10. mei, 2017

Karin Bürgés-Dekkers

Eigenlijk denk ik aan Dian, maar ik ken Dian alleen vanuit Karin. Omdat zij over haar heeft verteld en ik het wel kan loslaten, maar niet kan opgeven,om een liefde voor een kind zo te zien verscheuren. Een levenslijn die doorbroken wordt. Ik heb Karin leren kennen, best grappig, via mijn eigen Karin. Karin zag onze slotjesactie en zij kwam in contact met Karin. Ondanks dat ik iets met Karins schijn te hebben, wordt ik er van verdacht dat ik Karins verzamel, is het pure vriendschap, een klik in gedachten. Ik had iets geplaatst dat het allemaal niet zo erg was, wat er ook gebeurd, het is niet zo erg. Ik meen dat nog steeds, maar zij wees mij er op dat het ook wel loze woorden kunnen zijn. Dat klopt, eigenlijk is ieder woord loos, wanneer je het niet vanuit jouw gevoel plaatst, in de juiste contekst. Voor haar is er immers geen enkel woord, dat haar troosten kan. Al zul je het altijd proberen en moet ook zij gewoon door, maar eigenlijk hoeven we het voor Dian niet meer te doen, maar kunnen we het alleen maar voor de Dians doen, omdat Dian niet verloren heeft, maar ze heeft ons gewonnen. Op een open wond, kun je alleen zout strooien, een kus is dan niet helend, maar zou het nog wel eens erger kunnen maken. Want een kind van 6 verliezen, is 1 van de meest vreselijke dingen die je kunt overkomen, al zit daar geen hierarchie in. Er is geen overtreffende trap van erg. Pijn is pijn. Als mensen vragen naar te benoemen van een pijn op schaal van 1:10, is dat volstrekt nonsens. Zout smaakt zout, zoet smaakt zoet, bitter smaakt bitter en zuur smaakt zuur. Er is geen nuance, de nuance ligt niet daar. Maar er is een schaal van verdraagzaamheid en een kind verliezen is onverdraagzaam en je partner verliezen ook. 

Je kunt alleen zeggen, wat ik altijd zeg, dat je alleen kunt vertellen over diegene, die zo dichtbij jou hebt gestaan. Dat je dat altijd mag doen. Al troost het je niet echt, in de zin van helende wonden, het kan helpen, om er toch nog enigzens een zinnige draai aan te geven, want iemand sterft wel gratis, maar niet voor niets. het is gewoon zo, dat we toch eigenlijk allemaal vinden dat kinderen niet zo ziek mogen worden. Natuurlijk, ze mogen de normale kinderziektes krijgen, ziektes, die uiteindelijk jouw weerstand opbouwen. Maar tegen dit verlies ben ik ook niet bestand. Het enige dat Karin weet, is dat ze door moet, dat ook voor haar opgeven geen optie is en dat loslaten zwaar is. Dat ik haar wil helpen, los te laten, door er voor haar te zijn, wanneer ze dat wil en vergeet daarbij niet te huilen, want hulien mag, huilen is zelfs nodig. Als jij huilt, huil ik even met je mee, om daarna de draad weer op te pakken. Daarom denk ik vandaag aan haar en daarom zal ik Karin virtueel naar Dian brengen.

Het is nog 12 dagen voordat ik ga starten bij de Leiden Marathon, die ik loop voor Team KWF. het is een marathon om weerstand te bieden. Karin loopt mee, op mijn rug. Omdat Dian niet verloren heeft, maar ons voor haar gewonnen. Er lopen nog meer mee, voor hun dierbare, er lopen er zelfs mee, die zelf kanker hebben doorstaan, zij lopen mee, uit dankbaarheid en dat ze wensen dat veel meer mensen kanker kunnen doorstaan. Ik ben zenuwachtig, want doordat zij meelopen, ligt de finish net even iets verder. Hopelijk niet buiten bereik. Ik wil die finish voor hen halen, al weet ik, dat ik er met die marathon, nog niet zal zijn en daarom ga ik de week erop, terug naar Alpe d'Huez. Ik breng ze naar boven. Naar hun geliefde, die er schijnt als ster, of uit dankbaarheid, omdat je dichter bij de hemel niet kan zijn op deze korte termijn. ja, ooit ga ik naar de Kilimanjaro, om daar te dansen.