 9 dagen voor de start van Alpe d'Huzes en vorig jaar dacht ik aan hem in april, voor de zwemmarathon.
Zo ben ik regelmatig onderweg, om een hoger doel te realiseren om mijn voor andere zinloze sportieve prestatie, enig nut te geven. Ik ben gestopt met blogs over trainingen en loopjes, tenminste wanneer ik er niet anders over kan vertellen dan mijn nietige prestatie. Alhoewel ik wel voorstander ben van gewoon lekker lopen en deelnemen aan evenementen. Nieuwe dingen ontdekken, of juist oude dingen herinneren, omdat dat jou goed doet. Dus loop je voor de 5e keer mee met de 7 heuvelenloop in 1:25 uur of 1:10 uur, of 59 minuten, dat maakt niet uit, al is 43 miuneten wel erg snel, het is fantastisch wat je doet. Zo zijn er volgers die genoeg hebben van het kanjes gedoe als je niet binnen de 3 uur een marathon loopt, ik heb genoeg van dat semi professionele gezwets. Een marathon binnen 5 uur is ook een geweldige prestatie, boven de 5 uur hangt het van de omstandigheden af, of dit nog wel gezond is, maar dan nog, wanneer je dat op een gezonde manier doet, enigszins met beleid, vind ik het knap. Zonder, de dood of de gladiolen tekort te doen. Ik ga dus niet voor een tijd, maar voor het uitlopen en daar heb ik naar toe gewerkt en zal het voor mij zeker na 3 uur de dood of de gladiolen worden, daar bereid ik me alvast op voor, al gaat het de laatste tijd wisselend goed. Wel begin ik weer te twijfelen. Vandaag staat een training op het programma, die ik gisteren ook al had mogen doen, maar ik denk dat ik hem morgen doe en vandaag maar naar mijn moeder ga. Even de administratie doen en haar mentor (die officiele afkortingen kan ik nooit onthouden), even spreken.
Vandaag denk ik dus aan Marjo 
In 1989 kwam ik in Helmond wonen, vanuit Amsterdam. Als stelletje konden we daar namelijk snel een huis huren. In Veldhoven was dat niet mogelijk. Ik had net 3 maanden op en neer gereisd van Amsterdam naar Eindhoven. Iedere dag weer. We hadden geen kennissen in Helmond, maar we hadden leuke buren.We liepen de deur niet plat, maar ach, de kinderen waren bij ons altijd welkom. Marjo was onze buurman, aan de linkerkant vanaf de voordeur gezien, vanaf de achterdeur rechts, oostelijk dus, in beide gevallen, want we hadden een tuin op het zuiden.
Marjo was een actieve man. Hij was vaak thuis voor de kinderen, maar was toch ook altijd wel ergens mee bezig. Je kon met hem lachen. Hij had een hart voor sport, maar was nu ook weer niet een overdreven sporter. Echter wanneer hij sportte was hij wel gedreven, dan wilde hij het goed doen. Op een gegeven moment kreeg hij het bouwvirus helemaal te pakken. Zijn vrouw is kapper en hun dochters werden groter en traden in de voetsporen van zijn vrouw. Ze gingen een kapperszaak beginnen en Marjo verbouwde de zaak. Dat terwijl hij al last had van botkanker. Marjo heeft het helaas niet overleefd. In 2009/2010 overleed hij. Veel te vroeg, nog maar net 50 jaar.
Vandaag denk ik aan hem, waarom? Omdat hij niet wilde leven naar zijn ziekte, omdat hij doorging met leven. Ieder uur krijgen 12 mensen te horen dat ze kanker hebben. 1:2 zijn mannen. 1:3 vrouwen. Daarom deel ik mijn gedachte, zodat ik vanaf nu kan verwijzen naar dit item op mijn website.