4DAGEN WANDELEN MET HOSS

26. jul, 2020

Hoe ver moet je gaan, om 40 kilometer te lopen, voor mij uitgerekend 8 uur, maar hoe ver moet je gaan? 4 maal 10 kilometer, of 4 x 2 uur, na 4 uur ben je op de helft, ja, dat gaat eigenlijk best snel als je na je eerste uur, jouw tweede uur ingaat en verder dat stuk rechtdoor loopt, dan gisteren, waar je slechts 20 kilometer als doel had en na een uur reeds rechtsaf sloeg. Gisteren kon je de zon in de gaten houden, want soms lijkt een weg rechtdoor te gaan, maar kronkelt hij eigenlijk en wijkt hij stiekem verder uit. Dus na dat uur denk je, ik ga verder rechtdoor dan gisteren, je komt nog even in de rimboe terecht en je moet nodig poepen, terwijl je dacht dat je goed was voorbereid. Je durft niet te poepen in het hoge gras, bang voor teken, terwijl je wel toiletpapier hebt meegenomen. Je hebt minder schijt aan dit soort zaken, dan je wel dacht en loopt toch verder, nog twee kilometer naar Delft. Weet je wat? Ik loop naar Delft, in de hoop een benzinepomp tegen te komen met W.C., maar voor je het weet ben je in Delft en loop je richting centrum, nu je hier toch bent. Je maakt plannen voor de rest van de 40 km., je bent nu op een kilometer of 8, tering hé, wat is 40 kilometer een pleuris eind, maar je wist dat je 8 uur moest. Je loopt wat door Delft en het is bijna half 8, oorspronkelijk is delft slechts 5 kilometer van je huis, maar je hebt omgelopen, om kilometers te maken. In middels heb je er bijna twee uur opzitten, dus je mag best rusten. Bakker Suikerbuik lijkt open te gaan, het openbaar toilet bij de Visbanken is nog gesloten. Je geeft aan, dat je best een bakkie koffie wilt gebruiken, maar ze zijn nog niet open, je vraagt of je alsjeblieft van het sanitair gebruik mag maken, maar je wordt doorverwezen naar de Visbanken. Okay, geen eer aan te behalen, dus je loopt door, op zoek naar de fietsbewegwijzering, want je had gezien Naaldwijk 14 kilometer, dus dat schiet op. Je loopt rond het centrum van Delft, ben je nu al de coördinatie verloren? Maar ineens heb je het, je wordt doler en op dat moment zie je een bordje: Naaldwijk 16 km. Dat wordt mijn besluit met inmiddels gestolen onbedoelde kilometers, met het genot van prachtig Delft. Binnenkort toch maar eens wat later op de dag naar toe, fietsen. Je komt weer in het prachtige Westland met slootjes, oude huisjes, bruggetjes, waterlelies en prachtige bermen met wildboeketten. Wat ben ik dol op wildboeketten en ja hoor, Den Hoorn. Inmiddels is het drie uur verder. De poepdrang is gedaald, gelukkig de ‘faeces’ niet Tijd voor een korte rustpauze, een boterhammetje, schoenen losser en weer door. Nog 12 kilometer naar Naaldwijk, waarna de 11 en de 10 kilometer wordt overgeslagen, je weet dat er iets niet klopt als je ineens ontdekt dat het nog 9 kilometer is naar Delft, dat kan niet, je weet, dit is veel te snel. Het besluit is genomen, wanneer het bordje nog 5 kilometer aangeeft, dan ga je weer kijken op de klok, maar je verbaast je over de omgeving en voor je het weet staat er ineens nog 7 kilometer en ineens sta je weer op terrein waar je gisteren ook was. De bruggetjes waar je gevallen was. Het B&B Antonishoeve. Je loopt al een tijdje langs Zwet. Ja de lange eenzame, kronkelige weg naar Naaldwijk is voorlopig nog te doen, maar langzaam aan wordt het toch tijd om te rusten, maar je wilt niet eerder rusten dan Naaldwijk, dus je loopt door. Je begint je bovenbenen te voelen. Je bent gestart met een hielblaar en een blauwe grote teen Je loopt er door heen en ineens voel je jouw teen vollopen en even later ook de andere hiel. Naaldwijk nog 2 kilometer, De Lier ook, ineens denk je aan de keren dat je mensen een delier zag krijgen. Je staat op het punt, deze te krijgen, maar je bent hard, alhoewel het ‘Businesscentrum’van Naaldwijk jou futuristisch lijkt. Zo ongepast in deze omgeving. Nee, het is geen modern Valencia, geen Manhattan, maar toch… Nog 1 kilometer naar Naaldwijk en je besluit om via Poeldijk naar huis te gaan. Dat was ook jouw plan, anders kom je niet aan jouw kilometers. Poeldijk 4 kilometer en het wordt wat omgeving betreft de ergste 4 kilometer, de saaiste, maar omdat het niet makkelijk is, een uitdaging en je weet dat je met één been op de Via Gladiola staat. Jouw imaginaire Via Gladiola, je kent de omgeving. Je hebt er zo vaak al hardgelopen en gefietst. Jouw besluit staat vast en je appt jouw rapport door aan het basiskamp, je leest het antwoord niet, want je hebt geen tijd om te appen, je moet jou concentreren om de pijn te vermijden, je teen loopt vol, je voelt jouw teen vollopen, wat gebeurt er allemaal. Ga ik dood? Nee, ik ga niet dood. Het feit dat ik dit voel, betekent dat ik leef en langzaam aan begin ik te lachen, niet hardop, maar een hysterische verbeten glimlach. Ik hou zo van het leven. Ik heb gewoon geen vechtersmentaliteit. Onvoorwaardelijke liefde voor het leven beschermd mij en ik loop door en al loop ik alleen, achter me hoor ik de fluisterfietsen niet aankomen. Ik hoor hun gefluister als geschreeuw, of ik even aan de kant wil gaan. Ik schrik me rot. Ik draai me onhandig om. “Au, mijn teen, mijn teen.” Ik voel mijn teen alsof hij breekt, terwijl ik me draai. De fietsers naderen me twee rijen, al zijn ze slecht met twee. De fluisterende dames. Gefluister die in de stilte van de eenzaamheid snerpend in mijn oren komen. Oh, shit, wat hou ik van het leven en ik loop door en probeer de pijn te verzachten. Zo kom ik aan in Poeldijk. Waar ik op een breed geel paaltje ga zitten, nog steeds geen bankje, maar een breed geel paaltje is voldoende. Ik doe mijn rugzak af. Ik grijp naar het water. Ik heb paracetamol bij me, de valsspeler. Ik neem er twee in. Dit was te verwachten, zonder enige training en al enigszins geblesseerd. Daarna drink ik mijn bouillon, heerlijk hoe ik de vloeistof voel stromen, Het lijkt alsof het rechtstreeks mijn benen in loopt. Mijn handen en armen zijn opgezet, ik laat ze altijd te veel hangen. Mijn ring en mijn armband knellen. Wat maakt mij dat uit. Het maakt me geen reet uit. Ik ben bijna thuis, maar weet dat ik nog ongeveer 6 kilometer moet gaan. Ik besluit via de Uithof te gaan. Dat was ook mijn plan en ik ga het doen. Het is nog 2 kilometer naar de Uithof en nog ongeveer 6 naar huis, als ik mijn ronde een beetje door de Uithof afmaak en de Erasmusweg vanaf daar volg. De Erasmusweg is lang en ik hoef slechts tot de Leyweg te gaan. Dit wordt mijn Via Gladiola, het is nog lang, nog heel lang, maar over een uurtje ben ik thuis.

© Hoss 26-7-2020

25. jul, 2020

WANDELSCHOENEN

Vandaag ga ik voor 20 kilometer. Gisteren zat er bij de laatste meters ineens een liedje in mijn hoofd. Het lied stond op nummer 1, op 19 april 1966, de dag dat ik voor het eerst licht zag. Al was het 5 voor 12 in de avond. Vlak voor middernacht en kwam de placenta er in brokstukken uit. Maar mijn voeten zijn gemaakt om te lopen en dat is nu net wat ik doe. Eén dezer dagen zullen mijn voeten, ja echt, ze zullen over je heen lopen.

*
Je blijft maar zeggen dat je iets voor me hebt
Iets dat je liefde noemt, maar beken
Je bent een knoeier waar je geen genoeg van krijgt
nu krijgen anderen het beste van jou

Ik ben niet erg beladen met atletisch materiaal. Ik liep altijd achter de feiten aan te bungelen. Soms wel 200 meter achter de rest. Ik was snel moe, ik loop erg scheef, tenminste als kind. Mijn ouders kochten schoenen bij Kees Tak. Ken je Kees Tak? Kees Tak voor uw fijnste hak. Als hij Kees Kool had geheten dan klopte het beter. Kees Kool, voor uw fijnste zool. Maar hij heette Kees Tak. Kees Tak verkocht goede schoenen. Mijn voeten werden netjes gemeten, maar ... Het mocht niet baten. Ik moest naar de voetspecialist in het ziekenhuis. Daar werden mij steunzolen aangewezen.

*
Deze voeten zijn gemaakt om te wandelen
En dat is precies wat ze doen
Op een dag zullen deze voeten lopen over jou

Het waren van die ijzeren dingen, veel te zwaar. Het werd er allemaal niet beter op. Ik stopte er mee en mijn ouders kochten voortaan schoenen op de markt. Ze slijten net zo hard, maar gezonder voor de portemonnee. Toch koos ik vele jaren later voor atletiek als sport. De reden was een ander verhaal. Een film zette mij er toe aan, ja, ik was één van de vele beddenpissers. Pissebedden zijn nog nuttig, ik droomde over pissebedden. Ik werd er door gefascineerd. Al had ik inmiddels ook een fobie voor insecten. Het was de film 'The Loneliest Runner' die mij inspireerde om op atletiek te gaan, van alle acteurs van Bonanza, was dat een film geregisseerd door Michael Landon. Ken je hem nog, van 'Het kleine huis op de prairie'. Ja, ach, wij zijn niet zo kieskeurig. Het hoort zo'n beetje tot het beste van wat de EO heeft voortgebracht. Het positief denken van die evangelische club heeft wel iets, het is jammer dat het aan een geloof is opgehangen.

*
Jij blijft liegen wanneer je de waarheid wilt zijn
Jij blijft verliezen terwijl je niet moet gokken
Je blijft jezelf terwijl je moet veranderen
Wat goed is, is goed, maar je bent niet erg best

Ondertussen ben ik voorbij het eerste 40 minuten punt. Ik loop 20 minuten door om, daarna rechts af te slaan. Maar ik loop tegen een fabriek op, waar een drukke weg voor langs rijdt, ook nog gescheiden door een sloot. Ik besluit niet naar boven te gaan, maar de afslag links te nemen. Langs de sloot, onder een viaduct door. Zullen hier ratten lopen? De natuur is prachtig langs de sloot. Dan stopt hij en ik besluit om het pad naar rechts te nemen. Ik loop door de buitens van Rijswijk. Prachtige nieuwbouwwoningen. Rijtjeshuizen, Tweekappers en Vrijstaand. Het doet dorps aan met de bruggetjes. Even later vormt het de overgang naar Den Hoorn.

*
Deze voeten zijn gemaakt om te wandelen
En dat is precies wat ze doen
Op een dag zullen deze voeten lopen over jou

Dan steek ik de A4 over, ik ben op bekend terrein, ik herkende zojuist het bedrijventerrein van bergingsbedrijf Vreugdenhil. Waar ik afscheid nam van mijn uitgebrande auto. Ik steek de A4 over en toch vind ik niet de afslag, dus loop ik ineens in 't Woudt. Ik heb tijd genoeg, dus er zal een gelegenheid komen om weer rechts af te slaan, richting Den Haag. Ik zit nog niet eens aan 10 kilometer. Ik ga door het hek langs een echt onverhard wandelpad. Dat vind ik nu het leukste. Lopen rechtdoor langs een sloot wordt nooit saai. Dan komen er twee roosterbruggen en een gezin kajakt wat met wat wij een kano noemen. Het zijn van die termen die door elkaar lopen, net als dennenboom en kerstboom. Ik maak een foto en loop verder op de brug als blijkt dat er nog een tree is zie ik in mijn duik mijn telefoon vallen, ik zie hem al richting de rand bewegen. Als hij nu valt, vind ik hem nooit meer terug in het water. Op dat moment heb ik pijn, maar voel het amper. Ik lig op de roosters en beweeg voorzichtig naar de telefoon, die er ook nog op ligt. "Gaat het?", vraagt de jongen in de kano. Zijn familie heeft niks gezien. Die hebben moeite met manoeuvreren. Ik zeg dat het goed met mij gaat en loop door. Nog 5 kilometer naar Wateringen. Het is nog een mooie wandeling en Wateringen ken ik inmiddels wel.

*
Jij blijft spelen waar je niet zou moeten spelen
jij blijft denken dat je nooit bent opgebrandt (HAH)
Ik vond net een gloednieuwe doos lucifers (YEAH)
Wat hij weet, heeft geen tijd gehad om te leren

*
Deze voeten zijn gemaakt om te wandelen
En dat is precies wat ze doen
Op een dag zullen deze voeten lopen over jou

Ik besluit naar de Beresteinlaan te lopen en daar zie ik dat ik nog 2 kilometer heb te gaan. Ik besluit een ommetje te lopen via de Melis Stokelaan. Ja, die laatste kilometers bezorgen euforie, maar zijn ook altijd iets te ver. Morgen 40 kilometer, als dat maar goed gaat, jongens en meisjes.

*
Ben je klaar, voeten? Start met lopen

Helemaal ongeschonden ben ik niet. Een blauwe teennagel op mijn grote teen en een kapotgelopen blaar op mijn hiel. Ik had mijn korte hardloopsokjes aan, omdat ik mijn wandelsokken niet kon vinden. Tja, consequenties.

© Hoss 25-7-2020

Origineel: These boots are made for walking
Geschreven door: Lee Hazelwood
Hertaling: © Hoss 22-5-2018

23. jul, 2020

Na 5 kilometer kun je toch ook al een beetje stijf zijn. Gisteren liep ik op mijn hardloopschoenen, vandaag voor 2 uur lopen toch maar de wandelschoenen aangedaan. 10 kilometer is natuurlijk nog geen wereldafstand. Ik heb besloten om de route op te splitsen in 3 stukken van 40 minuten. de eerste 20 minuten loop ik de route van gisteren. Dat lijkt saai, maar morgen is het nog saaier als ik de eerste 40 minuten dezelfde route loop van vandaag, dan loop ik daarna 20 minuten door. Dus na 40 minuten sla ik rechts af. Daarna zal twee keer rechtsaf mij thuis brengen. Dat lijkt logisch. Maar als je iedere keer een stuk verlengd klopt dat dan theoretisch niet, wanneer je het in drie delen verdeel. Ik zie voor vandaag geen probleem. Morgen is het 20 kilometer. 4 uur is gewoon beter in 4 delen te splitsen. 

Na 40 minuten sla ik dus af en kom terecht in het Hof van Delfland. Een prachtig natuurgebied. Ik moet er slechts aan denken om de zon links van mij te houden, dan blijf ik de goede kant oplopen. Ik loop zonder navigatie. Althans, ik gebruik hem niet. Mijn toestel is uiterst alleen voor noodgevallen. Ik ben goed in dwalen en in afdwalen. Niet alleen als ik schrijf. Een dame laat het paard uit de hond staat er slechts bij voor de sier, of is het twee vliegen in één klap. Ik klak wat en de hond kijkt. Ik schud mijn kop, de hond wil wel, maar hij is goed opgevoed. Ik ben niet specifiek een poezenmens, of een hondenmens, een paardenmens, of een koeienmens. Al ben ik zeker geen slangenmens, daarvoor ben ik ten eerste niet lenig genoeg, al kan ik nog altijd met mijn tong mijn neusgaten uitbaggeren, niet dat ik dat doe, maar ik na het wel. Er waren tijden dat ik mijn hoofd tussen mijn benen kon steken, ik kon zelfs mijn benen in mijn nek leggen, maar dat heb ik verwaarloosd, toen ik er achter kwam dat het niet zo veel waard is om die dingen te kunnen. Ik kon er geen vrouw mee imponeren en om nu op de biljarttafel op die manier mijn biljarthandicap te compenseren leek mij niet juist. Dus inmiddels ben ik een stijve hark. Ik vind slangen imponerend, maar heb ze liever niet in mijn buurt.

Ineens sta ik weer op bekend terrein. Laan van Wateringse Veld, ik zie lijn 16 weer rijden. Stukje om via Wateringen, daarna kom ik weer terug op de Laan van Wateringse veld. Nog een ommetje maken, via de Noordweg naar Rijswijk, om aan de kilometers te komen en weer terug naar huis. Waar ik kan douchen en na het douchen Tosti en Thee klaar staan. Missie geslaagd en ik ben nog niet overleden, morgen 20 kilometer.

© Hoss 23-7-2020

 

 

22. jul, 2020

Evenement na evenement werd afgezegd. De Facebook groep vierdaagse wandelvrienden viel uiteen door polarisatie. Ik heb geprobeerd om te lijmen, maar ook mijn stukje werd verwijderd, omdat er realisme, dat het evenement waarschijnlijk toch moest worden geannuleerd als negatief werd beoordeeld, terwijl ik stilstond bij het leven zelf. Ik ben doorgaans altijd positief ingesteld. Het eerste wat ik zei was, vooral door blijven wandelen, maar dit keer gewoon even alleen, of met een beperkte club. Met 40.000 man op de Via Gladiola, die overigens wel 7 kilometer lang is. Ik heb het meegemaakt en ik hoef zelf ook niet zo nodig weer. Toch ben ik solidair en ben vandaag begonnen met een alternatief.

Het lijkt mij leuk om de afstand steeds te verdubbelen. Dus ben met 5 kilometer begonnen. Karin kan zo de eerste dag mee met haar accu aangedreven karretje. Eén uur is nog wel te doen. Zo liep ik richting Loevesteinlaan om de Erasmusweg daar over te steken en me daar richting Rijswijk te begeven. We lopen langs het zwembad, 20 minuten zitten er zo op. We lopen nog iets verder tot we rechts af kunnen slaan. 20 minuten naar rechts en dan weer naar rechts. We lopen langs leuke paadjes en ineens zien we het verlengde van de Tomatenweg die bij ons huis uitkomt.

We kopen een potje jam in de tuin van een particulier. Dat vind ik nu leuk. Natuurlijk vermijden we ook niet de zware onderwerpen, over hoe ons leven er volgend jaar uit zou zien. Momenteel zitten we in een kermisattractie en heel eerlijk, ik ben daar niet zo van. Ik hou van entertainment, ik hou van Show, ik hou van het leven. Maar als je leven door toedoen van externe factoren op zijn kop staat, dat is niet fijn. Dus zo'n potje jam, mooie bloemetjes, een stel zwanen met een jonge zwaan. Dat maakt veel goed. Nee, ik tracht nooit negatief te zijn, wat me in de praktijk niet lukt, maar ik probeer vooral de mooie kant laten zien. Mijn focus te verleggen op vertrouwen, op de schoonheid. Dit was nog maar 5 kilometer. Morgen wordt het iets zwaarder.

© Hoss 22-7-2020

Als alternatief op de vierdaagse van Nijmegen neem ik het initiatief om 4 dagen vanuit mijn huis de wandelroute 4 dagen achter elkaar steeds te vergroten.

Dag 1: 5 km. ca. 1 uur

Dag 2: 10 km. ca. 2 uur

Dag 3: 20 km. ca. 4 uur

Dag 4: 40 km. ca. 8 uur

De genoemde tijden zijn de netto tijden zonder pauze. Dag 3 en Dag 4 zal ik pauzes moeten inlassen.