6. jun, 2016

De bochten in evaluerende herinneringen bocht 19

Alpe d'Huzes 2016
De dag erna
Bocht: de charme van het geluk

Geboren onder een slecht teken.
Ik ben naar beneden gegaan vanaf dat ik begon te kruipen .
Al was het geen pech,
Ik zou helemasl geen geluk hebben.
Pech en afzien zijn mijn enige vriend.
Ik ging naar beneden vanaf ik tien was.

De weg van 20 naar 19 is erg kort. Al is hij erg steil en had ik er vorig jaar moeite mee, die eerste keer. Maar ik ben er van gaan houden. Het is nog te dicht bij het dal om hem mijn bocht te maken, maar ik ben dol op dat stukje. Het stukje dat heel snel aftelt. Te weinig te vertellen en te kort om stil te blijven staan. Al zou je het moeten doen om hem te eren in al haar pracht en praal.

Je weet wel, wijn en vrouwen is alles waar ik naar hunker.
Een grote boze vrouw leidt me naar mijn graf.

Vooral aan het begin geniet je van afzien. Maar je weet ook dat de energie die je nu verspilt je dadelijk gaat bezuren. Oh, mijn leven zit vol met pech. De pech die je er nu uit kunt lopen. Afzien om jezelf te straffen. Nee niet uit wellust, zoals sommigen beweren. Nee, meer om je frustratie te botvieren.  Al is het wel zo, dat degene die jou het meeste pijn doet, vaak het meest van je houdt. Er hoort nog 1 parameter bij. Diegene moet wel dicht bij je staan. Liza kon mij soms pijnigen. Ooit hadden we van de buurt een sportweek. Daar werd in de sporthal ook gebokst. Ze haalde mij over. Anders had ik het nooit gedaan. Één stomp in mijn buik en met de pret was het gedaan.
Ik liep naar de kleedkamer om mijn laatste adem uit te blazen. Toen een wesp mij stak, in mijn nek. Dat was het moment dat ik brak, ik moest huilen en het was niet de laatste keer. Pijn duurt maar even, als je opgeeft is het voor altijd.

Pech en afzien zijn mijn enige vriend .
Ik ging naar beneden vanaf dat ik tien was.
Geboren onder een slecht teken.
Ik ging naar beneden vanaf ik begon te kruipen .
Al was het geen pech,
Ik zou ook geen geluk hebben.
Was het geen echte pech,
Ik had helemaal geen geluk.

Om 4:45 uur ben ik de afslag voorbij gereden, om 15:00 uur viel de Tom Tom uit, om 17:00 uur een ongeluk, een paar dagen later gaat de motorkap niet dicht, dan zit ik weer op een bril, kan de koplamp niet vervangen worden, ben ik te laat bij de start, struikel ik over een ketting. Dit zijn nog maar fragmenten, zo gaat het al mijn hele leven. Ik zie mijzelf achterover vallen, achterover in het ravijn. Tijdens een misstap, die ik maak. Pijn, duurt maar even, ik moet beter opletten. Focus houden. Stoppen met dromen op ongelukkige momenten. Als je opgeeft is het voor altijd. Nu ligt mijn telefoon waarschijnlijk op de auto. Focus, nee Nissan Primera. Ik zeg: "Focus".

Geboren onder een slecht teken.
Geboren onder een slecht teken.