6. mei, 2017

De bochten in evaluerende herinneringen bocht 6 (love of the common people / Stille Willem)

Alpe d'Huzes 2016

De dag erna

Bocht 6: We zullen doorgaan

Levende op gratis eten
Water in de melk uit het gat in het dak
Waar de regen door kwam
Wat kun je doen? Ummhum

Tranen van jouw kleime zusje
Huilen omdat ze geen jurk heeft
Zonder een pleister, voor het feest om te gaan
Oh, maar ze weet, ze komt erbij

Ze leeft In de liefde van de gewone mensen
Glimlach vanuit het hart van een familielid
Papa gaat haar een droom kopen om vast te houden
Mama zal haar zo veel liefhebben als zij kan
en ze kan


Oh, mijn God, mijn zus, wat waren we gelukkig. Onbevangen. Nee, we hadden het niet breed. Soms alleen op zondag vlees. Vegetariërs uitgezonderd, is dat toch niet gebruikelijk, al vonden wij het niet meer dan normaal. Samen hadden wij een eetstoornis, we konden niet meer warm eten. We kregen een drankje van de dokter, om de eetlust op te wekken, een roze drankje. Die lusten we wel en we aten al vroeg. niet meer om 6 uur, want dat duurde te lang. Ik raak niet uitgepraat over die tijd. Zij was mijn beschermengel. Daarvoor hoef ik echt geen bevestiging, al maaide ze mij soms ook wel neer. Of had ik dat al gezegd. Ja, soms val je in herhalingen.
Het is goed dat je geen kleingeld heeft voor de bus
Het zou door het gat in je zak vallen
Dan verlies je het in de sneeuw op de grond
Een wandeling naar de stad, om een ​​baan te vinden

Proberend om je handen warm te houden
Maar het gat in je schoen, laat de sneeuw
Doorkomen en je rillen tot aan het bot,
Jongen, ga beter naar huis, waar het warm is

Waar je in de liefde van een gewoon volk kan leven
Wees de trots en het hart van een familielid
Papa zal je een droom kopen om je aan vast te houden
Mama zal zo veel van je houden als ze kan
en ze kan


Naar bocht 6 is het nog lang. Je moet je een beetje sparen. In het begin denk je dat je er al bijna bent, maar dan volgt een verraderlijke bocht. Zo vaak gevallen in mijn verleden. Ik was erg onhandig, maar nu loop ik op de muziek vooruit. Dus blijf ik maar even bij Petra en geniet van de lucht aan de andere kant. Mist afgewisseld met bergen. Een erg bijzonder gezicht. We praten wat. We maken lol. Om het pleuris eind te doden.

Leven van dromen is niet makkelijk
Maar hoe dichter geweven, des te beter de pasvorm
En de koude rillingen blijven weg
Je neemt ze mee in je strijd, de familie trots

Je weet dat geloof je basis is
En met veel liefde en warmte
Gesprek, met veel gebeden
Maakt het je sterk, daar waar je hoort

Waar je in de liefde van een gewoon volk leven kunt
Wees de trots en het hart van een familielid
Papa zal je een droom kopen om aan vast te houden
Moma zal zo veel van je houden als ze kan
en ze kan


De kleur van mijn zus was oranje. Tenminste dat zei ze. Ik dacht daar aan, was het even vergeten te vertelen in bocht 7. Eigenlijk was het meer Turkoois. Toevallig had ik ooit een racefiets. Een Bianci of zoiets. Mooi Turquois, mijn vader had hem bij de Wehkamp besteld. Het was mijn kado, omdat mijn afgedankte fiets veel te klein voor mij was. Ik had hem al vanaf de 5e klas. Wat teegenwoordig gorep 7 zou zijn. Ik had daar mijn fietsexamen mee gedaan. Maar twee jaar later op de Mavo gingen we op werkweek, fietsen in Friesland van Staveren naar Heeg, het werd van de dood en de gladiolen, de dood, al hield ik ook wel mooie herinneringen aan die tijd, was een ander probleem dat ik in mijn bed plaste. De leiding wist dat, maar ik was eigenwijs en schaamde me. Oh, ze waren heel diskreet. Toch gebeurde het de voorlaatste nacht. Ook had ik nog geen zwemdiploma, dat is weer een ander verhaal. Maar ik was stoer met een oorbelletje. De paradox en daar gaan we

Levend in de liefde van een gewoom volk

Wees de trots en het hart ....


Willem traint zich de blubber Willem is de jongen voor het vuile werk
Altijd gaten trekken, geen gevoel voor de bal ben je mal
Willem loopt vaak voor joker
Hijgend als een paard krijgt ie weer een gele kaart
Hij begrijpt het niet, geen gevoel voor de bal ben je mal

Toen ik een jaar of zes was liep ik zo scheef, dat ik iedere maand een nieuw paar schoenen nodig had. Ik liep altijd achteraan. We wandelden veel in de vakantie, maar ik hield het op. Vaak was ik erg moe in mijn benen, maar ik moest gewoon door.

Willem moet het hebben van zijn loopvermogen
Willem is een stille eigenlijk niet zoveel aan
Willem klaagt niet Willem doet zijn mond nooit open
Altijd maar zijn best doen zo goed als hij kan, als hij kan

Dit duurde heel lang en ik kon niet meekomen met Gym. Op de een of andere manier kon ik mezelf toch groot houden, alhoewel ik ook wel gepest werd, maar dat kon ik weer compenseren door ondanks dat ik mijn best deed, toch opstandig te worden naar de leraar. Ofschoon dat deze meneer zijn eigen schuld was. Hij gebruikte mij als uitlaatklep. Terwijl Meester Schone uit de derde klas mij juist op een voetstuk plaatste door mij de hoofdrol te gunnen als Teun de Speelman, probeerde meester Oosterhuis, ja, het zou niet, een Groninger, zei mijn vader toen, mij te bombarderen als sukkel van de klas. Wat achteraf gezien didactisch misschien helemaal zo dom nog niet was, want uiteindelijk heb ik er veel van geleerd. Haha en ik had zulke leuke meiden in de klas. Nee, het pesten heeft niet lang geduurd. Dit is mijn leven, ik red mij wel.

Willem gaat nooit stappen met de jongens
Rookt geen sigaret, nooit na twaalven naar bed
Een karakterjongen geen gevoel voor de bal ben je mal
Nooit een probleem voor de trainer, nooit een kwaie kop
Ook al zat ie op de bank uit zijn slof geschoten
Ben je mal geen gevoel voor de bal

Ik kon nog steeds niet sporten, alhoewel ik altijd samen met mijn zus buiten speelde. Ik deed mee, werd als laatste gekozen, maar kreeg toch mijn respect, niet in de minste zin, omdat Liza heel populair was. Zij was mijn geluk. Ik ging in de zesde klas op atletiek. Later schreef ik wonderbaarlijke avonturen over Willem Hofstra. Die alles kon, wat ik niet was. Het werd gelezen, door alle leden, in alle gelederen en kreeg zo veel contact. Ik leerde lopen en kon leuk mee met hoogspringen. Ik was natuurlijk geen ster, maar ik deed meer dan mijn best. Ik was er altijd. Sloeg geen training over en trainde voor mijzelf. Ik wilde beter worden. Beter worden, beter worden. Op de MAVO kon ik als beste de dijkloop, dat dan weer wel en ik ontdekte met de eerste zwemles dat ik eigenlijk allang zwemmen kon. Ik was de beste op de kilometer. Maar voetballen, dat kon ik niet. Ik was onhandig sociaal en ik had dus nog steeds geen gevoel voor de bal.

Willem moet het hebben van zijn loopvermogen
Willem is een stille eigenlijk niet zoveel aan
Willem klaagt niet Willem doet zijn mond nooit open
Altijd maar zijn best doen zo goed als hij kan, als hij kan

Dat gaat door mijn hele leven heen, want als het moeilijk werd, werd ik opstandig. Maaide ik iedereen onderuit, op een onhandige manier, zodat ik degene was, die werd gestraft, terwijl ….
Wat een les, waar ik nooit iets van heb geleerd, want ik liep steeds weer in die stronthoop. Al lag hij telkens op dezelfde plaats.

Willem is de bezem van het middenveld
Zwoegen, schaven schoppen is het enige dat telt
Voor maar weinig geld, geen gevoel voor de bal ben je mal
Luistert heel goed naar de trainer, maar kent zijn opdracht al
Het is alles wat ie kan, schakel uit die man geen gevoel de bal ben je mal

Ik kreeg een baan als chasseur op de inkoopafdeling en mijn directe benadering van leveranciers viel nogal op. Vooral in Brabant kon niet iedereen daar tegen, alhoewel ik niet houdt van vooroordelen, zeggen ze dit zelf. Zo doen we dat hier niet. Toch werd ik juist daardoor ook beloond. Ik ruimde vaak de rotzooi van een ander op. Soms tactischer dan een andere keer. Ook ik wordt wijzer en ouder en heb niet de fut om tot mijn pensioen voor bezem te spelen. Alhoewel de ander het er wel vaak naar maakt.

Willem moet het hebben van zijn loopvermogen
Willem is een stille eigenlijk niet zoveel aan
Willem klaagt niet Willem doet zijn mond nooit open
Altijd maar zijn best doen zo goed als hij kan

Nee, klagen over anderen, dat doe ik niet, al wordt het soms wel over mij gedaan. Ik los het zelf wel op. Zonder geweld, maar wel door het gewoon te vertellen. Al kan ik ook goed incasseren en ga ik er niet altijd op in. Als opgeven geen optie is, is dat het wel. Al zal ik er geen grote hoogte mee bereiken, want het ontbreekt mij aan talent. Al zakt de moed ook mij wel ooit in de schoenen.

Willem moet het hebben van zijn loopvermogen
Willem is een stille eigenlijk niet zoveel aan
Willem klaagt niet Willem doet zijn mond nooit open
Altijd maar zijn best doen zo goed als hij kan

Nog een paar honderd meter, dan zijn we eindelijk in bocht 6. Geen tijd meer om te piekeren, je moet verder. Doorgaan tot het beloofde zoete eind. Al heb je met al die gelletjes, pannenkoeken, chocoladebroodjes, wel zin in iets hartigs, al houdt het je op de been. Op een slof en een oude voetbalschoen, gaan wij naar boven toe. Hoe moeilijk je het ook hebt gehad.

Willem moet het hebben van zijn loopvermogen
Willem is een stille eigenlijk niet zoveel aan
Willem klaagt niet Willem doet zijn mond nooit open
Altijd maar zijn best doen zo goed als hij kan