9. mei, 2017

Mijn Moeder

Het zal rond 1977 zijn geweest dat mijn moeder kanker had. Er was nog weinig bekend.
Mijn vader had zijn broer er aan verloren en nu leidde zijn vrouw, mijn moeder er aan. Ze is er van genezen, maar niet zonder kleerscheuren. Er werd van alles verwijderd, chemotherapie bestond nog niet, maar de bestraling was moordend en vermoeiend. 

Hoe oud was ik, 11? Ik kan me herinneren dat ze dagen op bed lag, maar ze wilde toch van alles. Ze kon haar taak in het gezin niet los laten, terwijl dat voor even best mocht. Zelf wist ik niet zo goed wat ik moest zeggen. We mochten het woord Kanker niet gebruiken. Wanneer het echt moest, was het K. Wat ze toen allemaal al wisten, was best veel, maar het was in ontwikkeling van taal slechts het woordje dada. Wat voor een baby best een grote stap is, maar voor een mensenleven van een gemiddeld mens, erg weinig. Er werd veel gespeculeerd, over hoe het zo ver gekomen is. Pinda's met het vliesje, roken, zelfs een blauwe plek van het stoten, die mogelijk een klier had beschadigd.

Er kwamen bijkomende problemen, slapeloze nachten, zenuwenaanvallen wat zich meer fysiek dan psychisch uitte. Ze heeft altijd een Tremor gehad, maar die werd dan erger. Zelf maakte ik op school een moeilijke tijd door. Niet qua resultaat, maar er was iets tussen de leraar en mij, wat hier te ver gaat om uit te leggen. Om het kort te benoemen, kwam het er op neer dat ik juist opstandig werd, terwijl hij dacht mij te kunnen koeieneren, omdat het verder een klas was met sterke persoonlijkheden, ik een stille, dacht hij dat hij zijn frustratie op mij te uiten. Dit was echter voor mijn moeder niet ideaal, zodat mijn vader maar eens maatregelen ging nemen. Dat gedonder moest maar eens afgelopen zijn. Ik kreeg een remedial teacher, alhoewel dat niet zo genoemd werd, ik kreeg bijles rekenen, ja, ja.