5. mei, 2017

De bochten in evaluerende herinneringen bocht 8 (Mon Amour)

Alpe d'Huzes 2016

De dag erna

Bocht 8: CATA MARAN

Koop mensen, kijk, koop mijn bloemen
Dat is het leven van een jonge vrouw, altijd alleen

Bocht 8 is misschien nog wel mooier dan bocht 9. In Bocht 8 denk ik weer aan haar. Omdat ik wat met Karin of vervoegingen van die naam heb. Ik weet niet wat het is met mij. Gelukkig weet ik wel wat het is met haar. Omdat ik haar al 50 jaar ken. Zal bocht 8 naar haar worden genoemd. Niet als ik later groot ben, maar als ik later dood ben, dan mag ze mijn as uitstrooien in Bocht 8. Eigenlijk liever vanaf de Kilimanjaro, maar ik denk dat Bocht 8 goedkoper is e dat wij er samen meer mee hebben.

Maar de toekomst is geweldig
En mijn bloemen zijn fris en lieflijk
Want ik zal je vinden, mijn lief, ja, jou
Iedereen zal mij helpen

Iedereen kent en iedereen ziet
Het bloemenmeisje van de markt en haar bloemenwinkel
Juffrouw, je bent geweldig
Wanneer kom je bij mij

Zij haalt het beste uit mij. Zelf ben ik wat te passief, afwachtend, eigenlijk ben ik gewoon alles waar ik een hekel aan heb. Dat schijnt heel normaal te zijn. Als ik dit schrijf en jij dit leest, zal het jou confronteren en je zal stoppen met lezen. Misschien ben je al gestopt. Dat maakt mij niks uit, want ik heb haar. Zij die mij een ander laat zijn. Dit terwijl ze dat niet weet van haarzelf en ik het haar dus regelmatig vertellen moet.

Mijn lief, je bent mijn roos
Die nooit zal verwelken
Ik aanbid je van dag tot dag
Juffrouw van de liefde

Mijn lief, je bent mijn roos
Die nooit zal verwelken
Ik aanbid je van dag tot dag
Juffrouw van de liefde

Al 50 jaar ben ik op zoek naar haar en ik heb andere vesries van haar gehad. Maar nooit vond ik de juiste, al dacht ik van wel. Er was een kort moment, misschien maar een paar maanden dat ik dacht, haar gevonden te hebben. Maar ik was Clark Kent niet, waartoe zij behoorde, het was een levensechte zoete nare droom, met een bitter eind. Nee, zij was niet voor mij bestemd. Ze kon mij alleen meenemen in haar dans van de stervende zwaan en dacht dat het een Cata's strophe was. Het was alleen een leermoment in mijn nog prille bestaan.

Op een dag ben ik naar de Place du Marché gegaan
En ik zag dat ze verdwenen was
Ik heb iedereen gevraagd of ze misschien mijn bloemenmeisje hebben gezien
Maar niemand wist waar ze was
Ik was erg wanhopig

Maar op een dag ging ik zitten in een bistro
En toen
Catherine, jij bent het!

Er was een hele lange periode in mijn leven die naar mijn gevoel nog lang niet over de helft is. Een lange periode dat ik dacht, dat zij het was. Het was een zeer mooie periode, het was als een te jonge Beaujolais, hoofdpijn en kopzorgen achterlatend. Ik dacht dat Atlas zijn nek gebroken had. Zij zou mij de Hel laten zien, terwijl ik apathisch bleef en vlak, omdat mijn gevoel was afgestorven.  Nu zoveel jaren later en wat meer gerijpt, weet ik dat het was omdat ik haar nog niet gevonden had. Degene naar wie ik niet op zoek was. Ik wist wel dat zij er niks aan kon doen, terwijl ik dacht dat het aan mij lag, wat natuurlijk niet zo was.

Ja, mijn lief

Mijn kleine bloem

Na haar liet ik even mijn zoektocht los. Als het vuur gedoofd is, komen de wolven en in mijn leven kwam, nee niet, de Valse Fee, nee, ze was geen Heks, noch een Zwarte Weduwe. Ze was iets wat ik dacht dat ze was. Terwijl ik niet kon zijn, wat zij dacht dat ik was. Was ik eigenlijk mijzelf en zij kon mij niet brengen tot mijn beter Ik en ik stopte zelfs met datgene te doen, waar ik eigenlijk weer had opgepakt. Na een paar jaar, ja, zolang heeft het nodig gehad. Na vele pogingen van haar, om mij te Hervormen. Zijn we beide maar gestopt. Alhoewel ik nog niet begrijp waarom zij me daarna klaarblijkelijk nog meer pijn wilde doen, want ik had het toch ooit geprobeerd. Misschien kwam dat, omdat zij mij, door deze beslissing in jouw aremen heeft gebracht. 

Want ik heb je gevonden, mijn lief, ja, jou
Iedereen zal me helpen

Mijn lief, je bent mijn roos
Die nooit zal verwelken
Ik aanbid je van dag tot dag
Juffrouw van de liefde

Wanneer ik ooit weer tugkom in bocht 8. Levend en tot alles in staat. Kerf ik jouw en mijn naam in de Rots. de Rots, die ons zo veel liefde bracht. Misschien kerf ik daar ook mijn tweede Naam, omdat Petrus, de Rots betekent. Maar die ik zelden gebruik. Wanneer ik later dood ben hoef je niet te strooien. Je mag me dumpen, of voor het gemak, dump mijn as. Gooi me van de Rots, die ik voor jou tracht te zijn. Want ik zal eerder sterven dan jou. Laat mij dan los, want ik zal het niet waard zijn om vast te worden gehouden. Al hebben we zo lang mogelijk een mooie tijd en zal ik er alles aan doen om dit zo te houden. Ik wil jou nooit verliezen. Omdat jij mij laat zijn, wie ik hoor te zijn. Al zal dat niet altijd gemakkelijk zijn. Jij houdt mij ....., terwijl ik van je hou. 

Mijn lief, je bent mijn roos
Die nooit zal verwelken
Ik aanbid je van dag tot dag
Juffrouw van de liefde