Vandaag denk ik aan

13. mei, 2017

Morgen heb ik nog 8 dagen. Er staat geen training op het programma, maar ik ga iets heel spannends doen. Dat ga ik geheel voor mezelf doen, maar in de hoop dat anderen er iets aan hebben, dat ze het leuk vinden. Ik mag tien minuten in Breda wat voordragen. Ik moet het nog steeds voorbereiden, daar ga ik zo aan beginnen. Ondertussen denk ik aan morgen, maar morgen denk ik ook aan Carolien.

Marjo en Carolien waren mijn buurman. Aan Marjo dacht ik gisteren. Hij stond altijd voor zijn gezin klaar. Ik heb hen leren kennen vanaf 1989. Ik heb hun kinderen op zien groeien. Twee fantastische meiden.Ze waren altijd gezellig. Aan Joyce denk ik vandaag. Morgen eindig ik de trilogie van de familie.

Met Carolien

Ik vond haar altijd weg hebben van Blondie, mijn buurvrouw. Bescheiden als ze was, hamburgers aangevend over de schutting, die ze over hadden. Haha en toen ging ze met een vriend van de familie, achterop de motor weg naar het strand op de Brouwersdam in Zeeland en we kwamen hun tegen.  Dat was best toevallig. Ze wist niet dat we daar op vakantie waren. 

Doordat Marjo stierf, bleef Carolien, alleen achter. De meiden woonden al elders, op zichzelf. Ik woonde inmiddels alleen met mijn kinderen. Wanneer ze niet thuis was maakte ik 's winters ook haar stoep sneeuwvrij. Beter een goede buur dan een verre vriend, was zeker van toepassing. Al heb ik ook wel eens haar sijsje per ongeluk laten vliegen, terwijl ze vroeg of ik hem wilde vangen. Maar goed, dat kan gebeuren, zei ze dan.  Ik kwam haar later nog tegen. Op het havenplein. Met mijn nieuwe vriendin. We zwaaiden naar elkaar. We vonden het allebei genoeg geweest. Carolien verkocht haar huis en ik het mijne. Zij om naar een appartement te verhuizen, ik om een nieuw leven te beginnen met mijn nieuwe vriendin, al bracht het me later niet, wat ik had verwacht. Dat was het laatste wat ik gehoord had. Vorig jaar was ik geschokt.  Het nieuws bereikte mij, omdat ik graag wilde weten, hoe het met haar ging. Ze is helaas in 2013 al overleden.

Kanker heeft een gezin getroffen. Dit heeft de andere dochter van het gezin, Peggy veel verdriet gebracht, echter zet ze dat om in positieve energie. Peggy is van de stichting Vipe, waarover ik al eerder schreef. Ik kan maar niet stoppen om daar aan te denken wanneer ik aan hun denk. https://m.facebook.com/stichtingvipe/

Het gezin, maakt deel uit van het grote hart, op mijn shirt, dat ik heb laten maken. Het Hart heb ik ontworpen. Ik zou willen dat we niet door kanker verbonden zijn, maar dat verbond betekent ook een ander verbond. Een verbond dat niemand meer sterft aan kanker. 
 
Laat deze trilogie hierbij eindigen.
Laat er nooit meer iemand sterven aan kanker.
Wat is jou dat waard?
13. mei, 2017

Wat voor weer wordt het volgende week. Ach, we wachten af. Nog 9 dagen. Vanmorgen eerst Karin even weggebracht naar haar werk. Dat betekent om 5 uur opstaan. Normaal ga ik thuis dan ontbijten en start ik mijn geschrijf, of verzamel schrijfsels van de dag ervoor. Dat is eigenlijk best tijdrovend, maar wel leuk om te doen. Alleen in verband dat ik nu al even geen trainingen meer had gedaan en de temperatuur en de atmosfeer mij bevalt trek ik de stoute schoenen aan, om even een traininkje te doen, waar ik een tijdje terug tegenop zag. Het stelt op zich niks voor. 4 x 5 minuten, hartslagzone 2, voor wie dat iets zegt. Echter zelfs met hartslagmeter is dat voor mij onmogelijk om tijdens het lopen te meten. Achteraf zie je dan globaal in welke zones je gelopen hebt, kortom, dus op gevoel, zo hard mogelijk, maar niet over de kop. Ca. 80%, is een andere benadering. Ach, niet kletsen, gewoon lopen. Na gedane arbeid is het goed schrijven en even helder van geest oudere stukjes verzamelen, om te delen, over mensen aan wie ik denk. Mensen die mij inspireren om te doen, wat ik doe. Om bij te dragen, dat het beter wordt, zoals ik ook weer iedere dag beter wordt, na even een mindere periode. Het moet alleen echt beter worden. Beter met beleid.

Vandaag draag ik op aan: Joyce. Zij was één van de twee dochters van Marjo en Carolien. Een geweldig leuke meid, ook als kind. Wij hadden gras en zij en haar zus gingen bij ons handstand doen. Ook speelde wij buiten Twister in de tuin. Wij waren een jong stel en de buurtkinderen waren altijd welkom. Ze vonden het leuk toen we kitten hadden, we schreven in hun vriendenboekjes.Toen we zelf kinderen kregen konden zij oppassen. Joyce wilde geen MAVO doen, ze wilde leren voor kapper, net als haar zus en haar moeder. Haar zus deed het heel leuk en experimenteerde wat met kapsels. Joyce kreeg kanker op heel jonge leeftijd. Veel te jong. Ze is genezen, maar heeft het zwaar te verduren gehad. Haar vader was overleden aan botkanker en zij kreeg borstkanker. Ze heeft een kapsalon met haar zus, maar haar moeder werkt er ook. Het toeval wilde dat haar moeder en ik gelijktijdig ons huis te koop gingen zetten. Maar echte concurrenten waren we niet. We zijn elkaar een beetje uit het oog verloren, maar de gedachte is er nog wel. Echter door dit verhaal wel verbonden.

kijk ook even naar de Facebook pagina van stichting Vipe. De stichting opgericht door o.a. de zus van Joyce, Peggy,
https://m.facebook.com/stichtingvipe/
Op de pagina 16miljoengedichten/VoorJullie/voor haar kun je er meer over lezen.
 
Zit jij ook wel eens met je handen in het haar?
13. mei, 2017
Nog 10 dagen.
Over 10 dagen sta ik aan de start van de Marathon Leiden, deel uitmakend van Team KWF. Twee jaar geleden was het 9 dagen voor de start van Alpe d'Huzes en vorig jaar dacht ik aan hem in april, voor de zwemmarathon.
Zo ben ik regelmatig onderweg, om een hoger doel te realiseren om mijn voor andere zinloze sportieve prestatie, enig nut te geven. Ik ben gestopt met blogs over trainingen en loopjes, tenminste wanneer ik er niet anders over kan vertellen dan mijn nietige prestatie. Alhoewel ik wel voorstander ben van gewoon lekker lopen en deelnemen aan evenementen. Nieuwe dingen ontdekken, of juist oude dingen herinneren, omdat dat jou goed doet. Dus loop je voor de 5e keer mee met de 7 heuvelenloop in 1:25 uur of 1:10 uur, of 59 minuten, dat maakt niet uit, al is 43 miuneten wel erg snel, het is fantastisch wat je doet. Zo zijn er volgers die genoeg hebben van het kanjes gedoe als je niet binnen de 3 uur een marathon loopt, ik heb genoeg van dat semi professionele gezwets. Een marathon binnen 5 uur is ook een geweldige prestatie, boven de 5 uur hangt het van de omstandigheden af, of dit nog wel gezond is, maar dan nog, wanneer je dat op een gezonde manier doet, enigszins met beleid, vind ik het knap. Zonder, de dood of de gladiolen tekort te doen. Ik ga dus niet voor een tijd, maar voor het uitlopen en daar heb ik naar toe gewerkt en zal het voor mij zeker na 3 uur de dood of de gladiolen worden, daar bereid ik me alvast op voor, al gaat het de laatste tijd wisselend goed. Wel begin ik weer te twijfelen. Vandaag staat een training op het programma, die ik gisteren ook al had mogen doen, maar ik denk dat ik hem morgen doe en vandaag maar naar mijn moeder ga. Even de administratie doen en haar mentor (die officiele afkortingen kan ik nooit onthouden), even spreken.
Vandaag denk ik dus aan Marjo 
In 1989 kwam ik in Helmond wonen, vanuit Amsterdam. Als stelletje konden we daar namelijk snel een huis huren. In Veldhoven was dat niet mogelijk. Ik had net 3 maanden op en neer gereisd van Amsterdam naar Eindhoven. Iedere dag weer. We hadden geen kennissen in Helmond, maar we hadden leuke buren.We liepen de deur niet plat, maar ach, de kinderen waren bij ons altijd welkom. Marjo was onze buurman, aan de linkerkant vanaf de voordeur gezien, vanaf de achterdeur rechts, oostelijk dus, in beide gevallen, want we hadden een tuin op het zuiden.
Marjo was een actieve man. Hij was vaak thuis voor de kinderen, maar was toch ook altijd wel ergens mee bezig. Je kon met hem lachen. Hij had een hart voor sport, maar was nu ook weer niet een overdreven sporter. Echter wanneer hij sportte was hij wel gedreven, dan wilde hij het goed doen. Op een gegeven moment kreeg hij het bouwvirus helemaal te pakken. Zijn vrouw is kapper en hun dochters werden groter en traden in de voetsporen van zijn vrouw. Ze gingen een kapperszaak beginnen en Marjo verbouwde de zaak. Dat terwijl hij al last had van botkanker. Marjo heeft het helaas niet overleefd. In 2009/2010 overleed hij. Veel te vroeg, nog maar net 50 jaar.
Vandaag denk ik aan hem, waarom? Omdat hij niet wilde leven naar zijn ziekte, omdat hij doorging met leven. Ieder uur krijgen 12 mensen te horen dat ze kanker hebben. 1:2 zijn mannen. 1:3 vrouwen. Daarom deel ik mijn gedachte, zodat ik vanaf nu kan verwijzen naar dit item op mijn website.

 
 
11. mei, 2017

Nog 11 dagen, vandaag weer een rustdag. Rusten, terwijl er zoveel moet gebeuren. Terwijl je zelf onrustig bent. Gelukkig hoef ik nog niet te stapelen. Maar mag mijn lichaam niet te erg vermoeien. Ik mag nog 1 keer 10 km. lopen, maar verder rustig aan. Tot over 11 dagen, ondertussen werd ik vandaag wakker met. De klanken van Elvis terwijl hij droomde over een betere wereld, in If I can Dream en dat doet my weer denken aan:

De zanger van the Scène. Van Blauw en Iedereen is van de Wereld. Tijdens een Boudewijn de Groot festijn, zong hij met zijn band een prachtige versie van Waterdrager. Hij is de Waterdrager van de Zee.

Iedereen is van de Wereld

Dit nummer knalt er uit, omdat iedereen van de wereld is en de wereld van iedereen is. Zeer actueel en het geeft precies mijn denkwijze weer. Er bestaat geen eigen volk, er bestaat geen vaderland. Er bestaat wel een thuis, dat kun je niet met elkaar verwarren. Alleen in mijn gedichten kan ik wonen, waar zij is ben ik thuis. Een schip zonder haven vaart doelloos rond. Ik denk mijn haven te hebben gevonden, al is dat niet waar ik nu woon. Iedereen is van de wereld, ja ook dat is waar. We zijn allemaal zo'n beetje van de kaart. We kunnen beter weer gaan samenwerken, al doe je sommige dingen individueel. 

Thé Lau is niet meer fysiek onder ons, maar zijn gedachten heeft hij ons nagelaten. In juni 2015 is hij overleden aan uitgezaaide longkanker. Terwijl hij in 2014 afscheidsconcerten heeft gegeven. Hij heeft zijn plaats in mijn hart.



10. mei, 2017

Eigenlijk denk ik aan Dian, maar ik ken Dian alleen vanuit Karin. Omdat zij over haar heeft verteld en ik het wel kan loslaten, maar niet kan opgeven,om een liefde voor een kind zo te zien verscheuren. Een levenslijn die doorbroken wordt. Ik heb Karin leren kennen, best grappig, via mijn eigen Karin. Karin zag onze slotjesactie en zij kwam in contact met Karin. Ondanks dat ik iets met Karins schijn te hebben, wordt ik er van verdacht dat ik Karins verzamel, is het pure vriendschap, een klik in gedachten. Ik had iets geplaatst dat het allemaal niet zo erg was, wat er ook gebeurd, het is niet zo erg. Ik meen dat nog steeds, maar zij wees mij er op dat het ook wel loze woorden kunnen zijn. Dat klopt, eigenlijk is ieder woord loos, wanneer je het niet vanuit jouw gevoel plaatst, in de juiste contekst. Voor haar is er immers geen enkel woord, dat haar troosten kan. Al zul je het altijd proberen en moet ook zij gewoon door, maar eigenlijk hoeven we het voor Dian niet meer te doen, maar kunnen we het alleen maar voor de Dians doen, omdat Dian niet verloren heeft, maar ze heeft ons gewonnen. Op een open wond, kun je alleen zout strooien, een kus is dan niet helend, maar zou het nog wel eens erger kunnen maken. Want een kind van 6 verliezen, is 1 van de meest vreselijke dingen die je kunt overkomen, al zit daar geen hierarchie in. Er is geen overtreffende trap van erg. Pijn is pijn. Als mensen vragen naar te benoemen van een pijn op schaal van 1:10, is dat volstrekt nonsens. Zout smaakt zout, zoet smaakt zoet, bitter smaakt bitter en zuur smaakt zuur. Er is geen nuance, de nuance ligt niet daar. Maar er is een schaal van verdraagzaamheid en een kind verliezen is onverdraagzaam en je partner verliezen ook. 

Je kunt alleen zeggen, wat ik altijd zeg, dat je alleen kunt vertellen over diegene, die zo dichtbij jou hebt gestaan. Dat je dat altijd mag doen. Al troost het je niet echt, in de zin van helende wonden, het kan helpen, om er toch nog enigzens een zinnige draai aan te geven, want iemand sterft wel gratis, maar niet voor niets. het is gewoon zo, dat we toch eigenlijk allemaal vinden dat kinderen niet zo ziek mogen worden. Natuurlijk, ze mogen de normale kinderziektes krijgen, ziektes, die uiteindelijk jouw weerstand opbouwen. Maar tegen dit verlies ben ik ook niet bestand. Het enige dat Karin weet, is dat ze door moet, dat ook voor haar opgeven geen optie is en dat loslaten zwaar is. Dat ik haar wil helpen, los te laten, door er voor haar te zijn, wanneer ze dat wil en vergeet daarbij niet te huilen, want hulien mag, huilen is zelfs nodig. Als jij huilt, huil ik even met je mee, om daarna de draad weer op te pakken. Daarom denk ik vandaag aan haar en daarom zal ik Karin virtueel naar Dian brengen.

Het is nog 12 dagen voordat ik ga starten bij de Leiden Marathon, die ik loop voor Team KWF. het is een marathon om weerstand te bieden. Karin loopt mee, op mijn rug. Omdat Dian niet verloren heeft, maar ons voor haar gewonnen. Er lopen nog meer mee, voor hun dierbare, er lopen er zelfs mee, die zelf kanker hebben doorstaan, zij lopen mee, uit dankbaarheid en dat ze wensen dat veel meer mensen kanker kunnen doorstaan. Ik ben zenuwachtig, want doordat zij meelopen, ligt de finish net even iets verder. Hopelijk niet buiten bereik. Ik wil die finish voor hen halen, al weet ik, dat ik er met die marathon, nog niet zal zijn en daarom ga ik de week erop, terug naar Alpe d'Huez. Ik breng ze naar boven. Naar hun geliefde, die er schijnt als ster, of uit dankbaarheid, omdat je dichter bij de hemel niet kan zijn op deze korte termijn. ja, ooit ga ik naar de Kilimanjaro, om daar te dansen.