18. jan, 2016

Voorbijgaan

 

Dit is een crisis waarvan ik wist dat hij zou komen,
Het vernietigen van de balans die ik heb aangehouden.
Twijfelende, verontrustend en ronddraaien,
Vraagt ​​u zich af wat er zal komen.
Is dit de rol die je wilt leven?
Ik was dom om zo veel te vragen.
Zonder de bescherming en begeleiding van een minderjarige,
Het viel allemaal uiteen bij de eerste aanraking.

Inmiddels is het zes uur in de ochtend. Ik heb vannacht liggen draaien. Ik heb zeker wel een marathon gelopen. Ik was bovenop een berg, Golgotha. Ik werd wakker met een steek in mijn schouder. Afgelopen week heb ik er last van gehad, maar het werd beter. Gisteravond heeft Karin haar twijfels uitgesproken. Ze zei mij dat ik lodderogen had. Ik had het ook ineens koud. Ze had twijfels of we wel naar de training van Alpe d'Huzes moeten gaan. Ik zei: "ach, we doen het rustig aan.

                                                                                      Kijken naar de rol als het gaat om een aansluiting,
Brutaal zijn tijd nemend,
Mensen die veranderen om geen enkele reden,
Het gebeurt de hele tijd.
Kan ik doorreizen op deze trein van gebeurtenissen?
Verstoren en mijn geestte laxeren,
Klaar met mijn taken, wanneer alles gezegd is en gedaan,
Ik weet dat ik iedere keer zal verliezen.

Ik kijk dus nog even op de telefoon en controleer, hoe laat we op de Amerongse Berg moeten zijn. Okay pas om half tien, dus nog een uur om mij te bezinnen. In mijn droom was ik ingestort, van vermoeidheid en Karin was gevallen in het ravijn. Ik heb er echt moeite mee, om niet te gaan. Ik heb beloofd om iedere dag te gaan hardlopen. Is dit nu over, moet ik er nu al mee stoppen. Eerst nog maar wat slapen, dan zien we wel.

Bewegen over de door God Gegeven paden,
Veiligheid zitten bij het vuur,
Heiligdom van deze koortsachtige glimlach,
Vertrokken met een markering op de deur,
Dit is het geschenk dat ik wilde geven?
Vergeven en vergeten wat zij ons leren,
Of passeren wij de woestijnen en woestenijen eens te meer,
En kijken we als we langs het strand komen.

Mijn auto is kapot en ik ga maar lopend naar boven. Kruipend met een hele zware tas. Simon de Sireen komt mij helpen. Hij neemt mijn tas over en zegt dat ik beter terug kan gaan. Hij gaat in de plaats van mij naar boven. "Dit is niet de weg die jij moet gaan", is het lied dat hij zingt. Het klinkt als een Gospel. Ik kijk hem na en ineens begint mijn neus te lopen en ik loop weg, wanneer ik wakker wordt. Met een natte neus.

Dit is de crisis waarvan ik wist dat hij zou komen,
Het vernietigen van de balans die ik heb aangehouden,
Ronddraaiend op de volgende voorstelling,
Vraagt ​​u zich af wat er zal komen.

Het is inmidels zeven uur. Ik wriemel wat in Karin's haar. Ze wordt wakker en ik zeg dat het tijd is om te gaan. Ze zegt mij dat ik mag gaan, wanneer ik dat wil, maar ze adviseert mij, om niet te gaan. Ze zegt, je hebt lodderogen, je hebt koude handen, een warm hoofd en je snottert alsof je een sprinkler installatie bent. Laten we koffie drinken en een boterham nemen, dan zien we wel, wat we doen, vandaag.

Dus ik besluit om mijn belofte te breken en schrijf wat om me af te melden.

"Wij komen vandaag niet. We zijn te ziek om een training van twee uur te doen, onder deze omstandigheden. We hebben even afgewacht. Mijn keel is vreselijk opgezet en het snot loopt nu al uit mijn neus, zonder zelf te hoeven lopen. Karin is rillerig en heeft slecht geslapen. Fijne training. We missen jullie. Tot Posbank."

Dit is de crisis waarvan ik wist dat hij zou komen,
Het vernietigen van de balans die ik heb aangehouden,
Ronddraaiend op de volgende voorstelling,
Vraagt ​​u zich af wat er zal komen.

Eerlijk gezegd, heb ik, nu een dag later, ook weinig gedaan. Ik heb weer erger last van mijn schouder, dat moet even slijten. Ik weet best dat het weer goed komt. Gisteren heb ik mijn bonusdag verspeeld en na vandaag ga ik het definitief niet meer halen. Toch ga ik door, tot het eind van het jaar.