4. jun, 2016

De bochten in evaluerende herinneringen bocht 20

Alpe d'Huzes 2016

De dag erna

Bocht 20: de vogelverschrikker 

Ik kon de tijd doorbrengen, converserend met de bloemen
Raadgevend over de regen.
En mijn hoofd zou ik krabben terwijl
Mijn gedachten bezig waren plannen beramend
Als ik een brein zou hebben gehad

In bocht 21 denk ik aan de mensen die achterop mijn shirt staan. Ik neem wat slokjes uit mijn bidon. Mijn eerste had al op moeten zijn, maar de tijd heeft het niet gehaald. Of eigenlijk heb ik die een voorsprong gegeven.  Toch gaat het goed, maar het is warm. Wachtend op mijn Dorothy. De Vogelverschrikker is vooruit gegaan. Mijn Dorothy leid mij over de asfaltweg naar boven. Naar onze Tovenaar, die hopelijk de formule gaat vinden.

Ik zou elke raadsel ontrafelen voor individuen,
In de problemen of pijn.
Met de gedachten die je kunt denken
je zou kunnen worden als een andere Lincoln
Als je een brein had

Ik denk met name aan Els Mol, de formule komt voor haar te laat. Zo lopen wij de berg op, met eenieder ons verhaal. Maar inmiddels heb ik zoveel verhalen en denk niet alleen meer aan die van mezelf. Al deed ik dat vorig jaar ook al niet, maar dit jaar doe ik het anders. Nog oplettender en nog behulpzamer, zoals dat vanzelf gaat. Ik heb ook geen brein, ben zelfs wat naïef en onnadenkend al rammelt mijn hoofd soms van de hoge toeren dat mijn radertjes draaien. Ik ben een snelverbrander, niet efficiënt, niet effectief en loop over van gedachten.

Oh, ik kan je vertellen waarom De oceaan in de buurt van de kust.
Ik kon dingen bedenken die ik nooit eerder heb bedacht.
En dan zou ik zitten en denken, meer over sommige
Ik zou niet meer niets betekenend zijn  mijn hoofd vol met zaken
Mijn hart allemaal gevuld met pijn.
Ik zou dansen en vrolijk zijn, zou het leven een feestje zijn,
Als ik een brein zou hebben gehad

Wij zijn even verder en we horen mensen praten over een reanimatie. Wij hebben het gelukkig niet gezien. Bert is van Big Challenge. Een gigantisch team, die 1 miljoen bij elkaar heeft gebracht. Dat hoor ik later. Bert is naar het ziekenhuis gebracht. Het team viert hun feestje en presteren vandaag extra. Voor Bert. Hoe het met hem gaat is onzeker.

Het is de schrik van ieder met name duursport evenement. Altijd zuur wanneer het gebeurt. Was het te voorkomen? Nee, waarschijnlijk niet. Erg vervelend voor Bert, zijn familie, zijn vrienden, de deelnemers die er bij waren.
Eigenlijk voor iedereen. Op het moment dat je het hoort wordt je even stil. Dat was hoger in de bergen. Nu loop ik naar bocht 20 en geniet alvast van het uitzicht. De lichtjes, brandend in Bourg d' Oisans. In een volgende beklimming smeer ik me in op het insmeerpunt bij bocht 21. Zon dreigt door te komen. Later blijft hij weg. We zijn gestart. De daadwerkelijke start vind ik op weg tussen 21 en 20. Op weg naar?

Dorothy:
Ohh! Geweldig!
Waarom, als onze vogelverschrikker terug in Kansas dat kon doen, de kraaien zullen bang zijn om nog te pikken!

Vogelverschrikker:
Zouden zij dat?

Dorothy:
Ja

Vogelverschrikker:
Waar is Kansas?

Dorothy:
Dat is waar ik woon. En ik wil er zo graag terug naar toe, daarom ga ik de hele weg naar "Emeralk City" naar de Tovenaar van Oz, om hulp te krijgen.

Vogelverschrikker:
Denk je, dat als ik ging in plaats van jij dat de tovenaar zou me wat hersens geven?

Dorothy:
Ik kan het niet zeggen. Maar zelfs als hij dat niet doet zou je niet slechter af zijn dan je nu bent.

Vogelverschrikker:
Ja dat is waar.

Vogelverschrikker:
Kijk - Ik zal geen probleem zijn, want ik hoef niets te eten, en ik zal niet proberen om dingen te beheren,
want ik kan niet denken. Zal je me niet meenemen?

Dorothy:
Natuurlijk zal ik dat.
Vogelverschrikker
Hoera! We gaan een tovenaar zien!

Dorothy:
Oh - Nou, je bent niet goed begonnen.

Vogelverschrikker
Oh, ik zal het proberen! Echt, ik zal het doen.

Vogelverschrikker :
Naar Oz?

Dorothy:
Naar Oz!