9. mei, 2016

Proloog

Hoi,

Ik ben Hoss Wilstra. Ik heb reeds diverse keren meegedaan aan Fondsenwervende evenementen om onderzoek naar behandelingsmethoden van de menselijke vijand nummer 1, wat kanker momenteel is, te financieren. Ja, mensen gaan dood, maar alsjeblieft niet aan kanker, omdat kanker onmenselijk is en dat terwijl 1:3 mensen er mee te maken krijgt.

Zo heb ik reeds 2x gezwommen met Maarten van der Weijden in Team Madelief (2016/2017). Ik heb open water gezwommen, tijdens de Swim to Fight in Dordrecht in 2016, Ik heb de Marathon in Leiden gelopen in 2017 en ik heb al drie jaar meegedaan aan Alpe d'Huzes. In 2015 en 2016 als deelnemer en in 2017 als vrijwilliger. Het komende jaar ga ik weer, als deelnemer in de rol van Teamcaptain van rustaaaag en als vrijwilliger in de rol van medewerker Team Finish.

Waarom zet ik mij in voor KWF? Eigenlijk is er maar 1 reden: Zodat niemand meer sterft aan kanker in de toekomst. Wil jij dit ook doneer dan op onze actiepagina, iedere euro, iedere 10 cent helpt. Natuurlijk voeren wij ook actie en zijn wij bereid om naast het lopen en/of fietsen van de Alpe ook een andere tegenprestatie te leveren. Afhankelijk van de donatie. Zo kunnen we jouw naam op ons shirt schrijven, we kunnen je verblijden met een gedicht. Er is veel mogelijk. Volg onze acties, via de pagina.

https://deelnemers.opgevenisgeenoptie.nl/rustaaaag

Wat brengt mij er toe? Eigenlijk een hele keten aan mensen, die ik ken in mijn nabijheid of verderweg. Maar er is 1 gebeurtenis die de katalysator was en dat was dat mijn zus Leukemie kreeg, nadat ze eerder borstkanker heeft gehad. Ik was al van plan om iets te gaan doen. Maar ze kreeg de diagnose en directe behandeling op de donderdag voordat ik mijn 1e marathon zou lopen in Amsterdam. Op deze site deel ik mijn verhaal.

Proloog:

Van marathon tot marathon.

Wat is het toch een fantastisch gevoel om te doen, denkend aan mijn marathon ervaring, denk ik er aan deze te delen. Met dit verhaal is het niet afgelopen. Maar is het, einde van het begin, of het begin van het eind.
-----------------------------------------------------------------

Marathon Amsterdam 18 oktober 2015 2e poging

Hier sta ik dan, in het oranje vak. (4:00 uur tot 4:30) Terugkijkend op vorig jaar, vorig jaar stond ik een aantal vakken eerder, het zou mijn debuut worden. Een debuut waar ik al sinds mijn jeugd van droomde. Het lopen van een marathon. Het liefst succesvol. Amsterdam moest het worden. De stad waar ik geboren ben en al heel wat kilometers heb afgelegd.
Terugkijkend op vorig jaar, ik was wedstrijdloper en mocht starten in het 1e vak vanwege mijn licentie. Ik zag de toppers vanaf de zijkant voor mij gezocht worden. Ook nu had ik ze weer zien inlopen in het Vondelpark. Nu stond ik 300 meter verder. Ik zou er dit jaar beter voor trainen, ik had het zo afgesproken met mezelf en zo gepland. Mijn plannen waren niet allemaal uitgekomen en er waren twijfels veel twijfels over of ik het nu wel redden zou.
Afgelopen jaar was ik zonder enig ratio gestart. Ik had wel een keer een langere duurloop gedaan en het leek te lukken, het moest lukken en ik startte met een loper die ik in het startvak ontmoette uit Geldrop. Hij zou voor 4 uur gaan en waarschuwde mij voor het begin. Start niet te snel. Ik zou met hem mee starten, maar ik was hem binnen een kilometer kwijt. Zijn tempo leek mij te langzaam. Het ging lekker. Hoe anders nu een jaar verder. Nu ken ik mijn beperking, een duurloop op snelheid 4:00 uur marathon tempo van 3 uur had mij wijsheid gegeven, ik was er niet klaar voor en twijfelde überhaupt over de marathon. Ik schoof mijn twijfel niet onder stoelen of banken en een goede kennis, stiekem gewoon een goede vriend, bood aan om met hem en zijn meissie mee te lopen. Tempo ca. 4:45 uur. Gewoon uitlopen, met ons drieën. Ik had vertrouwen in hem en ik ging in op zijn aanbod.
Hij gaf mij nog wat tips voor de voorbereiding qua voeding. Bij de start schrok hij dat ik niks bij me had. "Geen gelletjes? Water is er genoeg, maar voeding? Hoe doe jij dan jouw duurlopen?"
Ik loop altijd alleen met mezelf, af en toe een app op mijn telefoon, maar geen voeding, geen water. Echter we hebben het hier over een marathon. Na 1 1/2 uur is alles op. Dan moet je aanvullen en dat is met gelletjes echt het makkelijkst, het snelst en meest effectief en efficiënt.
Daar sta ik dus, samen met mijn vrienden, zij gaan mij helpen. 9 minuut 38 later dan de toppers passeren wij de streep en het gejuich in het stadion heeft net zo veel impact als vorig jaar? Nee, vorig jaar liet ik een aantal traantjes, dat ik dat mocht meemaken, niet wetende wat ging komen. Snel werden we terecht gewezen door onze Pacer. We liepen te hard, zo ging het de hele tijd. Tot ca. 25 kilometer.
Vorig jaar liep ik veel te hard, tot 25 kilometer. Dat was ook te merken, gezien het verval van toen tussen de 20 en de 25. Ik benaderde al mijn records, dat kon niet goed gaan en dat ging ook niet goed. Ik kreeg wat opstartproblemen bij de verversingspost en kreeg het water en energydrank amper weg. Hoe anders is het nu. Ik heb moeten plassen na 10 km. en nog een keer na de halve marathon. We hadden gelletjes gedeeld en ik kreeg innametips. 2 bekertjes energydrank. Dosering water, wel of geen banaan. Ik was nog relatief vers op 25.
Natuurlijk voelde ik wel iets, dat is logisch. Toen kwam het punt fataal van vorig jaar, niet na 32 km., nee ik was zelfs al verder, eigenlijk was het al bijna 33 km. Nu werd het best moeilijk na 32 km. maar niet zo als vorig jaar. Ik begon te verbijten na een viaduct vlakbij het 35 km. punt.
Vorig jaar lag ik er uit en nu ging ik het halen. De euforie verdreef de pijn. "Hij lacht nog" .Ja, onder de grimas was de lach.
Ik genoot van het Tropenmuseum, de Toronto brug, de complete Stadhouderskade, steeds dichter bij het Vondelpark. Wat houdt je op de been? Een kusje van mijn meisje in het Vondelpark. Wat zijn 3 km. op 42,195 meter? Ik kreeg het nog heel even iets moeilijker, ik moest weer gewoon gaan ademen, in plaats van verbeten. Dat lukte. Ik zag dat iemand het moeilijk had, dus ik riep: " we gaan het redden". Toen zette ik de eindsprint in en keek of mijn maatjes mee konden. Samen bepaalde we onze inhaalmanoeuvre.
Dat was leuk, hier deden we het voor. Juichend met zijn drieën over de finish. In Alpe d'Huzes kleding. We hadden al heel wat respons gehad. Van Fransen die de Alpe d'Huez herkende maar ook van mensen die gefietst hebben. Kun je die dan ook lopen? Wij zijn van de lopers en voltooide nu de Marathon Amsterdam. Niet voor Kika, niet voor KWF, maar voor onszelf. Wel awareness misschien. Daarom draag ik die kleding, maar, ik draag het ook voor mijn zus.
Vorig jaar zou ik hem uitlopen en mijn zus zou kijken. Ik liep hem niet uit en mijn zus was vlak daarvoor opgenomen in het ziekenhuis. Ik kon het niet aan haar opdragen. Nu een jaar later zijn we samen naar Alpe d'Huzes geweest. Ik om te lopen en zij om te supporten. Het gaat op en af met haar. Mijn medaille draag ik op aan Liza en bedank mijn vriendin Karin voor alle support, het afgelopen jaar. Van mijn mislukt debuut tot nu. Ik ga door en ga werken aan mijn voeding. Dat heb ik nu geleerd.

Flash Back Gordon Blue / Alpe d'Huzes 2015, de eerste klim

Ik zal langzaam aan vertellen wat ik heb meegemaakt gisteren. Woensdagavond ben ik zo rond half 8 naar bed gegaan. Het was natuurlijk lastig om in slaap te komen met al dat licht. Toch gerust. Om half 11 komen er ineens nieuwe gasten. Dus even herrie in de tent. Dan ben ik toch nog even in slaap gevallen en om half twee gaat netjes mijn wekkertje.
Snel een wasje, aankleden en ontbijten. Dan mijn nachtelijke tocht de berg af. Het is gelukkig droog. Omdat er gesproken is over kou toch warm aangekleed, echter het voelt warm aan. Ik kom om half 3 aan in Bourg d ' Oisans. De organisatie is aan het opstarten, ik ben de eerste deelnemer. Dan na een paar keer terug te zijn gelopen naar de auto en wat uitgetrokken te hebben, loopt het langzaam vol. Ik heb alleen nog mijn broekje en mijn hemdje aan. Warm zat. Ze zeggen dat het bovenop kouder wordt, ach, ik doe gewoon dit en gewoon doorlopen. Nog wat gedoe met de autosleutel, maar ik krijg een heldere ingeving. Ik heb twee lampjes, daar kan ik hem aan vastbinden.
Om 4:15 is de start. Ik sta op de foto, maar je ziet mij niet. Ik sta naast Patrick en Marian. De linker lopers. Er staat een meisje voor, een soort Start commissaris. Dan wordt er afgeteld, we mogen vertrekken. Ik loop heel even met Patrick en Marian mee, maar ik voel me sterk, dus ga wat versnellen. Ondanks dat ik niet veel mensen voor me heb haal ik toch nog wat lopers in. Een aantal zijn al terug naar wandeltempo en dan zijn we nog niet eens bij bocht 21. Ik voel me sterk en weet wat er komen gaat.
Bij bocht 16 kan ik gewoon doorlopen, maar kies toch om water te vragen. Het staat nog niet klaar. Nondeju. Toch nog snel opgelost een paar hapjes banaan. De rest gooi ik weg.
Dan is het een hele klim tot bocht 9 en vervolgens bocht 7. Mijn linker lampje valt uit, echter het wordt licht op de berg. Ondanks dat ik me op het lopen aan het concentreren ben geniet ik van de mooie omgeving. Eigenlijk ben je vanaf bocht 7 snel bij bocht 3, dan krijg je het nog even moeilijk. Dit weet je alleen wanneer je het gezien hebt. En dan moet je na bocht 1 nog flink stijgen. De euforie is onderweg, zodra je het dorp boven op de Alpe binnen loopt. Je weet dat je er nog niet bent.
Dan draai je de bocht om en zie je het witte moderne kerkje, met daarachter Palais des Sport.
We zijn met een groepje lopers bij elkaar en we gaan samen over de finish. Zodra je die bocht omgaat en het kerkje ziet krijg je een brok in je keel en natte ogen. Niet ik ben er, maar we zijn er. Er staat al veel publiek langs de kant en het publiek is niet te houden. Dit is mijn eerste en ik weet niet hoeveel er volgen. Ik vind het heel spijtig dat mijn zus er nog niet is. Ik had gewild dat zij het had gezien. Voorlopig maar even rusten en wachten, wachten, wachten, op mijn supporters Liza en Karin, Zij moeten met de lift. Later hoor ik dat ik 1:55 heb gelopen. Dat is 5 minuten onder mijn streeftijd. Wow! Echter wat heb ik er aan. Er moet nog iets gebeuren en ik denk dat ik al weet, wat.

Alpe d'Huzes 2015, de tweede klim

Vandaag reed ik rond door Nederland. Van Helmond naar Amsterdam Noord en van Amsterdam Noord naar Voorschoten. Van Voorschoten naar Leidschendam, van Leidschendam naar Leidschenveen(Den Haag ) van Den Haag weer naar Helmond. Overal zag ik bergen, maar niet om tegenop te zien, nee om overheen te lopen.

*1

"Er moet een weg zijn om overheen te komen", zei de nar tegen de dief.
"Er is te veel verwarring."
"Ik kom er maar niet uit."

Donderdag na de 1e finish van Alpe d'Huzes, was het wachten, wachten, wachten. Ik had me snel omgekleed bij mijn nieuwe vrienden van de Febowagen. Mijn kleren en voeding hadden ze netjes in de wagen gelegd. Mijn pet was kletsnat, alles was nat. Zweet en dauw. Ik moest mijn sokken voorzichtig afstropen, ze zaten vastgeplakt aan mijn tape die mijn blaren moesten beschermen. Zag wel dat mijn blaren hadden geleden. Er zat een vlek in mijn tape. Ik had ook een pijnlijke hamstring. Even warm aangekleed, kijken naar de andere sporters en even rondlopen, de lift opzoeken. Het wachten duurde lang. Cees Rood ging naar beneden voor zijn tweede run. Ik had de mijne pas gepland voor de saamhorigheidsklim om half 5.

Ik dacht even terug aan het moment dat ik van de week bovenop de berg liep. Ik stond daar alleen met een vallei onder me, een kaal topje onder me. Het enige, wat nog met de mens kon worden geassocieerd was het asfalt onder me. Maar er reed slechts 1 auto in de 3 kwartier dat ik daar liep. Ik kreeg een telefoontje, of ik interesse had in een vacature. "Haha, wat denk je zelf", "ik sta hier boven op een berg, naast Alpe d'Huez, de hemel kan ik aanraken, maar dichterbij wil ik even niet." Ik dacht, een beetje gemeen: "sukkel!"

*1

"Zakenmensen, zij dronken mijn wijn"
"Landbouwers, zij ploegde mijn aarde"
Niemand van hen weten langs de lijn, wat alles van dit waard is.

Daar komen ze toch aan. Ik omhels de dames en ben erg blij dat Karin en Liza er nu ook zijn. Ik wordt weer euforisch en ga even een klein ommetje maken met Karin. Als ik dan ook Patrick zie finishen, voor de tweede keer en Karin met een geweldig idee komt. Ben ik niet meer te houden. Ik hoor dat Cees net gestart is. Karin koopt voor mij een buskaartje en ze geeft mij de liftpas. Ik geef ze een kusje. Het is half 10 en veel vroeger dan gepland ga ik naar beneden voor de tweede keer.

*1

"Er is geen reden om je op te winden", sprak de dief vriendelijk.
"Er zijn velen hier rondom ons, die denken dat leven maar een grap is."
"Maar jij en ik, wij zijn door deze fase heen."
"En dat is niet ons lot"
"Dus laten we niet te pessimistisch zijn"
"Want het begint al laat te worden."

Boven op de berg brandt een kaarsje. Running Petra heeft er voor gezorgd. Ze had me wel iets verteld. Ik wist alleen niet waar. Het is vlakbij het vliegveld weet ik inmiddels. Er staat een foto op van Liza, met haar naam. Het is haar manier om zich te uiten. Ik heb namen van deelnemers verzameld op mijn shirt, Liza heeft iets op mijn pet geschreven, ik heb mijn haar geschoren. Ik heb een hartenkreet op de auto. Liza gaat dus via mij, via de auto en live naar boven en haar lichtje brandt ook. Boven op de berg.

Ik ga naar beneden, de lift blijft nog twee keer hangen, wat een uitzicht. Geweldig. We glijden nog langs een waterval. Tot ik beneden ben en op de bus mag wachten. Het is nog een hele rit en raak wat aan de praat. Krijg een prachtig verhaal te horen van een vrouw die eerst vrijwilliger was en nu graag ook een keer mee wil doen. Ze gaat nu ook voor haar tweede keer. Fantastisch. Dan mogen we uitstappen. Ik loop nog via de wc en de kraan om mijn flesje te vullen naar de start en begin met hard lopen, wat verbazingwekkend goed gaat.

*1

"Helemaal daar boven de uitkijktoren"
"Houdt de prinses het overzicht"
"Terwijl ruiters, komen en gaan, doen blootsvoets lopende dienaars dat ook."

Ik loop best redelijk, maar moet wel afwisselen met wandelen, snelwandelen dan. Ik loop goed door en loop naast fietsers, voor fietsers. Ook ervarener fietsers haal ik in. Op de vlakkere stukken halen ze mij natuurlijk wel weer in, de meeste dan, niet allemaal. Bij bocht 16 pak ik een appeltje en water heb ik nog, maar wel een spons. Dan loop ik weer verder. Ik ga steeds grotere stukken wandelen. Ik kom de topper Joy nog tegen. Joy is zo geweldig. Zij mag zelf haar verhaal vertellen. Ik adviseer haar wel om vooral te genieten. Dat is het belangrijkste, maar ondertussen loop ik me wel stuk.

*1

"Alles wat ik heb, is mijn roze gitaar, drie akkoorden en de waarheid."
"Alles wat ik heb, is mijn roze gitaar, de rest, is aan u."

Ik pak regelmatig sponsen aan, mijn maag wordt week van het water. Ik maak mijn hoofd nat en gooi water in mijn pet, maar ik loop door. Niet kniezen, niet zeuren, gewoon lopen. Af en toe zuchten, maar lachen als iemand roept en vooral de duimen omhoog. Ik haal Inez in en zij mij weer en dan haal ik haar weer in. Zij is de enige die partij geeft. Voorbij bocht 2 hoor ik de klanken van Deep Purple, het zweept mij op. Lopen, gewoon lopen, wat is nu deze pijn. Het is allemaal tijdelijk.

*1

"Er is geen reden om je op te winden", sprak de dief vriendelijk.
"Er zijn velen hier rondom ons, die denken dat leven maar een grap is."
"Maar jij en ik, wij zijn door deze fase heen."
"En dat is niet ons lot (in ieder geval niet vandaag)"
"Dus laten we niet te pessimistisch zijn"
"Want het begint al laat te worden."

Ik kan nog lachen en lach een beetje in mezelf. Dan bocht 1, het wordt steeds leuker. Dan het dorp in. Het publiek wordt weer uitzinnig. Inez komt hardlopend voorbij, kan ik het ook? Dan haal ik iemand in die een soort dubbele rolstoel naar boven fietst. Ze worden geduwd door twee meiden. Wow! Ik kom niet meer bij Inez maar blijf wel hardlopen. De kerk is in zicht nog een paar honderd meter. Liza en Karin zien mij. Ze hebben iets geregeld. Liza mag meelopen tot over de finish en ze wil rennen, dus dat doen we. Hand in hand. Betty, staat er niet, ff pauze, maar we worden naar binnen getrommeld. Wow!

*1

Daar boven op de uitkijktoren, daar wordt op ons toegekeken.
In ieder geval vandaag.
Vandaag is voor ons.
Laten we er voor al van genieten,
Want het begint al laat te worden.

Later hoor ik mijn tijd van 2:18
Eigenlijk wordt ik daar alleen nog vrolijker van.
Mijn eerste omloop was in 1:55 maar toen was het koeler en ik was fris en heb hardgelopen en nu was het meer snelwandelen. Ik ben nog naar bocht 1 gegaan om de saamhorigheidsklim mee te lopen. Ik wilde Cees bijhouden, om samen te finishen, dus heb toen nog een heel stuk hardgelopen, en weet je, het ging gewoon weer. Het was een fantastische dag.

 

*1 Origineel: All along the Watchtower / U2  Geschreven door: Bob Dylan Vertaling: Hoss Wilstra © juni 2015

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Update November 2015

Afgelopen vrijdag 13 november heb ik mijn zus Liza begraven. Ze leed aan Leukemie. Voor haar heb ik de marathon Amsterdam gelopen. Mijn medaille heb ik aan haar gegeven tien ze ging sterven, nu kon ze uitstappen wanneer ze wilde. Ik heb na twee turbulente weken toch besloten om mee te doen met de 7 heuvelenloop.

*********************************************************************************************************************

7 heuvelenloop 15-11-2015
(Bezinning of Terugval)

*1

Jij zegt
"Hoss ik kom er zo niet.
Ik schreef een brief
Hopelijk brengt mij dat ergens
Ik wil opstaan
Maar wanneer ik ontwaak
Wanneer ik uit bed stap
Dan val ik terug."

Turbulente weken zijn voorbij gegaan, Ik zou vandaag een PR lopen, althans dat had ik me voorgenomen toen ik me inschreef voor de 7 heuvelenloop. Nee, een PR gaat het beslist niet worden. Slappe benen, mijn lichaam volgezogen, ik heb wel mijn voedingspatroon verandert, maar er te weinig bij getraind. Karin, mijn trouwste supporter en de liefde van mijn leven kon niet met me meereizen. Met het treinkaartje kunnen we later wel iets anders mee doen. Ik heb een afspraak gemaakt met mijn Alpe d'Huzes maat Geert. Een prachtige vent. Geert doet het rustig aan en ik, ik ben een uur te vroeg bij station Best. Maar dat maakt niks uit, het wordt een leuke dag.

*1

"Jij ontwaakt.
En vertelt me een verhaal.
Je kijkt me aan en zegt
Ooit zul je daar zijn
Dan gaan we wandelen in de zon
En de wind en de regen
Nooit zullen we dan meer teruggaan."

In de trein wisselen Geert en ik ervaringen uit. Ervaringen van de afgelopen tijd. Ook dat zijn moeder zegt dat hij al genoeg shirts heeft. Hij moest maar geen 7 heuvelen shirt bestellen. Hij gaat lopen in het Alpe d'Huzus shirt, ik in mijn speciale Alpe d'Huzes shirt. Het verbond van lopers en wandelaars achterop mijn shirt. De namen van helden uit 2015. Helaas heb ik ze niet allemaal, maar ik heb er veel. Komend jaar wil ik ze allemaal. Verder draag ik mijn pet. De pet waarop Liza een boodschap heeft achtergelaten.

*1

Nu val je terug
Je valt terug
Ik val terug
Wij vallen terug

Ik weet niet hoe ik het vandaag in ga delen. Ga ik juist wel aanvallen wanneer het lukt, of ga ik hoe dan ook met Geert meelopen, zoals ik me heb voorgenomen. We stappen uit en nemen afscheid van de dames tegenover ons. We hadden een prettig gesprek met ons vieren over van alles en nog wat en vooral over sport en sponsorlopen. Ik heb een afspraak bij de gymzaal die "Ik loop hard", voor de gelegenheid in gebruik heeft genomen. Daar kan ik me omkleden. Geert gaat naar de parkeergarage die aan zijn nummer is toegewezen. We spreken af bij het startvak bruin, ons vak.

*1

Jij zegt me iets
Jij zegt sorry
Je gaat het niet redden onder deze omstandigheden
Maar ik wil je in ieder geval ook niet in de steek laten.

Ik ga zoeken naar de bewuste gymzaal en zie dat hij vlakbij ons startvak is, ideaal. Ik besluit toch in korte broek te lopen. Pak mijn tas in en maak een foto. Dan loop ik naar mijn startvak. Zoals altijd laat Geert weer op zich wachten. Zo heb ik hem ook voor het eerst ontmoet. Bij de carpoolafspraak voor de Ardennen training. Hij was exact op tijd natuurlijk.In feite was ik gewoon veel te vroeg. Dat heb ik altijd. We wandelen rustig door het startvak tot we vaststaan en dan is het wachten. De eerste loper gaat finishen en dan zijn wij los. De microfonist zegt: " het wereldrecord gaan we vandaag niet meer halen", maar Geert en ik spreken af van wel. We vertrekken op wereldrecord tijd. Dat zou mooi zijn. We starten en het publiek gaat uit hun dak. We bedanken het publiek. Dat ze voor ons juichen en niet voor de finishers. We lopen best hard en voelen dat we ook best stijf zijn geworden. Ik weet niks van tijd, maar we lopen maar wat rond. Ik hou Geert in de gaten en hij mij. Proberen af te stemmen. Tot plots na 6 km. Ik zie de pacer van 1:15 lopen en ik meen echt dat het er toch inzit vandaag. Geert ziet dat en zegt dat ik mag gaan. Ik was een beetje heen en weer aan het stuiteren tussen wel versnellen en niet versnellen en dan ineens ga ik het proberen. Ik ga proberen de pacer bij te halen.

*1

Ik wil opstaan
Wanneer ik ontwaak
En uit bed stap

Ik versnel als een gek, maar het versnellen kost energie, alsmede het inhalen en op het moment dat ik hem in her vizier heb beginnen de heuvels, we zijn bij 7 km. Nu is het genieten. Genieten van de verzuring. Terwijl ik nu echt wel heuvels gewend ben, maar ik had er bij willen komen. Wat is het toch prachtig mooi hier.

*1

Ik val terug
Wanneer ik terugval
Ik val terug
Ik heb mezelf verbrand.

Wanneer het weer naar beneden loopt. Probeer ik het nog een keer en weet je, echt moeilijk is het niet. Het voelt niet moeilijk. Het voelt geweldig en de kilometers vliegen voorbij. Nog een heuvel bij kilometer 9 en dan weer vals plat. Bij kilometer 11 laatste stukje omhoog. Fotomoment, ik doe mijn petje af en zwaai voor Liza, maar ook voor Karin. Zij maken dat ik er voor wil gaan. Er is ook zo veel gebeurt, maar de strijd is niet over. Ik ben niet uitgestreden en dat heeft maar zijdelings met het gebeuren in Parijs te maken, want natuurlijk kan ik ook daar niet aan voorbij gaan. Ook dat heeft impact en dan is het heerlijk om tussen 40000 mensen te lopen. 40000 mensen, wat een feest. Na kilometer 12 staat er ineens brandweer die bezig is met een omgevallen boom. Ze moeten de boom tegenhouden en het pad wordt wel heel smal. Te smal voor de duizenden lopers. Dus we wandelen door de bottleneck heen. Een vertraging dus. Ik zet weer aan.

*1

Ik val
Ik val terug
Ik ben terugvallende
Ik val terug
Op het moment dat jij gevallen bent
Wanneer ik terugval
Ben jij definitief gevallen

Ik haal nog alles er uit. De laatste kilometers denk ik dat ik flink aan het versnellen ben. Mensen die mij inhalen, daar pik ik aan en ik blijf inhalen en versnellen.

*1

Wanneer jij bent teruggevallen
Zal ik terugkomen

*2

De finish nabij,

750 meter, 500 meter, 300 meter, 200 meter 

ik ga nog harder wanneer ik de boog zie.
Ik kom terug...

Ik kijk omhoog en wijs naar jou met mijn vingers omhoog 

ik kijk naar jou.
Voor jou ga ik nog meer doen

vertel me niet dat het geen nut heeft.

Ik kom terug...

Later valt mijn tijd voor mij tegen. De wind deed mij niks, al waaide ik uit mijn singlet, Ik onmoet mijn goede hardloopvriendin Karen, zonder met elkaar afgesproken te hebben. Zij pept me op, terwijl ik toch beetje teleurgesteld ben. Teleurgesteld terwijl ik wist dat het niet veel zou worden vandaag. 12 december ga ik haar helpen. Ik ga haar helpen aan een goede tijd. Ik ga binnenkort weer trainen. Mijn volgende loop is de Egmond halve marathon, nu ga ik beginnen aan een gigantisch zware trainingstijd. Want vanaf Egmond heb ik heel veel te doen en kom ik terug als nooit tevoren."

*1 Origineel: I fall down /U2  Vertaling: Hoss Wilstra © November 2015

Apeldoorn Midwintermarathon (De Engel)

Hallo vrienden, het is goed om jullie weer te zien. Ik was helemaal alleen. Helemaal op mezelf. Ik dacht dat ik het niet zou redden.  (*1)

Onderweg naar Apeldoorn kwam ik er achter dat ik niet het transferia adres had. Ik sloeg af bij afslag Apeldoorn en stopte bij het Omnisportcentrum. Ik wist dat ik goed fout zat. Toch nog een keer zoeken in maps en op het vrije net. Na nog een keer verkeerd uitgekomen te zijn, was ik wel bij Hanos. Echter dit is niet dezelfde parkeerplaats als vorig jaar.

Een engel viel uit de hemel gisteren. Ze bleef lang genoeg, om me te redden. Ze vertelde me het verhaal over de liefde tussen de nieuwe maan en de blauwe zee. Toen spreidde ze haar vleugels uit boven mij en ze beloofde terug te komen. Vlieg maar uit mijn engel. Morgen ben ik aan jouw zij. (*2) 

Ineens was ik waar ik wezen moet en er werd mij een parkeerplaats gewezen. Na een busritje, was ik in het theater in het centrum. Prettig geregeld. Ik kon me uitkleden en me helemaal gereed maken.

Hebben jullie het gehoord vrienden? Van de wind die rond blaast. Hebben jullie het gehoord? Heel veel mensen komen bij elkaar. Communicatie, wordt ontzettend sterk. Ik geef er niks om, of je nu een lange tight heb of korte broek. Kom onder je steen vandaan. Iedereen, danst op zijn manier in de straat. Hé, laat zien wat je weet. Wees niet traag. Je kunt nu in de praktijk brengen, wat je altijd beweert. Geweldig gevoel, want het is tijd voor jou en mij, om de realiteit in te zien. Vergeet het verleden. De dingen zijn niet, wat ze lijken. Ga door, rechtdoor. Loop vooruit. (1)

Zo stond ik aan de start. Vandaag gaat het gebeuren. Mijn tweede loop van het jaar. Mijn 1e grote. Al was de wind een uitdaging in Helmond. Vandaag zijn het de heuvels en de afstand. We doen het rustig aan vandaag. De 2:25 pacers volgend, maar God, wat gaan ze hard vandaag. 5:34 de km. Ik ga ze maar even waarschuwen. Ze willen niet echt luisteren. Dadelijk gaat het vanzelf wel langzamer, zeggen ze. Dan gaat het omhoog. Als de energie dan maar niet op is. Ik blijf in de slipstream van de pacers, wat betekent dat ik steeds de ballon op mijn pet voel. Tja, dat krijg je van lengteverschil. Toch loopt het wel lekker. Totdat mijn veter los is. Een politieman, aan zijn shirt te zien zegt. Tja, als je er mee blijft lopen dan breng je de groep in gevaar. Ik zoek een talud, zodat ik niet door de knieën hoef en kijk opzij, zodat ik even tussendoor mag. Dan strik ik mijn veter.

We zullen bij elkaar blijven en ons organiseren. Geef de kracht door aan elkaar , dat is wat we uitzenden. Vrijheid van de ziel. Geef het door, geef het door. Aan de jongere en de oudere. Je zal zult de waarheid ervaren en niks dan de waarheid ondergaan. Er zullen heel veel levens bij gebaat zijn, want een dezer dagen, mijn lief, zijn er lopende zaken. Dus wanneer je liefde geeft zul je het beter goed doorgeven. Vrouwen en kinderen, mannen en vrouwen. De beste liefde om te bezitten, is de liefde van het leven zelf. Daar gaat het allemaal over, mijn lief. (*1)

Ik loop snel weer naar de groep toe. Ik ben mijn plaatsje kwijt, dus loop een beetje aan de buitenkant. We zitten bijna op 10 km. op de hei. Ik zwaai wat naar de camera en zuig wat aan een gelletje. Dan worden ineens de paadjes erg smal en onverhard. Het loopt lastig, maar wel mooi. Ik struikel bijna, omdat er een gat zit in het paadje. We halen in, we worden ingehaald. Ondanks dat het erg smal is. Op 15 km. volgt weer een waterpost. Ik mis het water. Ik grijp per ongeluk naar sportdrank. Daar had ik net geen zin in. De groep is weer voor me uit. De straat is breder. De Amersfoortse weg. Ik ga het talud op. De weg op. Het loopt omhoog en ze zijn vooruit.

Hallo, mijn vrienden. Het was goed om jullie weer te zien. Nu ben ik helemaal alleen. Ik denk niet dat ik het haal, helemaal alleen. Ik denk niet dat ik het haal, helemaal alleen. (*1)

Ineens hervat ik me. Zij lopen op het fietspad. Ik over de brede weg. Dat is wel uniek. Om hier te mogen lopen. We gaan omhoog, maar ik voel er niks van. Ik blijf hetzelfde tempo lopen, wat we al hadden. Continu 5:42. Het voelt goed. Al ben ik moe. Maar moe zijn is niet erg. De kilometers vliegen voorbij. 16, 17, 18, 19, 20. Gelletje, nog 5. Ineens is het afdalen. Ben ik moe, of ga ik door. Het tempo blijft gelijk. Zelfs een lichte versnelling. Ik wordt heel veel ingehaald, toch loop ik hetzelfde tempo. Waar zijn de pacers? Ver achter me. Rotonde, het laatste stuk. Julianatoren, Paleis het Loo. De laatste kilometer. Lukt het nog om te sprinten?

De volgende ochtend is gekomen. Zilveren vleugels verschijnen als een silhouette in de reflectie van de zon. Mijn engel vertelt mij: "Vandaag is de dag om op te stijgen. Neem mijn hand. Jij bent de mijne. Je zult het halen. Tot ver over de horizon, zullen we jou zien opstijgen" Daar ging ze heen, hoog daarginds. (*2)

Ik finishte en kreeg zin om een hart te vormen. Bijtend op mijn tandvlees. Zo snel als het ging.

En ik zei: " vlieg verder mijn lieve engel. Vlieg verder, door de lucht. Vlieg verder mijn lieve engel. Voor eeuwig, zullen wij bij elkaar zijn." (*2)

Na de finish krijg ik het koud. Er staat toch wel een windje. Ik voel dat ik veel gegeven heb, maar dat geeft niks, want ik ben er nog. Tijdens het omkleden klapt het bankje in. Dat doet ze, om mij scherp te houden. Later op de parkeerplaats loop ik over het hele bedrijventerrein te zoeken naar mijn auto. Ja, mijn engel is een grappenmaker. Uiteindelijk vind ik hem en rijdt rustig terug naar huis.

*1 Origineel: Straight Ahead / Jimi Hendrix  Vertaling: Hoss Wilstra © februari 2016

*2 Origineel: Angel / Jimi Hendrix  Vertaling: Hoss Wilstra © februari 2016

 

De herontmoeting
Diamanten Dromer

Het is inmiddels 21:00 uur. Ik lig nog steeds te draaien in mijn bedje. Wat zal de dag morgen brengen. Ik ben om 20:00 uur naar bed gegaan. Morgen de grote dag. Vannacht ben ik voor de tweede nacht alleen in Sardonne. Karin en Liza slapen in Vaujany. Bij de B&B die we als eerste hebben geboekt. Vandaag hebben we even gekeken bij Alpe d'Huzus. Samen met de laatste fietsers mochten we naar boven. Fantastische generale. Mijn zus heeft genoten. Ik zag haar klappen vanaf een afstand heb ik er even naar gekeken. Een brok in mijn keel. Vooral toen ik de vaders met hun familie de bocht door zag komen. Lopers die huilend de laatste meters afleggen met omhelzing een tiental meters ervoor van hun vrienden aan de kant, hun familieleden. Een vriendin met een Buff. Een Buuf, noem ik het, voor wie weet wat dat betekent. Beter een goede buur dan een verre vriend.

*1

Dromer, je bent niet meer dan een dromer
Nu, kun je, jouw handen naar jouw hoofd brengen, oh nee!
Ik zeg dromer, ik zeg je bent een dromer
Nu, kun je dat, je handen naar jouw hoofd zetten, oh nee!
Ik zeg jou "je zit er heel ver vanaf, - Wat een dag, een jaar, een gelag het is!"
Je weet, - Nu je weet je kunt het naar je hand zetten.
Nu is er weinig meer dat ik kan doen.

Even weet ik niet waar ik het afgelopen uur over heb nagedacht. Het is tien uur. Er lag vandaag een briefje op tafel toen ik terug kwam van Vaujany. Ik had ze teruggebracht. We hebben spaghetti gegeten in Allemont. Dat was heerlijk. Voor 8 Euro bij de pizzeria en we kregen er nog drinken bij, voor weinig. Het was wederom een prachtige dag. Het stuwmeer lag er mooi, blauw bij. Er gaat iets gebeuren. Ik ben bang voor vannacht, wanneer ik de berg af moet rijden. Het briefje was voor nieuwe gasten. Ze mogen een kamer uitzoeken, echter wordt ze wel gewezen op 1 bezette kamer. Het wordt donker buiten. Ik hoor praten en een auto. Een auto deur en praten.

*1

Dromer, jij stomme nietige dromer;
Dus nu neem jij jouw hoofd in je handen, of toch niet!
Ik zeg "Je zit er ver langs, - Wat a dag, een jaar, een gelach is het!"
Je weet, - Nou je weet je moet het naar jouw hand zetten,
Nu is er maar weinig meer, dat ik kan doen.
Nu voer het uit, op een dag.

Ik zie mijn ma, ik zie mijn lief. Een wei, witte bloemblaadjes, een geel hart. In de wei van dinsdag, een ree in de alpenweide. Ik hoor een deur. Ik schrik wakker. Voetstappen op de trap. Ik heb veel water gedronken, mijn biertje bewaard voor morgenavond, na de run. Vandaag moest ik goed hydrateren en mijn laatste koolhydraten stapelen. Ik moet daarom plassen en loop in mijn boxershort naar beneden. Daar staat een vrouw. We raken aan de praat. Ik vertel over mijn missie. Zij over de missie van haar dochter. Ik weet niet haar naam. We hebben elkaar onverstaanbaar voorgesteld. Ze verteld dat haar dochter ziek is geworden. Dat ze heeft geleden onder haar ziekte, maar nu met tandem de berg op mag. Haar dochter slaapt in Oz. Zijn zijn uit Nederland gekomen, om te kijken.

*1

Wanneer ik iets zou kunnen zien
Kun je alles zien wat je wilt kerel
Wanneer ik iemand kan zijn-
Je kunt iedereen zijn, vier dat kerel.
Wanneer ik iets zou kunnen doen-
Nou je kunt iets doen,
Wanneer ik alles zou kunnen doen-
Nou, je kunt iets doen, alles niet van deze wereld?

De volgende dag finish ik. Mijn spullen liggen in de FEBO wagen. Naast ons heeft Climbtoraise hun kamp op gezet. Het was een prachtige klim, ik denk aan het meisje. De dochter van de ouders, van mijn Gitte. Ik heb genoten van de afdaling in het donker met de auto en ik zag een heuse reuzen marmot. Niemand gelooft, wat ik heb gezien.

*1

Droom op Zondag
Leef, neem vakantie
Is dromen een leugen, neem er één
droom, droom, droom, droom, droom voort...

We zijn een jaar verder, een nieuwe actie. Ineens krijg ik een voorstel. Net nu ik een witte bloem met een geel hart heb gedroomd, net als toen. Een ree in de wei en over ma en mijn lief. Krijg ik een voorstel van Madelief van de Ree. Ze doet mee met de zwemmarathon van Maarten van der Weijden. Ik had er net voor afgezegd. Het lukte mij niet, om te combineren. Zij vraagt of ik haar wil steunen, in ruil voor een slotje. Ze vertelt haar verhaal en blijkt de dochter van de ouders, die ik ontmoet heb in Sardonne. We zijn 1 of 2 handrukken van elkaar verwijderd. Ik ga met haar zwemmen. Ze heeft me uitgenodigd en ze is opgesloten in mijn hart.

*1

Dromer, je weet je bent een dromer
Nou kun je jouw handen naar jouw hoofd zetten, of niet!
Ik zeg dromer, je bent niets meer dan een dromer
Nou kun je jouw handen naar jouw hoofd zetten, of niet!
OF NIET!

Nawoord:
Gisteren kwam ik 2Climbtoraise tegen. Ik vertelde over onze ontmoeting. Ik kwam de fietser tegen, waar Madelief achterop zat. Ze zoeken nog patiënten die mee willen fietsen. Natuurlijk is hun droom dat dit nooit meer nodig is, we hebben dezelfde droom. Ooit wordt onze droom waarheid.

*1 Origineel: Dreamer / Supertramp  Vertaling: Hoss Wilstra © maart 2016

De zwemmarathon:
De held en de dwaas

De mist trekt op. Het voelt alsof ik in troebel water zwem, alleen, in een vlakke open zee. Eigenlijk zie ik niks meer, maar ik tel en heb ook geen zin meer om te stoppen. Mijn leven gaat aan mij voorbij. Nou ja, gedeelten dan. Links boven me zie ik wel het scorebord en af en toe hoor ik de muziek. Het ritme bevalt me en ik focus mij op mijn slag. Denkend aan de zwemles van vroeger, probeer ik net iets meer te doen. Goed uitstrekken, breed maken, armen en benen tegelijk. Soms overstrek ik me wat. Met mijn hoofd boven water haal ik adem, met mijn hoofd onder water drijf ik uit en blaas ik uit. Ik heb mijn diploma pas later gehaald, eigenlijk heb ik amper les gehad. Na een paar lessen was mijn achillespees doorgesneden. Op de MAVO waren mijn ouders zeer gespannen, toen ik op zeilkamp moest, die eerste week. "Mijn zoon kan niet zwemmen." Ik kreeg een zwemvest aan, ook tijdens het kanoën. Maar toen de eerste zwemles volgde een week later, zwom ik in het diepe. De leraar haalde mij er uit en vroeg mij om zo lang mogelijk onder water te zwemmen. Ik kwam tot de overkant. Hij zei, dat is te ver, maar jij gaat op voor je B diploma. Tijdens de tweede les kwam de proef. We moesten een kilometer zwemmen. Ik was de snelste, met schoolslag, die ik mijzelf had aangeleerd.

*1

(Churchill's beroemde speech)
We zullen doorgaan tot het eind, we zullen vechten op de zeeën en oceanen.
We zullen ons eiland verdedigen, wat de kosten ook mogen zijn.
We zullen **nooit** opgeven

Ineens ben ik weer in Den Haag, CPC loop maart 2016, ik ben onzeker. Ik mag voorin starten, maar voel me niet top. Ik kies om met bekende pacers te lopen, maar zij starten achteraan. Er moet veel worden ingehaald. Eigenlijk kan dat niet. Je hoort de eerste slachtoffers om je heen. Er zijn ook anderen die verkeerd staan. Ik loop tegen een reclamebord. Tramrails kan ik net ontwijken. Ik ben extra alert, kan me geen uitschuiver veroorloven. Wil wel weer heel aankomen. Bij 5 km. krijgen we even rust, maar we zijn er nog niet en dan bij km 8, een rotonde waar je niet overheen kunt. Een heuse wegversmalling. Ik loop helemaal aan de binnenkant en zie op de grond een scheur in het asfalt. Wil mijn voet neerzetten, krijg een duw van opzij en van achteren, ik val voorover. Mijn mobiel vliegt door de lucht en ik wil mijn hoofd tegenhouden. Toch knal ik met mijn hoofd op het asfalt en heel mijn linkerkant. De val.

*1

De geschiedenis verhaalt over
Hoe groot de ondergang kan zijn
Terwijl iedereen slaapt, vertrekken de boten naar zee
Geboren op de vleugels van de tijd
Het leek alsof de antwoorden
Zo makkelijk te vinden waren
Te laat, huilen de profeten
Het eiland zinkt, laten we opstijgen

De anderen zwommen altijd crawl. Deze slag beheers ik niet. Oh, ik red me wel, maar niet effectief. Dat deden mijn klasgenoten dus ook niet, zodat ik de snelste tijd zwom. Heel eerlijk won ik daar niks mee. Dat was 1 van de weinige momenten dat ik met sport uitblonk. Ja, met de dijkloop, was ik ook de beste can de klas. Sommige turn onderdelen deed ik op de atletiek manier. Gewoon zo hoog mogelijk komen, of zo ver mogelijk. Dat ging ook wel. Maar balsporten ging mij niet goed af. Nee, crawl lukt mij niet zo goed. Rugcrawl dan wel weer, maar is niet zo comfortabel.

*1

Noemde de man een dwaas, nam hem zijn trots af
Iedereen lachte tot aan de dag dat hij stierf
En hoewel de wond diep was
Houdt hij ons nog steeds wakker uit onze slaap
Mijn vrienden, we zijn niet alleen
Hij wacht in stilte om ons allen naar huis te leiden

Opgestaan uit de dood van mijn val stijg ik op en ik wil verder lopen. Mijn wenkbrauw bloed als een rund, maar ik loop verder. Plots, na 13 km. hoor ik muziek galmen. Alsof engelen zingen en mij in de maling nemen. Ik ben van plan om het uiterste uit mezelf te halen en het niet op me te laten zitten.

*1

Dus zeg me dat je het zwaar vindt om op te groeien
Wel ik weet het, ik weet het, ik weet het
En je zegt me dat je veel zaadjes te zaaien hebt
Wel ik weet het, ik weet het, ik weet het

Op een afstand zingt een koor 'Jerusalem ' bijna onhoorbaar

En was de Heilige Lam van God
Op aangename weiden van Engeland gezien?
En deed het aangezicht u bevallen ,
Schijnend op onze vertroebeld heuvels ?

Dromer

Er zijn zoveel ideeën die ik heb. Zoveel te gebeuren voordat ik iets doe. Waar moet ik beginnen. Maar waarom wordt ik niet geholpen? Waarom wordt ik niet gehoord? Ach, 1 ding tegelijk, het komt allemaal wel goed. Met jou ook?

*1

Kun je horen wat ik zeg
Kun je de rollen zien die ik speel
Heilige man, swingende man, opkomende koning,
Grapjas, spider man, blauwogige slechterik
Dus je hebt je oplossing gevonden
Wat zal jouw laatste bijdrage zijn?
Voldoe eraan, scheur het uiteen, waarom zo lui?
Geef er aan toe, biecht het op, laten we gek worden
Yeah!

Wordt vervolgd

 

*1  Fool's Overture / Supertramp   Vertaling: Hoss Wilstra © april 2016