26. jul, 2020

DAG 4: 24-7-2020

Hoe ver moet je gaan, om 40 kilometer te lopen, voor mij uitgerekend 8 uur, maar hoe ver moet je gaan? 4 maal 10 kilometer, of 4 x 2 uur, na 4 uur ben je op de helft, ja, dat gaat eigenlijk best snel als je na je eerste uur, jouw tweede uur ingaat en verder dat stuk rechtdoor loopt, dan gisteren, waar je slechts 20 kilometer als doel had en na een uur reeds rechtsaf sloeg. Gisteren kon je de zon in de gaten houden, want soms lijkt een weg rechtdoor te gaan, maar kronkelt hij eigenlijk en wijkt hij stiekem verder uit. Dus na dat uur denk je, ik ga verder rechtdoor dan gisteren, je komt nog even in de rimboe terecht en je moet nodig poepen, terwijl je dacht dat je goed was voorbereid. Je durft niet te poepen in het hoge gras, bang voor teken, terwijl je wel toiletpapier hebt meegenomen. Je hebt minder schijt aan dit soort zaken, dan je wel dacht en loopt toch verder, nog twee kilometer naar Delft. Weet je wat? Ik loop naar Delft, in de hoop een benzinepomp tegen te komen met W.C., maar voor je het weet ben je in Delft en loop je richting centrum, nu je hier toch bent. Je maakt plannen voor de rest van de 40 km., je bent nu op een kilometer of 8, tering hé, wat is 40 kilometer een pleuris eind, maar je wist dat je 8 uur moest. Je loopt wat door Delft en het is bijna half 8, oorspronkelijk is delft slechts 5 kilometer van je huis, maar je hebt omgelopen, om kilometers te maken. In middels heb je er bijna twee uur opzitten, dus je mag best rusten. Bakker Suikerbuik lijkt open te gaan, het openbaar toilet bij de Visbanken is nog gesloten. Je geeft aan, dat je best een bakkie koffie wilt gebruiken, maar ze zijn nog niet open, je vraagt of je alsjeblieft van het sanitair gebruik mag maken, maar je wordt doorverwezen naar de Visbanken. Okay, geen eer aan te behalen, dus je loopt door, op zoek naar de fietsbewegwijzering, want je had gezien Naaldwijk 14 kilometer, dus dat schiet op. Je loopt rond het centrum van Delft, ben je nu al de coördinatie verloren? Maar ineens heb je het, je wordt doler en op dat moment zie je een bordje: Naaldwijk 16 km. Dat wordt mijn besluit met inmiddels gestolen onbedoelde kilometers, met het genot van prachtig Delft. Binnenkort toch maar eens wat later op de dag naar toe, fietsen. Je komt weer in het prachtige Westland met slootjes, oude huisjes, bruggetjes, waterlelies en prachtige bermen met wildboeketten. Wat ben ik dol op wildboeketten en ja hoor, Den Hoorn. Inmiddels is het drie uur verder. De poepdrang is gedaald, gelukkig de ‘faeces’ niet Tijd voor een korte rustpauze, een boterhammetje, schoenen losser en weer door. Nog 12 kilometer naar Naaldwijk, waarna de 11 en de 10 kilometer wordt overgeslagen, je weet dat er iets niet klopt als je ineens ontdekt dat het nog 9 kilometer is naar Delft, dat kan niet, je weet, dit is veel te snel. Het besluit is genomen, wanneer het bordje nog 5 kilometer aangeeft, dan ga je weer kijken op de klok, maar je verbaast je over de omgeving en voor je het weet staat er ineens nog 7 kilometer en ineens sta je weer op terrein waar je gisteren ook was. De bruggetjes waar je gevallen was. Het B&B Antonishoeve. Je loopt al een tijdje langs Zwet. Ja de lange eenzame, kronkelige weg naar Naaldwijk is voorlopig nog te doen, maar langzaam aan wordt het toch tijd om te rusten, maar je wilt niet eerder rusten dan Naaldwijk, dus je loopt door. Je begint je bovenbenen te voelen. Je bent gestart met een hielblaar en een blauwe grote teen Je loopt er door heen en ineens voel je jouw teen vollopen en even later ook de andere hiel. Naaldwijk nog 2 kilometer, De Lier ook, ineens denk je aan de keren dat je mensen een delier zag krijgen. Je staat op het punt, deze te krijgen, maar je bent hard, alhoewel het ‘Businesscentrum’van Naaldwijk jou futuristisch lijkt. Zo ongepast in deze omgeving. Nee, het is geen modern Valencia, geen Manhattan, maar toch… Nog 1 kilometer naar Naaldwijk en je besluit om via Poeldijk naar huis te gaan. Dat was ook jouw plan, anders kom je niet aan jouw kilometers. Poeldijk 4 kilometer en het wordt wat omgeving betreft de ergste 4 kilometer, de saaiste, maar omdat het niet makkelijk is, een uitdaging en je weet dat je met één been op de Via Gladiola staat. Jouw imaginaire Via Gladiola, je kent de omgeving. Je hebt er zo vaak al hardgelopen en gefietst. Jouw besluit staat vast en je appt jouw rapport door aan het basiskamp, je leest het antwoord niet, want je hebt geen tijd om te appen, je moet jou concentreren om de pijn te vermijden, je teen loopt vol, je voelt jouw teen vollopen, wat gebeurt er allemaal. Ga ik dood? Nee, ik ga niet dood. Het feit dat ik dit voel, betekent dat ik leef en langzaam aan begin ik te lachen, niet hardop, maar een hysterische verbeten glimlach. Ik hou zo van het leven. Ik heb gewoon geen vechtersmentaliteit. Onvoorwaardelijke liefde voor het leven beschermd mij en ik loop door en al loop ik alleen, achter me hoor ik de fluisterfietsen niet aankomen. Ik hoor hun gefluister als geschreeuw, of ik even aan de kant wil gaan. Ik schrik me rot. Ik draai me onhandig om. “Au, mijn teen, mijn teen.” Ik voel mijn teen alsof hij breekt, terwijl ik me draai. De fietsers naderen me twee rijen, al zijn ze slecht met twee. De fluisterende dames. Gefluister die in de stilte van de eenzaamheid snerpend in mijn oren komen. Oh, shit, wat hou ik van het leven en ik loop door en probeer de pijn te verzachten. Zo kom ik aan in Poeldijk. Waar ik op een breed geel paaltje ga zitten, nog steeds geen bankje, maar een breed geel paaltje is voldoende. Ik doe mijn rugzak af. Ik grijp naar het water. Ik heb paracetamol bij me, de valsspeler. Ik neem er twee in. Dit was te verwachten, zonder enige training en al enigszins geblesseerd. Daarna drink ik mijn bouillon, heerlijk hoe ik de vloeistof voel stromen, Het lijkt alsof het rechtstreeks mijn benen in loopt. Mijn handen en armen zijn opgezet, ik laat ze altijd te veel hangen. Mijn ring en mijn armband knellen. Wat maakt mij dat uit. Het maakt me geen reet uit. Ik ben bijna thuis, maar weet dat ik nog ongeveer 6 kilometer moet gaan. Ik besluit via de Uithof te gaan. Dat was ook mijn plan en ik ga het doen. Het is nog 2 kilometer naar de Uithof en nog ongeveer 6 naar huis, als ik mijn ronde een beetje door de Uithof afmaak en de Erasmusweg vanaf daar volg. De Erasmusweg is lang en ik hoef slechts tot de Leyweg te gaan. Dit wordt mijn Via Gladiola, het is nog lang, nog heel lang, maar over een uurtje ben ik thuis.

© Hoss 26-7-2020