Alpe d'Huzes KWF

23. aug, 2016

 

Alpe d'Huzes 2016

De dag erna 

Bocht 12:  de som van genen


Mijn kind kwam net de andere dag
Hij kwam op de wereld op de gebruikelijke manier
Maar er waren vliegtuigen te halen, en rekeningen te betalen

Hij leerde lopen, terwijl ik weg was
En hij sprak voordat ik het wist, en zo groeide hij op
Hij zou zeggen: "Ik zal zijn als jij, papa
Je weet dat ik zal zijn zoals jij. "

Ik zit een beetje vast in bocht 12. Mijn leven staat stil terwijl het voortbeweegt. Pogingen om er een slinger aan te geven stranden in vage blessures en andere obstakels. Thuiskomen na het werk betekent lusteloosheid. Hoe anders was bocht 12. Bocht 12 was gigantisch dynamisch. Het was de bocht voor bocht 11. Het was er gigantisch mooi. Ergens in mijn leven is er iets mis gegaan. Ik zou alles beter doen. Beter doen dan anderen, maar ik ben geworden wat ik niet wilde zijn en nu probeer ik in te halen wat ik verloren heb. Dat maakt me droef gestemd. Een droef verhaal over 2x 6 wat twaalf maakt helpt ook niet echt. Wanneer je, je kind verliest wanneer het zes jaar oud is, zal de wond altijd open blijven. Troostende woorden blijven zout op de wond en ook dat zit mij dwars.

En de appel en de boom op een presenteerblaadje
De vlieger en de man op de maan
"Als je thuis komt, vader? ' "Ik weet niet wanneer
Maar we zullen samenkomen dan
Je weet dat we een goede tijd hebben dan. "

Mijn zoon werd tien net die andere dag
Hij zei: "Bedankt voor de bal, papa, kom op, laten we spelen
Kun je me leren om te gooien? "

Ik zei: "Niet vandaag, ik heb veel te doen."
Hij zei: "Dat is goed."
En hij liep weg, maar zijn glimlach nooit gedimd
En zei: "Ik zal zijn zoals jij, ja
Je weet dat ik ga zijn zoals jij. "

Ooit in mijn leven is er ergens iets mis gegaan. Ik heb afstand genomen, terwijl ik de enige zorg had en nu krijg ik het teruggekaatst. Mijn zoon zat in een dipje en ik vroeg hem of hij mee wilde. Hij was bang. Hij zei: “ik zit niet lekker in mijn vel.” Ik wist dat hij toch niet meer naar school zou gaan, maar hij durfde niet te beslissen. Normaal deed ik het dan, maar dit keer niet. Dit keer opsomming van opties en consequenties. Hij koos niet wat ik verwachtte. Hij wilde liever verder mokken.

En de appel en de boom een presenteerblaadje
Kleine jodeljongen en de man op de maan
"Als je thuis komt, vader? "Ik weet niet wanneer
Maar we zullen samenkomen dan
Je weet dat we een goede tijd zullen hebben dan. "

Nou ja, hij kwam van de universiteit net de andere dag
Dus net als een man, kon ik alleen maar zeggen
"Jongen, ik ben trots op je. Kunt je hier zitten voor een tijdje? "
Hij schudde zijn hoofd, en hij zei met een glimlach
"Wat ik echt zou willen, papa, is de autosleutels lenen.
Tot ziens; mag ik ze alsjeblieft?”

We staan er gewoon niet vaak bij stil, maar 2x6=12, evengoed als 1+1; 2 is. 3x4 is ook 12 en 4x3 ook. Zo kun je met 12 best wat combinaties maken en er zitten nooit 13 in een dozijn. Van een dozijn appels is de dertiende een rotte appel. Kijk daar dus mee uit. In bocht 12 staat Renate ons toe te juichen en ’s middags halen de Franse dames ons in, zij nemen een shortcut, dat is ons een eer te na.

En de appel en de boom op een presenteerblaadje
De vlieger en de man op de maan
"Als je thuis komt, zoon?"
"Ik weet niet wanneer
Maar we zullen bij elkaar zijn dan, vader
Je weet dat we een goede tijd zullen hebben. "

Ik ben allang met pensioen, en mijn zoon is verhuisd
Ik belde hem net de andere dag
Ik zei: "Ik wil je graag zien als je het niet erg vind."
Hij zei: "Ik zou graag willen, papa, als ik de tijd kon vinden"
"Zie je, mijn nieuwe job is een gedoe, en de kid’s ze kregen griep."
"Maar het is zeker leuk met je te praten, papa
Het is zeker leuk om even met je te praten. "
En zoals ik toen hing hij de telefoon op, viel het me op
Hij was opgegroeid net als ik
Mijn zoon was net als ik

Later geef ik hem nog een kans om met mij mee te gaan. Hij doet het niet. Hij wil niet uit het ritme, wat hij net heeft afgesproken. Dan ineens komt hij met een bericht. Eigenlijk moet ik het halen. Zelf neemt hij geen contact op. Hij heeft het uitgezocht en heeft een nieuwe schoolcarrière bepaald. Hij maakt het zich niet eenvoudig, maar dit zal wel lukken. Hij heeft het zonder hulp uitgezocht. Ja, het is er 1 van mij. Al maak ik me daar wel zorgen over. Want ik heb het nu eenmaal niet zo goed gedaan.

En de appel en de boom op een serveerblaadje
Kleine jodeljongen en de man op de maan
"Als je thuis komt, zoon? " "Ik weet niet wanneer
Maar we zullen het zeker doen, vader
We zullen een goede tijd hebben. "

21. jun, 2016

Alped'Huzes 2016 

De dag erna 

Bocht 13: verbindend

 

Ze zei dat haar liefde voor mij nooit zal sterven
Dat zou veranderen toen ze hoorde over jou en mij
Oh - maar haar liefde is koud

zou haar geen pijn doen omdat ze niet beter wist, want ...

Wanneer het te veel wordt
Zal Ik je aanvoelen
Ik ga lopen naar jou
Ik ga lopen naar jou
Het komt recht vanuit het gevoel

Als ik naar bocht 13 loop, weet ik dat het een heel eind is, daar naar toe.
Ik weet niet dat Karin op een belangrijk beslismoment komt, ze wordt geholpen aan haar knie door een militair. Gaat ze uitstappen om naar bocht 7 te worden gebracht, of loopt ze door naar bocht 7 om te worden ingetaped. Als ik 's morgens naar bocht 13 loop zie ik de militair op het randje staan. Al ik later in mijn tweede opmars er weer voorbij loop, staat hij er nog steeds. Karin is inmiddels voorbij en ik weet niet waar zij is.

Ik ga de hele nacht doorlopen
Ik ga lopen naar jou
Ze heeft een hart van goud ze zou me nooit laten vallen
Jij bent degene die mij altijd opwindt
Je houdt me bezig

Als Benjamin Beerstra op 19 april 1966 wordt geboren, in het Wilhelmina Gasthuis; in Amsterdam, tijdens een windstoot van 12,3 km/uur, is de temperatuur 8 graden celcius. Het is 5 voor twaalf in de nacht en bijna 20 april.
Zijn vader wacht, maar mag er van de zuster niet bij. Hij is niet getrouwd met de moeder van het kind.
10 dagen later, wordt Kaatje Mossel geboren, in het Zuidwal, in Den Haag. Het weer is nog niet veel beter. Ondanks de lichte bewolking staat er een regenboog vanuit Bezuidenhout naar de Achtergracht. Zo komen nog meer van die verbindingen. Als Kaatje haar PR loopt op de 800 meter bij Sparta, loopt Benjamin dat bij zijn club. Daarna eet hij een hele kwarktaart, want Kaatje eet niet veel. Benjamin voor twee.
Bij elkaar zijn ze 100 jaar geleden geboren en de moderne techniek, bracht ze eindelijk bij elkaar, terwijl ze al 1 waren.

Ik weet dat haar liefde waar is
Want het is zo verdomd makkelijk de liefde te geven aan jou
Ik heb mijn ogen wijd open
Ik moet je aanvoelen
Ik ga lopen naar jou
Ya - Ik ga lopen naar jou

Als ik boven kom dan ben ik bij je en wil ik nooit meer van je weg.

Wanneer het recht van uit het gevoel komt
blijf ik de hele nacht
Ik ga lopen naar jou
Ya - Ik ga lopen naar jou
Oh Wanneer het recht vanuit het gevoel komt
ga ik de hele nacht lopen
Ik ga lopen naar jou

20. jun, 2016

Alpe d'Huzes 2016
De dag erna
Bocht 14: reizend door mijn verlangen

Makkelijk, klaar, bereid, overwerk,
Waar stopt het,
waar durf je, de lijn te trekken.
Je hebt het lichaam gekregen,
nu wil je mijn ziel,
Zelfs niet over nadenken,
Ik zeg onder geen beding.
Ik-- Ik zal alles doen
Dat je wilt dat ik doe,
En ik zal bijna alles doen,
Wat je van mij ook wilt, ooh,
Ik kan daar niet voor gaan  (Nee dat kan niet)
Nee, ik kan daar niet voor gaan (Nee dat kan niet)
Oh, ik kan daar niet voor gaan (Nee dat kan niet)
Ik kan daar niet voor gaan,
Dat kan niet, daar voor gaan,
Dat kan niet, daar voor gaan.

Van bocht 15 naar 14 gaat het weer steil omhoog dan volgt een bochtje en in het verlengde nog een bocht. Eigenlijk is bocht 14 weer niet zo ver. Maar ik denk tijdens het lopen aan de dingen van het leven, terwijl ik ook weer geniet. Er zijn mensen die van alles van je willen, die jou willen beïnvloeden, durf te genieten van ieder medemens en je leven zal groeien. Nee, ik kan niet gaan voor het geëigende pad. Ik volg mijn hart.

Ik kan gaan voor iets dat twee keer zo mooi is,
Ik kan gaan voor slechts herhalen
vab dezelfde oude lijnen.
Gebruik het lichaam,
nu wil je mijn ziel,
Ooh, vergeet het maar,
nu zeg ik onder geen beding.
Ik-- Ik zal alles doen
Dat je wilt dat ik doe,
En ik zal alles bijna doen
Dat je wilt dat ik doe,
Ik kan daar niet voor gaan (Nee dat kan niet)
Nee, ik kan daar niet voor gaan (Nee dat kan niet)
Oh, ik kan daar niet voor gaan (Nee dat kan niet)
Ik kan niet gaan voor dat,
kan daar niet voor gaan,
kan daar niet voor gaan.

Een kind speelt op straat, terwijl ik de hond uitlaat. Zijn mama staat achter hem. Ze heeft een hoofddoekje en een lange jurk. Mensen kijken haar na. Het kindje wijst naar mijn mopshond. Ze lachen. Ze zegt dat is een hondje, in perfect ABN met Arabische tongval, maar dat is bijna genetisch bepaald.
Noraly Beyer had ook een andere tongval dan Loretta Schrijver en de stem van Eva Jinek irriteert mij soms. Sterker nog, haar soms minder intelligente opmerkingen, doen dat, soms. Ik zie het kind. Is zijn wereld nog maar klein, of misschien is zijn wereld juist wel grootser. Vandaag is er iets gebeurd in de wereld, een paar individuen richtte iets aan. Een bevolkingsgroep, of meerdere worden er op aangekeken. Een paar individuen verblinden ons en maken onze blik kleiner. Dat is wat ze willen, kleineren, macht. Soms is onze blik beperkt en verlagen we ons tot datgene wat George Orwell in zijn boek "Animal Farm", vrij vertaald, verwoord als:
"Alle varkens zijn gelijk, maar sommige zijn meer."

Ik ben de passagier en ik rijd en ik rijd
Ik rijd door de achterbuurten van de stad
Ik zie de sterren tevoorschijn komen in de lucht
Ja, de heldere en holle lucht
Je weet dat het er vannacht zo goed uitziet.

In Dikili woont een man. De man laat regelmatig bootjes varen. Hij wordt betaald in Turkse Lira. Hij maakt onderdeel uit van een keten. Hij werkt ook voor de overheid. Daarom kan hij de bootjes laten varen. Soms laat hij lekken dat een bootje vertrekt. Soms zorgt hij dat de overheden even niet kijken.
De show moet kloppen. De show moet doorgaan, zolang hij er van kan profiteren. Hij zegt dat hij het belangeloos doet, maar wel vergoed wilt worden voor de kosten. Daadwerkelijk heeft hij een kist begraven, op zijn land.
Morgen vertrekt weer een boot. Een boot met 50 mannen, waaronder een paar van 13 jaar oud.

Ik ben de passagier
Ik blijf achter het glas
Ik kijk door mijn zo heldere raam
Ik zie de sterren vannacht tevoorschijn komen
Ik zie de heldere en holle lucht
Over de verscheurde achterbuurten van de stad
En alles ziet er goed uit vannacht
Ik zing la la la la la.. lala la la, la la la la.. lala la la

De volgende dag komt de boot aan voor Lesbos, na een ruwe tocht op zee. De zee was stil doorgaans stil, maar door de krapte zijn een jongen en een man bezweken. Ze konden ze niet aan boord houden. Ze hebben het geprobeerd. Twee mannen zijn verloren gegaan, waaronder één van 13 jaar.

We stappen in de auto
We zullen passagiers zijn
We zullen vannacht door de stad rijden
We zullen de verscheurde achterbuurten van de stad zien
We zullen de heldere en holle lucht zien
We zullen de sterren zien die zo helder schijnen
Sterren die vannacht voor ons gemaakt zijn.

Aangekomen op Lesbos worden ze ondervraagd. Het is zondag en ze worden nog net opgenomen. Ze hoeven nog niet te wachten tot ze terug moeten.
Niemand weet nog, hoe dat ten uitvoer komt. Niemand weet überhaupt wat hun te wachten staat.

Op hetzelfde moment zijn een aantal van hun vijanden, degene voor wie ze vluchten, een aanslag aan het voorbereiden op Brussel. Mannen, zij hebben gestudeerd. Het zijn doorgaans respectabele mannen, met minder respectabele vrienden. Ze lachen wanneer ze een blonde man in Nederland horen roepen op televisie dat de grenzen dicht moeten. Dat Nederland nog steeds Sinterklaas speelt. Dat wij de duivel naar binnen laten. Ze lachen, want dat is precies wat ze horen willen. Alles voor IS.

Oh, de passagier
Hoe, hoe hij rijdt
Oh, de passagier
Hij rijdt en hij rijdt
Hij kijkt door zijn raam
Wat ziet hij?
Hij ziet het teken en de holle lucht
Hij ziet de sterren vannacht tevoorschijn komen
Hij ziet de verscheurde achterbuurten van de stad
Hij zit de kronkelende weg langs de oceaan
En alles was gemaakt voor jou en mij
Alles was gemaakt voor jou en mij
Omdat het alleen aan jou en mij toebehoort
Dus laten we een ritje maken en zien wat er van mij is
Ik zing la la la la.. lala lala

De vluchtelingen zijn ook Islamitisch, ze geloven echter niet in een Islamitische staat. Ze willen gewoon hun leven. Leven op hun manier en zijn niet geïnteresseerd in macht. Natuurlijk willen ze het wel goed hebben. Dat wil toch iedereen.

Oh de passagier
Hij rijdt en hij rijdt
Hij ziet dingen van achter het glas
Hij kijkt door het raam aan zijn kant
Hij ziet de dingen waarvan hij weet dat ze van hem zijn
Hij ziet de heldere en holle lucht
Hij ziet de stad 's nachts slapen
Hij ziet dat de sterren vannacht schijnen
En alles is van jou en mij
En alles is van jou en mij
Dus laten we rijden en rijden en rijden en rijden
Oh, oh, ik zing la la la la lalalala

Het is dinsdagochtend in Brussel. De stad wordt opgeschrikt door een harde knal. Explosies, overal. Uiteindelijk zijn we allemaal gewoon passagiers. Passagiers op deze wereld. Laten we ook elkaars gids zijn. Elkaar helpen en begeleiden. Dat is een wereld, zoals ik het zie. Zoals het kind, dat een leuk speels hondje ziet. Een kind, van geen kwaad bewust.

Oh, Ik-- Ik zal alles doen
Dat je wilt dat ik doe,
En ik zal bijna alles doen
Dat je wilt dat ik doe,
Ik kan daar niet voor gaan (Nee kan niet)
Nee, ik kan daar niet voor gaan (Nee kan niet)
Oh, ik kan daar niet voor gaan (Nee kan niet)
Ik kan daar niet voor gaan,
kan daar niet voor gaan,
kan daar niet voor gaan,
kan daar niet voor gaan.

Het gaat de laatste tijd alleen over contrasten die er eigenlijk niet zijn. Een asielzoeker als profiteur en geldverslindend, geld wat naar de zorg had gemoeten, maar een dag later zitten mensen zich te vergapen aan de capriolen van de JSF, wat toch ook gewoon overheidsgeld is. Nee, ik ga mij er niet meer mee bezighouden, nu ik hier loop op deze prachtige plek. Ik ga alleen nog helpen. Mensen helpen en daar van genieten. Tenminste degene die geholpen willen worden en het verdienen. Gewoon genieten van het leven en dat overbrengen. Dat is wat ik nog wil met mijn resterende tijd. Nu geniet ik met volle teugen. Van de wereld naar bocht 14.
Ik kan daar niet voor gaan,
kan daar niet voor gaan (geen doen)
Ik kan niet gaan,
Ik kan niet gaan--
voor dat (Nee kan niet)
Oh, ik kan daar niet voor gaan (Nee kan niet)
Oh, nee, nee, nee, nee, nee, nee,
nee, nee, nee, nee, nee kan dat niet doen,
Oh, ik kan daar niet voor gaan, ja, (Nee kan niet)
Nee, nee, nee, nee, nee, nee .....

15. jun, 2016

Alpe d'Huzes 2016

De dag erna 

Bocht 15: rivieren dal

Ik kom van beneden uit het dal
Waar meneer, wanneer je jong bent
Vertellen ze je, te doen, zoals je vader gedaan heeft
Mary en ik we ontmoetten elkaar op de middelbare school
Toen was ze net zeventien
We zouden uit dit dal rijden tot daar waar de gebieden groen zijn

We zouden naar beneden naar de rivier gaan
En in de rivier zouden we duiken
Oh, naar de rivier zouden we rijden

Bij de Koog zijn de golven hoger dan gebruikelijk, met dit stralende mooie weer. Het is een graadje of 30. De lucht is prachtig blauw, maar verder op zee stormt het.
Patricia en haar jongere broertje Jan, hadden vandaag andere plannen. Ze zijn 18 en 16, sportief en redden zich wel.
Het plan is om met een kano, die hun vader naar Den Hoorn heeft gebracht, gaan roeien naar "de Razende Bol".
Een mooie zandplaat voor de kust van Texel en Den Helder. Ze hebben een verrekijker mee, want op de zandplaat zijn mooie dieren te zien. Die dag zien ze er heel wat. Dwergsterns, steltlopers, zeehonden.
Thuis aangekomen gaan ze in bad. Aangezien ze jongvolwassen zijn, doen ze dat niet meer samen, net als 10 jaar geleden. Nee, ze delen veel met elkaar, maar dat niet meer. Jan ziet wel eens wat van zijn zus, maar dat is dan meer toeval. Hij voelt zich moe en een beetje misselijk. Hij wijt het aan het zout, dat hij heeft binnen gekregen, toen ze waren omgeslagen. Wel voelt hij een pijnlijke plek in zijn lies. Een klier is opgezet.
Patricia is inmiddels 58 en kijkt bij het Fort van Den Helder over zee. Met een verrekijker kijkt ze naar de Razende Bol. Ze denkt aan 40 jaar geleden. Aan die middag en toen die avond. In de verte donkere wolken. Ze heeft een knobbeltje, onder haar borst en ze vertelt het aan haar man. Ze vertelt over hoe het bij Jan begon, 40 jaar geleden. Ze omhelsen elkeer. Maarten laat een traan. Hopelijk komt het goed.

Toen werd Mary zwanger
En man, dat was alles wat ze schreef
En voor mijn negentiende verjaardag kreeg ik een vakbond kaart en een bruiloft jas
We gingen naar beneden naar het gerechtsgebouw
En de rechter liet het allemaal rusten
Geen trouwdag die glimlacht, geen wandeling door het gangpad
Geen bloemen, geen trouwjurk

Die avond gingen we naar de rivier
En in de rivier zouden we duiken
Oh naar de rivier reden we

Naar bocht 15 is het een stukje verder lopen, maar eigenlijk is het herstellen omhoog. Links boven lopen heel veel koeien. Onder aan bocht 15 als je van het pad afgaat, daar ligt een rivier met een stroomversnelling. Je hoort het water kletteren. Met de verkenningsklim heb ik daar geplast. Als ik nu doodziek was en nooit meer beter werd zou ik me er in laten vallen, zodat ik niemand meer een last zou zijn, maar dan moest ik echt niks meer kunnen. Dus zal het er nooit van komen. In bocht 15 hangt een spandoek voor Ferry. Met handjes die vragen om een High Five. Ik heb niet verzaakt, natuurlijk doe je dat niet. Petra maakt een foto. Ik denk aan mijn vriend Patrick. Bocht 15 is zijn bocht. Ik kan nog vertellen over de auto die na bocht 15 vast stond en die zich achteruit liet dalen. Piet reed hem de middenberm in, zodat hij enigszins veilig stond. Even later als we nog even omhoog gaan, staat hij er nog. Je kruist je vingers, opdat jou dit niet overkomt.

Ik kreeg een baan om te werken in de bouw bij Johnstown Company
De laatste tijd is er geen doel geweest veel werk op grond van de economie
Nu al die dingen zo belangrijk leken
Nou meneer, ze verdween echter recht in de lucht
Nu handel ik net alsof ik het niet meer weet
Mary werkt alsof het haar niks uitmaakt
Zo herinner ik me dat we reden in de auto van mijn broer
Haar lichaam bruin en nat hier bij de tank
'S Nachts op die banken zou ik wakker liggen
En trek haar naar me toe alleen maar om elke ademhaling te voelen die ze zou halen
Nu die herinneringen terug komen en mij achtervolgen
Ze achtervolgen me als een vloek
Is een droom een ​​leugen als ze niet uitkomen
Of is het iets erger

Dat stuurt me naar de rivier
Hoewel ik weet dat de rivier droog is
Dat stuurt me naar de rivier vanavond
Daar beneden bij de rivier
Mijn baby en ik
Oh naar de rivier rijden we

14. jun, 2016

Alpe d'Huzes 2016

De dag erna 

 Bocht 16:  berustende bezinning

Wel, mijn temperatuur stijgt als mijn voeten de vloer raken
Twintig harten kloppen want ze willen wat meer
Laat me binnen , baby, ik weet niet wat je hebt
Je zou het beter rustig aan doen, want deze plek is heet

Zo blij dat we het gehaald hebben, zo blij dat we het gehaald hebben
Je moet een stukje lopen, ga maar een stukje lopen. Ga maar
Ga maar een stukje lopen, iedere dag

Bocht 16 hebben we gehaald. Reden voor een feestje, al is bocht 16 voor mij geen mijlpaal meer. We vullen ons water aan en als je moet plassen kan dat ook.

Nou , ik voel me zo goed, mijn lichaam voelt warm
Doe het maar rustig aan, want de plek is in brand
Op een zware dag en je weet niet wat te doen
Wacht even , baby, kan het door jou gebeuren

Zo blij dat we het gehaald hebben, zo blij dat we het gehaald hebben
Je moet een stukje lopen, ga maar een stukje lopen. Ga maar
Ga maar een stukje lopen, iedere dag

Volgende week mag ik al weer lopen. Wat een geluk heb ik toch, al zie ik er wel tegenop. Er is ook iets waar ik de kriebels van krijg en waarover ik nu mijn mond hou. Er gaat geen 100 meter voorbij dat ik niet aan Karin denk. Het is al ook niet zo donker meer. Vorig jaar was het een half uur vroeger. Wat een verschil.

Nou, ik voel me zo sterk, iedereen klimt steeds hoger
Doe het maar rustig aan, want de plek is in brand
Je gaat lopen, omhoog of juist vlak, misschien
In estafettevorm, de natuur,  waar iedereen van houdt

Bocht 16 is een prachtige bocht, maar we kunnen niet te lang stil blijven staan we gaan verder, naar de toekomst. Verder over de kronkelweg. Naar de Tovenaar of de toverstorm.
"Dorothy? Naar Oz?"
"Ja, naar Oz!

Zo blij dat we het gehaald hebben, zo blij dat we het gehaald hebben
Het geeft me veel liefde, ga maar een stukje lopen. Het geeft
Ga maar een stukje lopen, veel liefde iedere dag