27. mei, 2016

De bochten in voorbereidende herinneringen bocht 1

Alpe d'Huzes 2016
De voorbereiding
Bocht 1: avond vooraf

Het is de avond van de dag
Ik zit en kijk naar de kinderen die spelen
Ik kan lachende gezichten zien
Maar niet voor mij
Ik zit en kijk
Hoe de tranen stromen

Ik loop nu van bocht 2 naar bocht 1
Nu is het beste er echt af. Ik had een snelle start, maar wordt nu van alle kanten ingehaald. Ik zie bekende van de verkenningsklim. We zijn gelijkertijd gestart, maar ze halen me nu in. Dan spreken we af samen de rest te lopen. Als ik het haal zeg ik om dit tempo vol te houden. Wandelen en hardlopen wisselt zich af. Dan neemt hij weer afstand. Dan kon ik er weer bij, de reis naar bocht 1.

Mijn rijkdom kan niet alles kopen
Ik wil de kinderen horen zingen
Alles wat ik kan horen is het geluid
Van regen, vallend op de grond
Ik zit en kijk
Hoe tranen stromen

Plots is het dan zo ver. Het is de avond van de reis. De reis naar de finish. Van de voorbereiding. Ik denk aan al die mensen, de kinderen van nu misschien, die nog gaan lijden. Waar we nog niet ver genoeg voor zijn. Ik wil ze inderdaad zien lachen. Ik denk aan mijn goede vriendin, die nu is opgenomen. Aan een andere vriendin, die afscheid aan het nemen is. Aan de kinderen. Ik denk aan de kinderen die dit nog niet weten. Ook ik was ooit zo groen. Ik wil de kinderen zo laten. Kinderen laten spelen.

Het is de avond van de dag
Ik zit en kijk naar spelende kinderen
Dingen doen die ik gewend ben
Zij denken dat het nieuw is
Ik zit en kijk
Hoe tranen weer verdwijnen