8. mei, 2017

De bochten in evaluerende herinneringen bocht 5 (People are People)

Alpe d'Huzes 2016

De dag erna

Bocht 5: eigenaardig doch menswaardig

Mensen zijn mensen dus waarom zou het moeten zijn
Jij en ik zouden zo vreselijk lang met elkaar moeten oplopen

Naar bocht 5 is het niet ver meer, maar het begint verschil te maken. Mensen krijgen problemen. Tranen komen er uit. Een vrouw staat ineens stil. Ze begint te huilen en ik probeer woorden te vinden om haar te troosten. Ze is zo moe, zo moe. Waarschijnlijk is het niet eens fysiek, want ineens loopt ze weer met een grotere snelheid. Nee, het gaat om het gevoel. Ze loopt alleen met haar dochter. Ze is een andere dochter verloren en ze is nooit sportief geweest. Maar dit gaat ze doen. Eigenlijk zijn er geen troostende woorden voor open wonden. Met ieder woord strooi je juist zout in de wonden. Ze gaat er alleen maar meer aan denken. Is dat fout, nee, want het is zij die los moet laten. Zij moet gaan praten, als ze er aan toe is. Je kunt alleen maar op haar fysiek inspringen. Dat de pijn die ze voelt niet belangrijk is, doorlopen, de enige optie is, tenminste als je zeker weet dat het alleen maar vermoeidheid is. Natuurlijk, er zijn grenzen. Een echte blessure is een grens. Anders is het gewoon, de dood of de gladiolen. Als ik niet de gladiolen krijg, ga ik liever dood. Alhoewel pech accepteren, deel uitmaakt van het leven. Je kunt ook pech hebben. Echte pech. Die vrouw die redt het wel. Zij heeft haar doel. Maar ik, waar doe ik het voor? Doe ik het voor haar, of gewoon ordinair voor mezelf. Doe ik het om een beter gevoel te krijgen, of om echt iets bij te dragen. Tja, weet je, ik denk dat ik dat niet eens weet. Ik ben er, dat is toch wat telt. Ik leef, dus ik besta. Ik kan dit beter doen, dan jezelf tegoed doen aan de welvaart, terwijl ik alleen maar klaag over dat niemand ergens iets doet aan de situatie, welke dat, dan ook is. Maar het zou wel een slechte zijn, anders zou ik niet klagen. Dus ik ben hier en niet daar. Vraag niet aan de maatschappij om iets voor jou te doen, maar bedenk, wat doe jij voor de maatschappij?

Dus we hebben verschillende kleuren
En we hebben verschillende geloofsovertuigingen
En verschillende mensen hebben verschillende behoeften
Het is duidelijk dat je mij haat
Hoewel ik niets verkeerd heb gedaan
Ik heb je nooit ontmoet
Dus wat kon ik gedaan hebben

Ik kan het niet begrijpen
Wat maakt een man
Een andere man te haten
Help me begrijpen

Hier op de Alpe zijn we alleen één. Een ideale situatie is geschapen. Alsof de wereld al aan het vergaan is, zoeken wij een plaats, op een hoge top. Onderweg naar een betere wereld, waar niemand, maar ook niemand, meer sterft aan kanker. Ik ben daarin Multi-cultureel. Onze multiculturele samenleving zou geflopt zijn, terwijl we dagelijks leven in die samenleving. Het is niet de politiek, het zijn jij en ik, die dezse maken. Gewoon doordat we bestaan en met elkaar hier leven al eeuwen lang. Soms vertrekt er één, maar er komt altijd een ander bij. Dus wie roept naar de mislukking van de multiculturele samenleving, vind zichzelf een flop, een sukkel. want ook jij maakt er deel van uit. Wij, zijn een feit. Dus het helpt niet om te roepen en te schreeuwen, dat jij zo tekort wordt gedaan. Je kunt er maar beter aan gaan werken,.je kunt jezelf helpen, want stiekem, of eigenlijk openlijk, smul je van je Kebab. Het leven zit vol paradox. Vaak zijn we vergeten, waar we zelf vandaan komen. Velsen hield in een ver verleden stand tegen de Romeinen. De Romeinen waren bezig met het bouwen van een Fort. Echter dat Fort werd overmeesterd door de oorspronkelijke bevolking. Pim Fortuyn woonde in Driehuis, Velsen. Katholiek, net als die Romeinen. Hij had ook een voorkeur voor het Romeinse Rijk. Niet dat dit iets uitmaakt, het is gewoon een kleine paradox, die als je kijkt in de spiegel vast ook bij jezelf tegenkomt. Over de doden verder niks dan goeds. Zelfs ik vind dat hij soms goede uitspraken had. Natuurlijk moet de bureaucratie uit de overheid en kan veel regelwerk effectiever en efficiënter. Mijn punt is acceptatie. Accepteer jouw buurman, accepteer eerst jezelf en accepteer de pech, maar ook het geluk. Vaak laten we door pech ons geluk overspoelen. Alleen jij kunt er iets aan doen, net als alleen ik er iets aan kan doen. jijzelf bepaald jouw leven, maar soms heb je geluk of pech.


Mensen zijn mensen dus waarom zou het moeten zijn
Jij en ik zouden zo vreselijk moeten doorlopen

Help me begrijpen

Nu stomp je en je schopt
En je schreeuwt naar mij
Ik vertrouw op je gemeenschappelijke fatsoenlijkheid
Tot nu toe is het niet opgevallen
Maar ik ben er zeker van dat het bestaat
Het duurt maar een tijdje om te reizen
Van je hoofd naar je vuist

Bocht 5 is een bocht van pijn en van geluk. Wanneer je tijd hebt moet je maar eens een kijkje nemen, want vlak voor de bocht kun je een afslag nemen. Een afslag naar een pittoresk dorpje. De weg er naar toe is de moeite waard. Het dorpje Villard Reculas. Ik ben er geweest, vanaf de andere kant, want als je nog meer tijd hebt loop je verder, naar Sardonne. Met de fiets kun je misschien wel daarna nog afdalen naar Allemont en van daaruit weer naar Bourg d’Oisans. Alhoewel dat laatste stuk minder inspirerend is.
Zelf heb ik het gewandeld en die wandeling heeft mij goed gedaan. Het heeft mij laten inzien, hoe nietig wij mensen, hier op deze plek maar zijn. We kunnen maar beter samenwerken en er iets aan doen.
Ach, ik hoef jou ook niks te vertellen. Dat wist je natuurlijk zelf al en ook ik weet, het vlees is zwak en ik heb nog 4 bochten te gaan en dan nog een stukkie. Laten we genieten, genieten van de pijn. Bijten op ons tandvlees. terwijl we ons beter kunnen concentreren op de techniek. Onze hartslag laag proberen te houden, want het is nog veel te ver om te denken aan noch de dood, noch de gladiolen.

Ik kan het niet begrijpen
Wat maakt een man
Haat een andere man

Help me begrijpen