10. mei, 2017

De bochten in evaluerende herinneringen bocht 3 (Something's gotten hold of my heart)

Alpe d'Huzes 2016

De dag erna

Bocht 3: voorbereidend op wat komen gaat

 *1

Er is iets in mijn hart gekomen
Iets dat mijn ziel en mijn zintuigen uit elkaar houdt
Er is iets in mijn leven gekomen
Het snijdt door mijn dromen als een mes
Zet me omhoog en draait me weer omlaag
Laat me lachen en me fronsen

Mijn hart is door verschillende mensen veroverd om hem daarna te dumpen, te vermorselen, of subtiele scheurtjes te laten ontstaan, er is van alles gebeurd en ik besef dat je meestal zelf degen bent die dat toestaat. Laat je iemand binnenkomen, laat je een gevoel binnenkomen, of niet. Wil je er niet vatbaar voor zijn, of ben je er nietvatbaar voor? Schreeuwen dat je altijd positief moet zijn naar een ander helpt niet. Je moet het zelf zien. De schoonheid blijven zien is alleen niet zo moeilijk met jou. Anderen mensen zullen ons benijden. Ik begrijp best het klagen van mensen, zij zullen klagen, totdat ze zien, dat klagen niet helpt. Toch zeg ik niet dat ik nooit klaag. Natuurlijk klaag ik wel eens, al is klagen met jou, bijna onmogelijk, Wanneer ik naar jou kijk, dan stop ik met klagen en dan besef ik dat ik niks heb, om te klagen, want ik heb jou. Er zitten instellingen vol, met mensen, die zich alleen maar zorgen kunnen maken, die alleen maar in paniek kunnen zijn. Ik zal nooit naar hen roepen, dat ze moeten stoppen met zo te denken, maar ik zal wel proberen om hun de schoonheid te laten zien, al is dat moeilijk wanneer je in zo'n modus bent. Want deze mensen, zullen het eerst zelf moeten zien. Ik heb geen medicijn nodig, om mij daarvoor toegankelijk te maken, toch heb ik medelijden met die mensen, want zij hebben niet iemand, zoals jou. Geef hen inzicht, laat hen de schoonheid in de spiegel zien. Neem ze niet alles uit handen, maar help hen wel een handje. Laat hen de schoonheid zien, van jou.

*1

In een wereld die klein was
Ik leefde ooit in een tijd, er was vrede, zonder probleem
Maar toen verscheen jij
Een onbekend gevoel pompte door mijn hart,
Het maakte dat ik wil dat je blijft
Al mijn nachten en al mijn dagen

Van bocht 4 naar 3, wordt ik weer gelukkig, wanneer ik aan ons denk. Niet in het minst, omdat ik uitzicht heb op het laatste stuk, maar ik weet ook, dat zelfs daaraan denken nog te ver is. Nee, maar ik denk wel voor wat ik over een tijdje ga doen en jij nog niks van mijn gesmede plannetje weet. Dus ik loop verder met een glimlach op mijn gezicht, al staat het huilen mij nader dan het lachen. Het komt wel goed met ons. Hopelijk komt het goed met iedereen, want ik hou niet van die woorden. Die woorden die mensen altijd roepen. Het komt wel goed. Het komt wel goed is mij te makkelijk. Het is een conversatiestopper. Een teken dat mensen jou niet verder meer willen spreken, tenminste niet daarover. Zeg dat dan gewoon. Nee, ik roep niet, blijf positief, al is dat wel het beste wat je doen kunt. Alleen moet je uitvinden hoe? Ik zeg ook niet, dat ik ook wel het een en ander voor mijn kiezen heb gehad, want eigenlijk heb ik nog niks meegemaakt. Al zou ik de 80 jarige oorlog in mijn eentje hebben gewonnen en ik zal geen andere vergelijkingen trekken, met andere nog grotere verschrikkingen. Want uiteindelijk ben jijzelf degene die de vergrotende trap bepaald. Je kan niet kijken in de pijngrens van een ander, dus geroep om positiviteit helpt niet. Toch zal ik altijd proberen dat te zijn, terwijl er mensen in mij leven zijn verschenen, die riepen altijd positief te zijn, maar bij minste geringste weerstand instortte en mijn positiviteit niet konden verdragen, terwijl ik hun negativiteit nit verdragen kon. Het gaat om de intrinsieke wil. Het gaat om je drijfveer. Die drijfveer die jou dingen laat doen, op zo'n prachtige manier. Ik wil die drijfveer bij jou draaiende houden. Het lijkt als vanzelf te gaan en zo versterken we elkaar.

*1

Ik moet je nu vertellen
Er is iets in mijn hand gekomen
Mijn ziel naar een mooi land slepend
Iets is mijn gedachten binnengevallen
In mijn slaap geschildert met een kleur zo helder
Het grijs veranderend en het blauw veranderend
Scharlaken voor mij en Scharlaken voor jou

De glimlach, die mijn pijn verbijt trekt niet weg uit mijn gezicht. Al loop ik niet van Helmond naar Den Haag voor jou, zal ik het daar doen. Het is spannend, want we moeten er wel zien te komen. Ik heb het wel al stiekem verteld aan Petra. Hopelijk verteld ze het niet aan jou. Met jou zal ik het nog wel eens willen proberen om de verbinding officieel aan te gaan. Al lijk ik een nuchtere vent. Weet ik soms niet me op emotie te gedragen. Kan ik alleen schrijven over emotie, maar ben ik waar ik ook maar kom nog niet een mm. van de man, waarover ik schrijf. Eigenlijk vraag ik me af, of het wel goed voor jou is, om jou zo mee te nemen. Want zelf vind ik mij niks waard. Al doe ik soms ook weer alsof ik Superman, Elvis, of zelfs de Mesias ben, ben ik nog geen stuiver waard. Ik ben nog niet eens Guust Flater, Zero the Hero, de laatste finisher van de Marathon van Rotterdam. Zelfs dat is een te grote eer voor mij. Ik ben lui, ik ben traag. Ik ben te complex voor de gewone, ik ben te simpel voor de intelligente Man. Maar jij, jij bent geweldig en hopelijk haal je het beste uit mij. Ik weet dat met jou ik het beste uit mezelf kan halen. Ik moet het alleen nog doen, al zullen anderen zeggen dat ik daar al mee bezig ben, zal dat voor mij niet genoeg zijn. Ik zal je vragen , of je met mij wilt. Wil jij .....?

*1

Ik moet weten of dit het echte ding is
Ik moet weten wat mijn hart laat zingen
Je lacht en ik ben verloren voor het leven
Elke minuut die aan jou wordt besteed, is de juiste tijd
Elk uur, elke dag
Je raakt me aan en mijn gedachten gaan dwalen

 

*1 Origineel: Something's Gotten Hold of My Heart / Marc Almond en Gene Pitney Geschreven door: Roger Greenaway en Roger Cock. Vertaling: Hoss Wilstra © 10-5-2017