Alpe d'Huzes KWF

4. jun, 2017

Alpe d'Huzes 2016 / 2017

De dag erna

Bocht 2: voortijdige Finish

*1

Als de sneeuw vliegt
Op een koude en grijze Chicago ochtend
Een arm schattige baby is geboren
In het getto (in het getto)

Nog maar een paar bochten, maar ik heb het zo zwaar. Mijn voeten lood, loop ik op dit pad, wat ik al zo vaak belopen heb. Ik zou eens wat anders moeten doen. Wat anders. Waarom kan ik dat pad niet loslaten. Het pad waarop ik ben neergezet. Het pad, waarop ik nu klem zit. Een beklemmend gevoel en ik durf niet af te slaan. Een onbekende afslag te nemen. Gedwongen in een keurslijf. Zijn mijn voeten zwaar en ben ik traag. Zo traag als in het gedicht van Slauerhoff. Mijn leven als een Fado. Kastij ik mijzelf als een Pelgrim, die van geen wijken weet. Langzaam drupt het zweet mijn ogen in. Het zout verbrandt mijn tranen. Die maar niet komen willen. Te veel gezien, te veel gevoeld. Het delen is moeilijk, om door de dikke huiden van de Nijlpaarden door te dringen. Wat hou ik toch van die beesten, maar waarom kan ik ze niet bereiken en kijken ze door en langs mij heen.

*1

En zijn mama huilt
Omdat er een ding is dat ze niet nodig heeft
Het is nog een hongerige mond om te voeden
In het getto (in het getto)

We vallen allemaal terug op onze gewoonte. Solliciteren steeds naar dezelfde baan, accepteren dezelfde aanstelling, terwijl je weet dat er geen bezieling is. Zolen verslijten altijd op dezelfde manier, terwijl je beter opnieuw moet leren lopen, zodat ze gelijkmatig verslijten kunnen. Iedereen is in onbalans. Met die gedachte loop ik omhoog naar bocht twee. Vanaf bocht 3 heb je extra tijd om na te denken, want het uitzicht veranderd minimaal. Je wilt naar het Dorp. Je ziet de appartementen. De mensen daar zijn uitbundig. Ze schreeuwen, ze zingen, ze lachen, maar jij begrijpt het niet. Of begrijpen zij het niet?

*1

Mensen begrijp je niet
Het kind heeft hulp nodig
Of zal hij groeien tot een boze jonge man op een dag?
Kijk eens naar jou en ik
Zijn we te blind om te zien
We draaien gewoon onze hoofden en kijken de andere kant op

Concentrerend op het ritme, loop je a-ritmisch, want ritmegevoel heb je nog nooit gehad. Geen gevoel voor sfeer, ongemakkelijke grappen, ben je een sukkel, die ook maar iets probeert. Krijg je een rilling doordat het windje opsteekt en is er een gevoel van euforie, want je zal ze krijgen. Je zult het ze laten zien. Want als jij een sukkel bent, laat je de andere ook degraderen tot sukkel. Zodat ze uiteindelijk weggepromoveert worden tot held. Want soms is het beter om de mensen met de grootste bek gewoon het stokje te geven dat ze willen. Ikzelf ben liever nederig en nietig en val liever terug op mijn rust.

*1

Nou, de wereld verandert
En een hongerige jongen met een loopneus
Speelt in de straat als de koude wind waait
In het getto (in het getto)

Vandaag zal het jouw dag worden. Je neemt wraak op het leven, terwijl je het tegelijkertijd viert. Waar komen die harde woorden nu vandaan, die bitterheid, zo zoet. Maar je bent zo moe. Moe van dit alles en je valt terug in oude gewoonte. Mensen kennen jou zo niet, mensen denken, dat jij het begrijpt, maar dat je naïef bent en beter weten moet, dat het zo niet werkt. Gisteren vertelde een man, waarom ga je dan niet die dromen achterna, want als je ze hebt, zul je er toch iets mee moeten doen, je hebt ze immers niet voor niets, maar je doet het niet, terugvallend op het uitgesleten pad, in de richting van jouw versleten zolen. Probeer je opnieuw om het te laten zien, zonder het vuur. Slapjes, denk je, jouw leven te wraken. Met te weinig munitie ga je omhoog. Je wilde finishen dit jaar.

*1

En zijn honger brandt
Zo begint hij 's nachts door de straten te zwerven
En hij leert hoe hij kan stelen, en hij leert hoe hij moet vechten
In het getto (in het getto)

*2

Ben ik droef omdat ik traag ben
Alles vergeefs vind en veil
Op aard geen hogere behoefte ken
Dan wat schaduw onder een zonnezeil

Ben ik traag omdat ik droef ben
Laf geweest, egoïstisch en alleen maar huil
Nu na drie edities nog niet meer voor elkaar gekregen heb
Dan de waarde van een broodkruimel, al heb ik een grote muil

*1

Dan een nacht in wanhoop
De jonge man breekt weg
Hij koopt een pistool, hij steelt een auto
Hij probeert te rennen, maar hij komt niet ver
En zijn mama huilt

Ik ga liggen in het gras. Ik finish dit keer niet. Uiteindelijk ben ik al inhoudloos 6 keer over de finish gegaan. Zonder daadwerkelijk iets toe te voegen. Ik ga liggen. Doe mijn ogen dicht, zodat ik langzaam sterven kan. Was ik maar gesprongen in bocht 9, nee beter 8. Stop ik er mee?

*1

Als een menigte zich rondom een boze jongeman verzamelt
Zijn gezicht op straat met een pistool in zijn hand
In het getto (in het getto)

Ik sta op. Ik ga door, terwijl ik terugkom volgend jaar. Ik ben laf geweest en zal het nu echt eens laten zien. Samen zullen we finishen. Al heb je geen geld, al heb je geen baan. Ik ga niet meer doen wat ik heb gedaan. Lopend mijn dromen achterna, ga ik een nieuw pad bewandelen, al beklim ik dezelfde berg. Ik zal meer naar boven brengen dan ooit, door nog vaker te lopen.

*1

En als haar jonge man sterft (in het getto)
Op een koude en grijze Chicago ochtend
Een ander klein kind is geboren
In het getto (in het getto)

Ik voel me herboren, dit keer doe ik het anders. Zullen we het samen doen? Ik zal nog meer vragen om hulp en ondersteuning. Samen kunnen wij die berg aan.

*1

En zijn mama huilt (in het getto)
(In het getto)

Tranen van geluk, laten mijn rivier stromen. De rivieren die samen komen, uit elkaar gaan en ooit een meer zijn waaruit iedereen kan drinken, er is precies genoeg voor iedereen en niemand zal meer drinken dan nodig is. Zo zullen wij samen finishen en verder genieten van ons bestaan.

 

*1 Origineel: In the Ghetto / Elvis Presley geschreven door : Mac Davis (oorspronkelijke titel the vicious circle) Vertaling: © Hoss Wilstra 4-6-2017

*2 Bewerking van Fado, Gedicht van J.J. Slauerhoff 

 

10. mei, 2017

Alpe d'Huzes 2016

De dag erna

Bocht 3: voorbereidend op wat komen gaat

 *1

Er is iets in mijn hart gekomen
Iets dat mijn ziel en mijn zintuigen uit elkaar houdt
Er is iets in mijn leven gekomen
Het snijdt door mijn dromen als een mes
Zet me omhoog en draait me weer omlaag
Laat me lachen en me fronsen

Mijn hart is door verschillende mensen veroverd om hem daarna te dumpen, te vermorselen, of subtiele scheurtjes te laten ontstaan, er is van alles gebeurd en ik besef dat je meestal zelf degen bent die dat toestaat. Laat je iemand binnenkomen, laat je een gevoel binnenkomen, of niet. Wil je er niet vatbaar voor zijn, of ben je er nietvatbaar voor? Schreeuwen dat je altijd positief moet zijn naar een ander helpt niet. Je moet het zelf zien. De schoonheid blijven zien is alleen niet zo moeilijk met jou. Anderen mensen zullen ons benijden. Ik begrijp best het klagen van mensen, zij zullen klagen, totdat ze zien, dat klagen niet helpt. Toch zeg ik niet dat ik nooit klaag. Natuurlijk klaag ik wel eens, al is klagen met jou, bijna onmogelijk, Wanneer ik naar jou kijk, dan stop ik met klagen en dan besef ik dat ik niks heb, om te klagen, want ik heb jou. Er zitten instellingen vol, met mensen, die zich alleen maar zorgen kunnen maken, die alleen maar in paniek kunnen zijn. Ik zal nooit naar hen roepen, dat ze moeten stoppen met zo te denken, maar ik zal wel proberen om hun de schoonheid te laten zien, al is dat moeilijk wanneer je in zo'n modus bent. Want deze mensen, zullen het eerst zelf moeten zien. Ik heb geen medicijn nodig, om mij daarvoor toegankelijk te maken, toch heb ik medelijden met die mensen, want zij hebben niet iemand, zoals jou. Geef hen inzicht, laat hen de schoonheid in de spiegel zien. Neem ze niet alles uit handen, maar help hen wel een handje. Laat hen de schoonheid zien, van jou.

*1

In een wereld die klein was
Ik leefde ooit in een tijd, er was vrede, zonder probleem
Maar toen verscheen jij
Een onbekend gevoel pompte door mijn hart,
Het maakte dat ik wil dat je blijft
Al mijn nachten en al mijn dagen

Van bocht 4 naar 3, wordt ik weer gelukkig, wanneer ik aan ons denk. Niet in het minst, omdat ik uitzicht heb op het laatste stuk, maar ik weet ook, dat zelfs daaraan denken nog te ver is. Nee, maar ik denk wel voor wat ik over een tijdje ga doen en jij nog niks van mijn gesmede plannetje weet. Dus ik loop verder met een glimlach op mijn gezicht, al staat het huilen mij nader dan het lachen. Het komt wel goed met ons. Hopelijk komt het goed met iedereen, want ik hou niet van die woorden. Die woorden die mensen altijd roepen. Het komt wel goed. Het komt wel goed is mij te makkelijk. Het is een conversatiestopper. Een teken dat mensen jou niet verder meer willen spreken, tenminste niet daarover. Zeg dat dan gewoon. Nee, ik roep niet, blijf positief, al is dat wel het beste wat je doen kunt. Alleen moet je uitvinden hoe? Ik zeg ook niet, dat ik ook wel het een en ander voor mijn kiezen heb gehad, want eigenlijk heb ik nog niks meegemaakt. Al zou ik de 80 jarige oorlog in mijn eentje hebben gewonnen en ik zal geen andere vergelijkingen trekken, met andere nog grotere verschrikkingen. Want uiteindelijk ben jijzelf degene die de vergrotende trap bepaald. Je kan niet kijken in de pijngrens van een ander, dus geroep om positiviteit helpt niet. Toch zal ik altijd proberen dat te zijn, terwijl er mensen in mij leven zijn verschenen, die riepen altijd positief te zijn, maar bij minste geringste weerstand instortte en mijn positiviteit niet konden verdragen, terwijl ik hun negativiteit nit verdragen kon. Het gaat om de intrinsieke wil. Het gaat om je drijfveer. Die drijfveer die jou dingen laat doen, op zo'n prachtige manier. Ik wil die drijfveer bij jou draaiende houden. Het lijkt als vanzelf te gaan en zo versterken we elkaar.

*1

Ik moet je nu vertellen
Er is iets in mijn hand gekomen
Mijn ziel naar een mooi land slepend
Iets is mijn gedachten binnengevallen
In mijn slaap geschildert met een kleur zo helder
Het grijs veranderend en het blauw veranderend
Scharlaken voor mij en Scharlaken voor jou

De glimlach, die mijn pijn verbijt trekt niet weg uit mijn gezicht. Al loop ik niet van Helmond naar Den Haag voor jou, zal ik het daar doen. Het is spannend, want we moeten er wel zien te komen. Ik heb het wel al stiekem verteld aan Petra. Hopelijk verteld ze het niet aan jou. Met jou zal ik het nog wel eens willen proberen om de verbinding officieel aan te gaan. Al lijk ik een nuchtere vent. Weet ik soms niet me op emotie te gedragen. Kan ik alleen schrijven over emotie, maar ben ik waar ik ook maar kom nog niet een mm. van de man, waarover ik schrijf. Eigenlijk vraag ik me af, of het wel goed voor jou is, om jou zo mee te nemen. Want zelf vind ik mij niks waard. Al doe ik soms ook weer alsof ik Superman, Elvis, of zelfs de Mesias ben, ben ik nog geen stuiver waard. Ik ben nog niet eens Guust Flater, Zero the Hero, de laatste finisher van de Marathon van Rotterdam. Zelfs dat is een te grote eer voor mij. Ik ben lui, ik ben traag. Ik ben te complex voor de gewone, ik ben te simpel voor de intelligente Man. Maar jij, jij bent geweldig en hopelijk haal je het beste uit mij. Ik weet dat met jou ik het beste uit mezelf kan halen. Ik moet het alleen nog doen, al zullen anderen zeggen dat ik daar al mee bezig ben, zal dat voor mij niet genoeg zijn. Ik zal je vragen , of je met mij wilt. Wil jij .....?

*1

Ik moet weten of dit het echte ding is
Ik moet weten wat mijn hart laat zingen
Je lacht en ik ben verloren voor het leven
Elke minuut die aan jou wordt besteed, is de juiste tijd
Elk uur, elke dag
Je raakt me aan en mijn gedachten gaan dwalen

 

*1 Origineel: Something's Gotten Hold of My Heart / Marc Almond en Gene Pitney Geschreven door: Roger Greenaway en Roger Cock. Vertaling: Hoss Wilstra © 10-5-2017

10. mei, 2017

 

Alpe d'Huzes 2016

De dag erna

Bocht 4: 'Elvis bellen'

*1

Elvis bellend - is er iemand thuis
Elvis bellend - ik ben hier alleen
Heeft hij het gebouw verlaten?
Of kan hijaan de telefoon komen
Elvis bellend - ik ben hier alleen

Oh, jij die zorgt dat ik überhaupt besta, ik was heel veel tekst kwijt. Ik heb in mijn dromen gebeden dat die tekst terug kon komen, want ik heb de wereld zo veel te vertellen, maar ik heb geen woorden meer, tenminste, ik kan ze niet reproduceren in dezelfde context, dezelfde compositie. Er is bij mij ingebroken en mijn woorden zijn gestolen. Gelukkig zitten ze nog wel in mijn hart, maar hoe kan ik dat de wereld laten voelen. Hoe kan ik laten voelen, wat jij allemaal hebt doorstaan. Want jij hebt alles voor mij gedaan. Nu loop ik hier en weet ik alleen maar te roepen. Te roepen voor hulp. Een schreeuwende in de woestijn, eenzaam, maar niet alleen, want er zijn 5000 mensen om mij heen. Echter, die mensen zijn als zand en lopen door het glas, de klok van een zandloper. Zij kunnen niks voor mij betekenen, ik hopelijk wel iets voor hen. Mijn rugzak is propvol, maar eigenlijk kan er nog wel wat bij. Vol met mensen, die ik naar boven moet brengen. Naar daar waar hun geliefde is. Het zijn er alleen niet genoeg. Je dacht toch niet echt, dat ik hulp nodig had voor mezelf. Nee, ik red het wel. Ik heb mijn woorden nodig om de wereld te helpen. Ja, ik ben de zoveelste wereldverbeteraar, waar toch niemand naar luistert. Luister jij?

*1

Vertel hem dat ik alleen bel om hem succes te wensen
Laat me mijn nummer achterlaten - heartbreak hotel
Oh, hou van me, baby, wees niet wreed
Ga terug naar de afzender - behandel me als een dwaas

Elvis bellend - is er iemand thuis
Elvis bellend - ik ben hier alleen
Heeft hij het gebouw verlaten?
Of kan hijaan de telefoon komen
Elvis bellend - ik ben hier alleen

Onderweg van bocht 5 naar bocht 4, krijg je het weer moeilijk. Vooral omdat jij er daar alleen voor staat, want iedereen heeft het op dat stuk moeilijk. Je moet je vasthouden aan jouw missie. Je bent te moe om aan andere dingen te denken. Om weg te dwalen in gedachten. Je wilt naar het einden en je weet, dat het einde nabij is, maar nog zo ver weg, dus bijt je op je tandvlees, wetend dat, dat momenteel het enige is dat je kunt doen. Als je geen tandvlees meer hebt, bijt je ergens anders op. Dat doe je, door te bedenken voor wie je het allemaal doet. Het maakt niet uit, hoe vaak je naar boven loopt. Dit deel van de route is altijd hetzelfde en het gevoel wordt iedere tocht heftiger. Omdat je gaat beseffen, dat we er nog lang niet zijn. Als je op 50% zit, dan ben je tenminste nog op de helft, zit je op 75%, vind je dat progressie, erg langzaam gaat. De tocht wordt alleen, moeilijker, naarmate je dichterbij komt. Al heb jij nu nog maar 22-18% af te leggen, het zijn er nog steeds te veel. Alhoewel er dan andere zaken veel meer aandacht gaan krijgen. Enerzijds wil je met genezing van kanker en kwaliteit van leven, ergens tussen bocht 5 en 4 zitten, maar je bent dan nog niet gefinished. Terwijl de wereld jou langzaamaan los gaat laten. We mogen niet in slaap vallen, want juist die laatste loodjes wegen het zwaarst. Al weet ik ook, dat we nog niet bij die laatste loodjes zijn, jammer genoeg niet, waren we maar al zo ver, maar er zijn andere ook belangrijke doelen, die wel al zover zijn, maar nu niet meer verder komen. Of die ziekte, waar slechts 300 mensen aan lijden? Waar onderzoek onbetaalbaar is geworden, omdat er geen landelijke dekking is. Zo mag het niet werken. We moeten elkaar blijven helpen, dat is waar dit over gaat. Daarom breng ik nu mensen virtueel naar boven. Naar boven, waar hun geliefde is. Omdat die mensen moeite hebben om daar te komen. Ik breng mensen samen. Mensen, die de pech hebben moeten accepteren, want dat is dan weer wel zo. Heb je het, dan moet het accepteren, maar ondertussen proberen we wel te voorkomen dat die pech je overkomt. Het gevaar in woorden is dat mensen woorden te letterlijk nemen. Er is een moment dat opgeven, loslaten wordt, dat maakt, loslaten geen opgeven. Er is een moment dat je pech moet accepteren, maar voor die tijd is het geen pech. Omdat jou due pech ook overkomen kan, daarom moet jij niet de pech van anderen accepteren. Daarom is opgeven voor mij geen optie en doe ik wat ik kan.

*1

Waarom ga je hem niet halen? Ik ben zijn grootste fan
Je moet hem vertellen - hij is nog steeds de man
Lange afstandsliefde - zo ver van huis
Denk je misschien niet dat je hem kan aanzetten

Vertel hem dat ik alleen bel om hem succes te wensen
Laat me mijn nummer achterlaten - heartbreak hotel
Oh, hou van me, baby, wees niet wreed
Ga terug naar de afzender - behandel me als een dwaas

Elvis bellend - is er iemand thuis
Elvis bellend - ik ben hier alleen
Heeft hij het gebouw verlaten?
Of kan hijaan de telefoon komen
Elvis bellend - ik ben hier alleen

 

*1 Origineel: Calling Elvis / Dire Straits  Geschreven door: Mark knopfler  Vertaling: Hoss Wilstra © 10-5-2017

8. mei, 2017

Alpe d'Huzes 2016

De dag erna

Bocht 5: eigenaardig doch menswaardig

Mensen zijn mensen dus waarom zou het moeten zijn
Jij en ik zouden zo vreselijk lang met elkaar moeten oplopen

Naar bocht 5 is het niet ver meer, maar het begint verschil te maken. Mensen krijgen problemen. Tranen komen er uit. Een vrouw staat ineens stil. Ze begint te huilen en ik probeer woorden te vinden om haar te troosten. Ze is zo moe, zo moe. Waarschijnlijk is het niet eens fysiek, want ineens loopt ze weer met een grotere snelheid. Nee, het gaat om het gevoel. Ze loopt alleen met haar dochter. Ze is een andere dochter verloren en ze is nooit sportief geweest. Maar dit gaat ze doen. Eigenlijk zijn er geen troostende woorden voor open wonden. Met ieder woord strooi je juist zout in de wonden. Ze gaat er alleen maar meer aan denken. Is dat fout, nee, want het is zij die los moet laten. Zij moet gaan praten, als ze er aan toe is. Je kunt alleen maar op haar fysiek inspringen. Dat de pijn die ze voelt niet belangrijk is, doorlopen, de enige optie is, tenminste als je zeker weet dat het alleen maar vermoeidheid is. Natuurlijk, er zijn grenzen. Een echte blessure is een grens. Anders is het gewoon, de dood of de gladiolen. Als ik niet de gladiolen krijg, ga ik liever dood. Alhoewel pech accepteren, deel uitmaakt van het leven. Je kunt ook pech hebben. Echte pech. Die vrouw die redt het wel. Zij heeft haar doel. Maar ik, waar doe ik het voor? Doe ik het voor haar, of gewoon ordinair voor mezelf. Doe ik het om een beter gevoel te krijgen, of om echt iets bij te dragen. Tja, weet je, ik denk dat ik dat niet eens weet. Ik ben er, dat is toch wat telt. Ik leef, dus ik besta. Ik kan dit beter doen, dan jezelf tegoed doen aan de welvaart, terwijl ik alleen maar klaag over dat niemand ergens iets doet aan de situatie, welke dat, dan ook is. Maar het zou wel een slechte zijn, anders zou ik niet klagen. Dus ik ben hier en niet daar. Vraag niet aan de maatschappij om iets voor jou te doen, maar bedenk, wat doe jij voor de maatschappij?

Dus we hebben verschillende kleuren
En we hebben verschillende geloofsovertuigingen
En verschillende mensen hebben verschillende behoeften
Het is duidelijk dat je mij haat
Hoewel ik niets verkeerd heb gedaan
Ik heb je nooit ontmoet
Dus wat kon ik gedaan hebben

Ik kan het niet begrijpen
Wat maakt een man
Een andere man te haten
Help me begrijpen

Hier op de Alpe zijn we alleen één. Een ideale situatie is geschapen. Alsof de wereld al aan het vergaan is, zoeken wij een plaats, op een hoge top. Onderweg naar een betere wereld, waar niemand, maar ook niemand, meer sterft aan kanker. Ik ben daarin Multi-cultureel. Onze multiculturele samenleving zou geflopt zijn, terwijl we dagelijks leven in die samenleving. Het is niet de politiek, het zijn jij en ik, die dezse maken. Gewoon doordat we bestaan en met elkaar hier leven al eeuwen lang. Soms vertrekt er één, maar er komt altijd een ander bij. Dus wie roept naar de mislukking van de multiculturele samenleving, vind zichzelf een flop, een sukkel. want ook jij maakt er deel van uit. Wij, zijn een feit. Dus het helpt niet om te roepen en te schreeuwen, dat jij zo tekort wordt gedaan. Je kunt er maar beter aan gaan werken,.je kunt jezelf helpen, want stiekem, of eigenlijk openlijk, smul je van je Kebab. Het leven zit vol paradox. Vaak zijn we vergeten, waar we zelf vandaan komen. Velsen hield in een ver verleden stand tegen de Romeinen. De Romeinen waren bezig met het bouwen van een Fort. Echter dat Fort werd overmeesterd door de oorspronkelijke bevolking. Pim Fortuyn woonde in Driehuis, Velsen. Katholiek, net als die Romeinen. Hij had ook een voorkeur voor het Romeinse Rijk. Niet dat dit iets uitmaakt, het is gewoon een kleine paradox, die als je kijkt in de spiegel vast ook bij jezelf tegenkomt. Over de doden verder niks dan goeds. Zelfs ik vind dat hij soms goede uitspraken had. Natuurlijk moet de bureaucratie uit de overheid en kan veel regelwerk effectiever en efficiënter. Mijn punt is acceptatie. Accepteer jouw buurman, accepteer eerst jezelf en accepteer de pech, maar ook het geluk. Vaak laten we door pech ons geluk overspoelen. Alleen jij kunt er iets aan doen, net als alleen ik er iets aan kan doen. jijzelf bepaald jouw leven, maar soms heb je geluk of pech.


Mensen zijn mensen dus waarom zou het moeten zijn
Jij en ik zouden zo vreselijk moeten doorlopen

Help me begrijpen

Nu stomp je en je schopt
En je schreeuwt naar mij
Ik vertrouw op je gemeenschappelijke fatsoenlijkheid
Tot nu toe is het niet opgevallen
Maar ik ben er zeker van dat het bestaat
Het duurt maar een tijdje om te reizen
Van je hoofd naar je vuist

Bocht 5 is een bocht van pijn en van geluk. Wanneer je tijd hebt moet je maar eens een kijkje nemen, want vlak voor de bocht kun je een afslag nemen. Een afslag naar een pittoresk dorpje. De weg er naar toe is de moeite waard. Het dorpje Villard Reculas. Ik ben er geweest, vanaf de andere kant, want als je nog meer tijd hebt loop je verder, naar Sardonne. Met de fiets kun je misschien wel daarna nog afdalen naar Allemont en van daaruit weer naar Bourg d’Oisans. Alhoewel dat laatste stuk minder inspirerend is.
Zelf heb ik het gewandeld en die wandeling heeft mij goed gedaan. Het heeft mij laten inzien, hoe nietig wij mensen, hier op deze plek maar zijn. We kunnen maar beter samenwerken en er iets aan doen.
Ach, ik hoef jou ook niks te vertellen. Dat wist je natuurlijk zelf al en ook ik weet, het vlees is zwak en ik heb nog 4 bochten te gaan en dan nog een stukkie. Laten we genieten, genieten van de pijn. Bijten op ons tandvlees. terwijl we ons beter kunnen concentreren op de techniek. Onze hartslag laag proberen te houden, want het is nog veel te ver om te denken aan noch de dood, noch de gladiolen.

Ik kan het niet begrijpen
Wat maakt een man
Haat een andere man

Help me begrijpen

 

6. mei, 2017

Alpe d'Huzes 2016

De dag erna

Bocht 6: We zullen doorgaan

Levende op gratis eten
Water in de melk uit het gat in het dak
Waar de regen door kwam
Wat kun je doen? Ummhum

Tranen van jouw kleime zusje
Huilen omdat ze geen jurk heeft
Zonder een pleister, voor het feest om te gaan
Oh, maar ze weet, ze komt erbij

Ze leeft In de liefde van de gewone mensen
Glimlach vanuit het hart van een familielid
Papa gaat haar een droom kopen om vast te houden
Mama zal haar zo veel liefhebben als zij kan
en ze kan


Oh, mijn God, mijn zus, wat waren we gelukkig. Onbevangen. Nee, we hadden het niet breed. Soms alleen op zondag vlees. Vegetariërs uitgezonderd, is dat toch niet gebruikelijk, al vonden wij het niet meer dan normaal. Samen hadden wij een eetstoornis, we konden niet meer warm eten. We kregen een drankje van de dokter, om de eetlust op te wekken, een roze drankje. Die lusten we wel en we aten al vroeg. niet meer om 6 uur, want dat duurde te lang. Ik raak niet uitgepraat over die tijd. Zij was mijn beschermengel. Daarvoor hoef ik echt geen bevestiging, al maaide ze mij soms ook wel neer. Of had ik dat al gezegd. Ja, soms val je in herhalingen.
Het is goed dat je geen kleingeld heeft voor de bus
Het zou door het gat in je zak vallen
Dan verlies je het in de sneeuw op de grond
Een wandeling naar de stad, om een ​​baan te vinden

Proberend om je handen warm te houden
Maar het gat in je schoen, laat de sneeuw
Doorkomen en je rillen tot aan het bot,
Jongen, ga beter naar huis, waar het warm is

Waar je in de liefde van een gewoon volk kan leven
Wees de trots en het hart van een familielid
Papa zal je een droom kopen om je aan vast te houden
Mama zal zo veel van je houden als ze kan
en ze kan


Naar bocht 6 is het nog lang. Je moet je een beetje sparen. In het begin denk je dat je er al bijna bent, maar dan volgt een verraderlijke bocht. Zo vaak gevallen in mijn verleden. Ik was erg onhandig, maar nu loop ik op de muziek vooruit. Dus blijf ik maar even bij Petra en geniet van de lucht aan de andere kant. Mist afgewisseld met bergen. Een erg bijzonder gezicht. We praten wat. We maken lol. Om het pleuris eind te doden.

Leven van dromen is niet makkelijk
Maar hoe dichter geweven, des te beter de pasvorm
En de koude rillingen blijven weg
Je neemt ze mee in je strijd, de familie trots

Je weet dat geloof je basis is
En met veel liefde en warmte
Gesprek, met veel gebeden
Maakt het je sterk, daar waar je hoort

Waar je in de liefde van een gewoon volk leven kunt
Wees de trots en het hart van een familielid
Papa zal je een droom kopen om aan vast te houden
Moma zal zo veel van je houden als ze kan
en ze kan


De kleur van mijn zus was oranje. Tenminste dat zei ze. Ik dacht daar aan, was het even vergeten te vertelen in bocht 7. Eigenlijk was het meer Turkoois. Toevallig had ik ooit een racefiets. Een Bianci of zoiets. Mooi Turquois, mijn vader had hem bij de Wehkamp besteld. Het was mijn kado, omdat mijn afgedankte fiets veel te klein voor mij was. Ik had hem al vanaf de 5e klas. Wat teegenwoordig gorep 7 zou zijn. Ik had daar mijn fietsexamen mee gedaan. Maar twee jaar later op de Mavo gingen we op werkweek, fietsen in Friesland van Staveren naar Heeg, het werd van de dood en de gladiolen, de dood, al hield ik ook wel mooie herinneringen aan die tijd, was een ander probleem dat ik in mijn bed plaste. De leiding wist dat, maar ik was eigenwijs en schaamde me. Oh, ze waren heel diskreet. Toch gebeurde het de voorlaatste nacht. Ook had ik nog geen zwemdiploma, dat is weer een ander verhaal. Maar ik was stoer met een oorbelletje. De paradox en daar gaan we

Levend in de liefde van een gewoom volk

Wees de trots en het hart ....


Willem traint zich de blubber Willem is de jongen voor het vuile werk
Altijd gaten trekken, geen gevoel voor de bal ben je mal
Willem loopt vaak voor joker
Hijgend als een paard krijgt ie weer een gele kaart
Hij begrijpt het niet, geen gevoel voor de bal ben je mal

Toen ik een jaar of zes was liep ik zo scheef, dat ik iedere maand een nieuw paar schoenen nodig had. Ik liep altijd achteraan. We wandelden veel in de vakantie, maar ik hield het op. Vaak was ik erg moe in mijn benen, maar ik moest gewoon door.

Willem moet het hebben van zijn loopvermogen
Willem is een stille eigenlijk niet zoveel aan
Willem klaagt niet Willem doet zijn mond nooit open
Altijd maar zijn best doen zo goed als hij kan, als hij kan

Dit duurde heel lang en ik kon niet meekomen met Gym. Op de een of andere manier kon ik mezelf toch groot houden, alhoewel ik ook wel gepest werd, maar dat kon ik weer compenseren door ondanks dat ik mijn best deed, toch opstandig te worden naar de leraar. Ofschoon dat deze meneer zijn eigen schuld was. Hij gebruikte mij als uitlaatklep. Terwijl Meester Schone uit de derde klas mij juist op een voetstuk plaatste door mij de hoofdrol te gunnen als Teun de Speelman, probeerde meester Oosterhuis, ja, het zou niet, een Groninger, zei mijn vader toen, mij te bombarderen als sukkel van de klas. Wat achteraf gezien didactisch misschien helemaal zo dom nog niet was, want uiteindelijk heb ik er veel van geleerd. Haha en ik had zulke leuke meiden in de klas. Nee, het pesten heeft niet lang geduurd. Dit is mijn leven, ik red mij wel.

Willem gaat nooit stappen met de jongens
Rookt geen sigaret, nooit na twaalven naar bed
Een karakterjongen geen gevoel voor de bal ben je mal
Nooit een probleem voor de trainer, nooit een kwaie kop
Ook al zat ie op de bank uit zijn slof geschoten
Ben je mal geen gevoel voor de bal

Ik kon nog steeds niet sporten, alhoewel ik altijd samen met mijn zus buiten speelde. Ik deed mee, werd als laatste gekozen, maar kreeg toch mijn respect, niet in de minste zin, omdat Liza heel populair was. Zij was mijn geluk. Ik ging in de zesde klas op atletiek. Later schreef ik wonderbaarlijke avonturen over Willem Hofstra. Die alles kon, wat ik niet was. Het werd gelezen, door alle leden, in alle gelederen en kreeg zo veel contact. Ik leerde lopen en kon leuk mee met hoogspringen. Ik was natuurlijk geen ster, maar ik deed meer dan mijn best. Ik was er altijd. Sloeg geen training over en trainde voor mijzelf. Ik wilde beter worden. Beter worden, beter worden. Op de MAVO kon ik als beste de dijkloop, dat dan weer wel en ik ontdekte met de eerste zwemles dat ik eigenlijk allang zwemmen kon. Ik was de beste op de kilometer. Maar voetballen, dat kon ik niet. Ik was onhandig sociaal en ik had dus nog steeds geen gevoel voor de bal.

Willem moet het hebben van zijn loopvermogen
Willem is een stille eigenlijk niet zoveel aan
Willem klaagt niet Willem doet zijn mond nooit open
Altijd maar zijn best doen zo goed als hij kan, als hij kan

Dat gaat door mijn hele leven heen, want als het moeilijk werd, werd ik opstandig. Maaide ik iedereen onderuit, op een onhandige manier, zodat ik degene was, die werd gestraft, terwijl ….
Wat een les, waar ik nooit iets van heb geleerd, want ik liep steeds weer in die stronthoop. Al lag hij telkens op dezelfde plaats.

Willem is de bezem van het middenveld
Zwoegen, schaven schoppen is het enige dat telt
Voor maar weinig geld, geen gevoel voor de bal ben je mal
Luistert heel goed naar de trainer, maar kent zijn opdracht al
Het is alles wat ie kan, schakel uit die man geen gevoel de bal ben je mal

Ik kreeg een baan als chasseur op de inkoopafdeling en mijn directe benadering van leveranciers viel nogal op. Vooral in Brabant kon niet iedereen daar tegen, alhoewel ik niet houdt van vooroordelen, zeggen ze dit zelf. Zo doen we dat hier niet. Toch werd ik juist daardoor ook beloond. Ik ruimde vaak de rotzooi van een ander op. Soms tactischer dan een andere keer. Ook ik wordt wijzer en ouder en heb niet de fut om tot mijn pensioen voor bezem te spelen. Alhoewel de ander het er wel vaak naar maakt.

Willem moet het hebben van zijn loopvermogen
Willem is een stille eigenlijk niet zoveel aan
Willem klaagt niet Willem doet zijn mond nooit open
Altijd maar zijn best doen zo goed als hij kan

Nee, klagen over anderen, dat doe ik niet, al wordt het soms wel over mij gedaan. Ik los het zelf wel op. Zonder geweld, maar wel door het gewoon te vertellen. Al kan ik ook goed incasseren en ga ik er niet altijd op in. Als opgeven geen optie is, is dat het wel. Al zal ik er geen grote hoogte mee bereiken, want het ontbreekt mij aan talent. Al zakt de moed ook mij wel ooit in de schoenen.

Willem moet het hebben van zijn loopvermogen
Willem is een stille eigenlijk niet zoveel aan
Willem klaagt niet Willem doet zijn mond nooit open
Altijd maar zijn best doen zo goed als hij kan

Nog een paar honderd meter, dan zijn we eindelijk in bocht 6. Geen tijd meer om te piekeren, je moet verder. Doorgaan tot het beloofde zoete eind. Al heb je met al die gelletjes, pannenkoeken, chocoladebroodjes, wel zin in iets hartigs, al houdt het je op de been. Op een slof en een oude voetbalschoen, gaan wij naar boven toe. Hoe moeilijk je het ook hebt gehad.

Willem moet het hebben van zijn loopvermogen
Willem is een stille eigenlijk niet zoveel aan
Willem klaagt niet Willem doet zijn mond nooit open
Altijd maar zijn best doen zo goed als hij kan