3. jan, 2016

Dromen

Stiekem werd het toch laat gisteravond. Echter de wedstrijd tussen Anderson en Jelle Klaasen wekte toch mijn belangstelling. Ondanks dat Klaasen behoorlijk het nakijken had, maar dankzij dat hij bleef proberen om terug te komen. Klaasen liep voor met zijn 180'ers, maar het gemiddelde van Anderson was gewoon hoger en hij gooide zo makkelijk. Ook van de techniek van Klaasen kwam ik maar niet los. Hij probeert hem omhoog te krijgen en geeft hem nog een extra zetje mee met zijn schouders. Hierdoor kwam ik terecht in een hele vreemde droom, ik had wel hele lange armen en duwde de pijltjes er gewoon in. Als een schansspringer, leunde ik naar voren en door mijn lange voeten bleef ik staan, dit terwil mijn lichaam een hoek maakte van wel 85 graden. Als ik een berg was, was ik een berg met een helling van 15%. Op het moment dat ik mijn eerste schot loste, tijdens een nieuwe vorm van Noordse Combinatie, bestaande uit schansspringen en Biathlon, werd ik wakker. 

Het was even voor 10:00 uur , zonder besef te hebben van de tijd. Ik keek naast mij en luisterde nog even naar haar ademhaling. Zo een prachtig geluid. Ik besloot heel voorzichtig op te staan, om me aan te kleden. Ik nam mijn telefoon mee, die nog helemaal uit stond, ik wist dus nog niet de tijd. Buiten de slaapkamer op de WC, voor mijn ochtendboodschapje, zette ik hem aan en zag dus de tijd. "Arme Boris de Mops." Waarna een ochtendwandelingetje volgde, nog voor mijn koffie. Toen ik terugkwam, was Karin ook op en wij deden ons zondagochtendritueel.

In feite had ik andere plannen, maar gisteravond las ik dat de Genneperparkloop reeds was volgeboekt en ook geen na-inschrijving meer kon plaatsvinden. Dan maar een traininkje. Niks mis mee, echter geen zin in duurloop. Ondertussen had ik naar de Tour du ski (Langlaufen) gekeken en nu was de samenvatting van de Kwalificatie van het Skispringen in Innsbruck er op. Tijd om te beginnen met hart lopen. In het verlengde van het Skispringen ging ik naar mijn VDL schans. Vernoemd naar de naam van mijn oud werkgever. Even heb ik er nog over geacht om hem om te dopen naar UPC of Ziggo schans, maar de weg loopt het meest langs VDL. 

Bij het vertrek heb ik hoofdpijn. Afkomstig vanuit mijn nek. Bij het lopen met deze hoofdpijn denk ik aan die avond in het naseizoen bij Blauw-Wit. Ik ben tweede jaars B-junior. Vanavond staat de afsluitende Engelse Mijl op het programma van de onderlinge loopcompetitie. Een loopcompetitie georganiseerd door Harry Honselaar. Hij heeft een puntenprogramma opgezet, zodat er drie klassementen zijn en als extra een overall klassement. Ik doe mee in het sprint en het middenafstandsklassement. De lange afstand is aan mij nog niet besteed. Ik heb wel een keer een 5000 meter gelopen, ik liep toen tegen Els Raap, dat was een uitdaging. Ik kon van haar niet winnen, wel op de 3000 meter, maar op de langere afstand, moest ik toch terrein prijs geven. De regen kwam met bakken uit de hemel en ondanks dat we een kunststofbaan hadden, was deze helemaal blank. We besloten toch te starten. Ik had op dat moment mijn haren een beetje laten groeien en een band in mijn haar gedaan. Wat mijn tijd was, weet ik niet meer, maar ik liep de sterren uit de hemel, of was het hemelwater. Er zat veel zuurstof in de lucht, maar na de finish had ik hoofdpijn. Had ik mijn band te strak geknoopt? Nooit heb ik meer een band ingedaan, maar ik besloot wel om een tijdje met de trainingen van Harry mee te doen. 

De schans varieert tussen de 350 en 280 meter. Afhankelijk waar je het startpunt legt. Hij heeft in zijn geheel een gemiddelde stijging van 3%, Echter plaatselijk dus stijler. De afstand er naar toe is 2+ km. en de afstand terug dus ook. Onuitgemaakt welke route je neemt. Ik had besloten om 5 herhalingen te doen vanaf het 280 meter punt. Variërend liep ik tussen de 76 en 82 seconden. Waarbij mijn rust varieerde tussen de 1:46 en 1:52. Het is een basis. In het afdrukken van de tijd zat ook nog een afwijking, die overigens wel constant was. Als de afwijking constant is, is het vergelijk te maken. Dat houdt ik dan maar vast voor toekomstige trainingen. Totaal dus weer 7+ km. gelopen, inclusief 8 trappen af en 8 trappen op. Thuisgekomen begin ik voor de eerste keer dit jaar aan mijn rompstabiliteitstraining. Daar ligt ook nog een uitdaging. Meestal begin ik enthousiast en verwatert het net zo snel als dat ik er mee begonnen ben. Toch zal ik het vol moeten houden, omdat ik ook graag weer wil gaan hordenlopen, de kans is daar, ik wordt 50 en de horden lager. Dat vraagt om kracht. Die kracht levert mij dan ook meer snelheid op. Dat is weer een ander verhaal.