7. jun, 2016

De bochten in evaluerende herinneringen bocht 18

Alpe d'Huzes 2016

De dag erna 
Bocht 18: blijvende souvenirtjes

Ik loop langs de straten van de stad 
Jij gebruikt deze om te wandelen, samen met mij,
En elke stap die ik neem herinnert zich hoe verliefd we waren vroeger.
Oh, hoe kan ik je vergeten?
Wanneer er altijd iets is om me eraan te herinneren

Onderweg naar bocht 18, de 3e keer raak ik in diep gesprek met Loes. Loes is haar man verloren. Ik zeg tegen haar, dat ik van alles kan zeggen, maar dat woorden het gemis nooit goed kunnen maken, maar dat ik wel iets wil vertellen. Ik vertel haar, wat ik aan een ieder vertel die een dierbare kwijt is. Ik weet nooit of het goed is. Ik ben niet geweldig. Ik ben geen heler, maar het is gewoon mijn gevoel en mijn gevoel wil ik onder woorden brengen. Alles wat ik heb meegemaakt,  waar een ander misschien iets aan heeft. 

'Een zwaar verlies om die stem alleen nog in je gedachten te kunnen horen.
De vingers te voelen op je gezicht.
Zijn hand te kunnen vastpakken. 
Die dingen kun je alleen nog doen in jouw gedachten.
Hoe langer hij weg is, hoe meer dat je het mist. 
Ineens schiet het je te binnen, waar je langer en intenser van had willen genieten, maar vergeet niet,
Dat is het bewijs dat je het goed hebt gehad samen.
Het mooie is, dat jij geworden bent, wie hij was.
Je weet het misschien nog niet,
maar over een jaar kom je er achter.
Neem tijd voor je verdriet ...
Ik wens je daarvoor veel steun aan elkaar ...
Veel sterkte en kracht vanuit jezelf ....
Met oprechte deelneming
Dat hij mag rusten in vrede.'

Ik zeg het iedere keer anders. Omdat het zich iedere keer opnieuw ontwikkeld.

Altijd iets om me eraan te herinneren
Ik ben geboren voor je liefde, en ik zal nooit vrij zijn
Je zult altijd een deel van mij zijn, whoe oh whoe
Wanneer schaduwen vallen, passeer ik een klein cafe waar we zouden dansen 's nachts
En ik kan het niet helpen me te herinneren hoe het voelde om te kussen en je vast te houden
Oh, hoe kan ik je vergeten?
Wanneer er altijd iets is om me eraan te herinneren
Altijd iets om me eraan te herinneren

Vandaag zag ik een foto van een paar jaar geleden. Liggend op het strand. In de eerste run, heb ik het een beetje moeilijk, omdat we een beetje moeilijk uit elkaar zijn gegaan vanochtend. Ik moest me haasten en we hadden woorden. Het was geen leuke start en dan ook nog die val over die ketting. Die telefoon. Het geklooi. Oh, ik hou zoveel van haar, hoe zal het met haar gaan. Zal het haar lukken. Waar zou ze nu zijn? We zijn nog maar in bocht 18. Ook de 2e run, denk ik aan haar. Ik kan niet wachten haar te zien.

Ik ben geboren voor je liefde, en ik zal nooit vrij zijn
Je zult altijd een deel van mij zijn, whoe oh whoe, whoe oh whoe
Als je vindt je mist de zoete en tedere liefde die we gebruikten om te delen
Net terug van de plaatsen waar we afspreken om heen te gaan, en ik zal er zijn
Oh, hoe kan ik je vergeten?
Wanneer er altijd iets is om me eraan te herinneren
Altijd iets om me eraan te herinneren

Ik wil dit meegeven aan een ieder die iemand dreigt te verliezen, of iemand verloren is. Je zult er altijd aan herinnert worden, wanneer je van iemand houdt. Ook goede vrienden zul je niet vergeten en jij, zal jij ook niet vergeten worden.  Nou iedereen mag mij vergeten. Ik ben groots in te worden vergeten. Als ze mij willen huldigen, kom ik toch niet opdagen. Ik ben geen held en zal dat ook nooit zijn. Ik ben ik. Ik weet wie de echte helden zijn. Toch zal ik grootser moeten denken. Grootser moeten zijn, om echt iets te kunnen betekenen.  Meer dan mij tot nu toe is gelukt. Misschien probeer ik wel te veel.

Ik ben geboren voor je liefde, en ik zal nooit vrij zijn
Je zult altijd een deel van mij zijn, whoe oh whoe
liefde nooit ... nog een voor mijn baby
Ik zal je nooit meer vergeten, kindje
Oh je zal altijd een deel van mij zijn
Whoe, 'Yessir' kindje
Nooit nooit nooit kindje