15. jan, 2016

Observatie op hoog niveau

Vandaag keek ik vanuit mijn ruimtevoertuig naar de aarde. Nog hoger dan een helicopteroverzicht.Dit doe ik dagelijks de hele dag. Mijn voertuig beweegt zich voort op de schoonste enrgie die er is. De energie van hem, van haar, van jou. Mijn voertuig is sneller dan een Ferrari, luxer dan een Rolls Royce. Zo comfortabel. Ik bestuur de hele wereld, ik bestuur hem, ik bestuur haar, ik bestuur jou. Vandaag zal ik het hebben over hem. Hij die dit blog altijd vult. Ik ben zijn geweten, ik ben zijn drijfveer, ik ben zijn energie. Ik ben hem, ik ben haar, ik ben jou.

Aangenaam kennis met je te maken, ik hoop dat je mijn naam onthoud. Houston had ooit een probleem, ik was daar. Ook toen hij de kabel los wilde trekken, de kabel waarmee hij verbonden was met het ruimtestation. Ik was daar toen Ria Stalman goud won. Ze heeft het zelf gedaan. dus wat maakt het uit. Daarom wil ik het hebben over hem, al wil hij dat niet. Hij is een eenvoudige kerel en vind het leuk om soms te schrijven, om te vertellen en het maakt hem niet uit of hij gelezen wordt, al hoopt hij stiekem van wel. Ik kijk vanuit mijn ruimteschip en maak een satelietfoto en ik zie hem lopen. Een stipje op aarde. Hij is goed bezig. Vandaag is alweer dag 15 van zijn uitdaging. #365dagenhartlopen, met een t. Aan het trainen om in Mei 130 km. te lopen, achter elkaar. Hij heeft snode plannen gemaakt, maar hij weet wel dat er al mensen zijn die meer hebben gedaan. 

Vandaag is nu al voor de derde dag de koudste avond en hij heeft een schoon paar handschoenen aan en een schone muts. Een oude trainer van hem is net vrienden geworden met hem op Facebook. Harry Honselaar. Hij is uiteindelijk geworden wat Harry ooit omschreef als de ultieme hardloper. Een hardloper is een Einzelganger, vertelde Harry hem in het Amstelpark, op die avond dat hij eens kwam meelopen in de eerste onafhankelijke lopersgroep, door Harry opgericht in Amsterdam. Hij was nooit een Einzelganger, hij trainde op de baan en had moeite alleen te trainen, maar sinds een paar jaar doet hij niks liever dan dat. Het is echt koud buiten, maar hij wordt al weer wat warmer, nog 3 km. te gaan, verkouden dat hij is, maakt hij nog meer speeksel aan, dan dat hij ooit heeft gedaan.

Ik ben zijn energie en wanneer ik zeg stop, dan stopt hij, al stribbelt hij nog wel eens tegen. Ben jij wel eens verliefd geweest, nou hij is het al een paar jaar. Heb jij wel eens de motivatie gehad om de wereld iets te vertellen, die motivatie, die heeft hij, al wil de wereld niet echt luisteren en draait de wereld gewoon door, ook zonder hem, alsof hij nooit heeft bestaan. Hij vind het niet erg, zolang de mensen met elkaar praten, over dingen die er toe doen. Hij gaat een bocht om en die bocht is slecht verlicht. Hij stapt recht in een grote diepe donkere plas en is kletsnat. Hij is bezig met zijn laatste kilometer, dan kan hij weer naar boven, relaxen, samen met haar. Het is vrijdagavond, godzijdank. Al de hele week heeft hij vrijdag in zijn gedachten. Hij is benieuwd naar de vorm van de dingen die komen gaan. Wat geweest is, is geweest. Nu is nu en hij geniet van het nu. Als hij de trappen van zijn appartement oploopt, de lift vermijdend, voelt hij zijn zware benen en is gelukkig, omdat hij leeft en dit beleven kan. Op naar een pachtig weekend. Hopend te herstellen van de verkoudheid.