26. sep, 2016

De bochten in evaluerende herinneringen bocht 11 (adieu sweet Bahnhof)

Alpe d'Huzes 2016

De dag erna

Bocht 11: adieu mijn zoet gedachtenstation

Ik heb uren gewacht in deze trein

En ik rijd door Brussel in de regen

Terug naar Parijs meer of minder verbaasd

Door de schaduwen van Tractors op het land

Door de verandering van leven waar ik voor sta

Daar is een nieuw leven wat op mij wacht

1 stap verder dan bocht 12 loop ik naar de dubbele 1. Daar waar het panorama begint, maar het afzien achter je verbleekt. Elf is niet voor niets een vreemd getal. Het plezier verdubbelt, maar ook de zwaarte. Het leven speelt met je, bij dubbele getallen. Dat maakt het des te leuker dat ik in 1966 geboren ben. Na je 11e ben je groot en na je 22e pas echt volwassen. Op je 33e is het gezin compleet wat bij 44 in crisis bevind. Wat zal 55 brengen? Ik ken een vrouw waarbij het leven na 77 ineens moest herzien en moest wennen aan haar nieuwe situatie, terwijl haar leven bij 66 pas begonnen was, leek het ineens eindig. Wat getallen met ons spelen kunnen, doen wij in onze gedachten. Het zijn de hersentjes die we onder controle houden moeten. Onze inhoud van de hersenpan bepaald ons leven. Maar soms ook …..

 

Ik vroeg mezelf af welk boek zal ik lezen

In een trein wanneer ik de behoefte voel

Ik kocht "My life with Picasso"

Ik bedacht me, van alle dingen die ik wil doen

Wil ik naar de Centre Pompidou.

Er is ook een nog in leven zijnd deel van mijn leven

 

Adieu, adieu sweet bahnhof

Mijn trein van gedachten vertrekt

Adieu, adieu sweet bahnhof

Mijn trein van gedachten vertrekt vannacht

Onderweg hier naar toe, heb ik prachtige landschappen gezien. We hebben zo veel mooie dingen meegemaakt De reis was een avontuur op zich. Zelfs het ongeval valt er bij in het niet. Verdwalen op de navigatie, omdat de batterij leeg is. Is de batterij leeg? Ik zie Monet, van Gogh, Daubigny, Mesdag. Zelf zie ik mijzelf als een creatie van MancIni. Zijn creaties lijken nep, omdat ze zo echt lijken, daarom past er iets niet. Ik loop rond als zo’n creatie. Soms mij geen houding te weten en mijn passende reactie ongepast wordt. Ieder mens is een creatie van zichzelf. Maar soms heb je gewoon, heb je gewoon ……

Als een pijl komen we aan op Gare du Nord

Tussen de achterkant van huizen; straten als Fjorden

En de nacht valt over Parijs

Zo kom ik terug bij het Hotel d’ Angleterre

Ik lig op een dubbel bed en staar

Naar het plafond, wat een gevoel (om terug te zijn )

Adieu, adieu sweet bahnhof

Mijn trein van gedachten vertrekt

Adieu, adieu sweet bahnhof

Mijn trein van gedachten vertrekt vannacht

Op dat moment kom ik weer iemand tegen. Iemand die zeer gezond denkt en het leven had uitgestippeld. Iemand die niks aan het toeval over liet, totdat hij ziek werd. Hij werd zo ziek dat hij zich alleen beroerd kon voelen. Wat een geluk heb je dan, dat je dan ineens beseft dat je ook niet moet vergeten te leven. Hij kwam er achter dat in zijn doelen hijzelf niet meer voorkwam. Oh, ja, het verhaal is ook weer niet zo cliché dat zijn familie niet voorkwam Alleen hij vergat zelf te genieten. Nu denk je dat hij pech had. Ja, hij had ook pech, dat een ziekte die jouw leven beperkt, een levensbeperkende ziekte dus, jou er op moet wijzen dat de smaak van water erg bijzonder kan zijn.

Adieu, adieu sweet bahnhof

Mijn trein van gedachten vertrekt

Adieu, adieu sweet bahnhof

Mijn trein van gedachten vertrekt

Adieu, adieu sweet bahnhof

Mijn trein van gedachten vertrekt

Adieu, adieu sweet bahnhof

Mijn trein van gedachten vertrekt vannacht