#365dagenhartlopen

9. feb, 2016

Hallo vrienden, het is goed om jullie weer te zien. Ik was helemaal alleen. Helemaal op mezelf. Ik dacht dat ik het niet zou redden.

Onderweg naar Apeldoorn kwam ik er achter dat ik niet het transferia adres had.
Ik sloeg af bij afslag Apeldoorn en stopte bij het Omnisportcentrum. Ik wist dat ik goed fout zat. Toch nog een keer zoeken in maps en op het vrije net.  Na nog een keer verkeerd uitgekomen te zijn, was ik wel bij Hanos.  Echter dit is niet dezelfde parkeerplaats als vorig jaar. 

Een engel viel uit de hemel gisteren.  Ze bleef lang genoeg, om me te redden. Ze vertelde me het verhaal over de liefde tussen de nieuwe maan en de blauwe zee. Toen spreidde ze haar vleugels uit boven mij en ze beloofde terug te komen.
Vlieg maar uit mijn engel.  Morgen ben ik aan jouw zij.

Ineens was ik waar ik wezen moet en er werd mij een parkeerplaats gewezen. Na een busritje,  was ik in het theater in het centrum.  Prettig geregeld. Ik kon me uitkleden en me helemaal gereed maken.

Hebben jullie het gehoord vrienden? Van de wind die rond blaast. Hebben jullie het gehoord? Heel veel mensen komen bij elkaar. Communicatie, wordt ontzettend sterk. Ik geef er niks om, of je nu een lange tight heb of korte broek. Kom onder je steen vandaan. Iedereen, danst op zijn manier in de straat. Hé, laat zien wat je weet. Wees niet traag. Je kunt nu in de praktijk brengen, wat je altijd beweert. Geweldig gevoel, want het is tijd voor jou en mij, om de realiteit in te zien. Vergeet het verleden. De dingen zijn niet, wat ze lijken. Ga door, rechtdoor. Loop vooruit.

Zo stond ik aan de start. Vandaag gaat het gebeuren. Mijn tweede loop van het jaar. Mijn 1e grote. Al was de wind een uitdaging in Helmond.  Vandaag zijn het de heuvels en de afstand. We doen het rustig aan vandaag. De 2:25 pacers volgend, maar God, wat gaan ze hard vandaag. 5:34 de km. Ik ga ze maar even waarschuwen. Ze willen niet echt luisteren. Dadelijk gaat het vanzelf wel langzamer, zeggen ze. Dan gaat het omhoog. Als de energie dan maar niet op is. Ik blijf in de slipstream van de pacers, wat betekent dat ik steeds de ballon op mijn pet voel. Tja, dat krijg je van lengteverschil. Toch loopt het wel lekker. Totdat mijn veter los is. Een politieman, aan zijn shirt te zien zegt. Tja,  als je er mee blijft lopen dan breng je de groep in gevaar. Ik zoek een talud, zodat ik niet door de knieën hoef en kijk opzij, zodat ik even tussendoor mag. Dan strik ik mijn veter. 

We zullen bij elkaar blijven en ons organiseren. Geef de kracht door aan elkaar , dat is wat we uitzenden. Vrijheid van de ziel. Geef het door, geef het door. Aan de jongere en de oudere. Je zal zult de waarheid ervaren en niks dan de waarheid ondergaan. Er zullen heel veel levens bij gebaat zijn, want een dezer dagen, mijn lief, zijn er lopende zaken.
Dus wanneer je liefde geeft zul je het beter goed doorgeven. Vrouwen en kinderen, mannen en vrouwen.  De beste liefde om te bezitten, is de liefde van het leven zelf. Daar gaat het allemaal over, mijn lief.

Ik loop snel weer naar de groep toe. Ik ben mijn plaatsje kwijt, dus loop een beetje aan de buitenkant. We zitten bijna op 10 km. op de hei. Ik zwaai wat naar de camera en zuig wat aan een gelletje. Dan worden ineens de paadjes erg smal en onverhard.  Het loopt lastig, maar wel mooi. Ik struikel bijna, omdat er een gat zit in het paadje. We halen in, we worden ingehaald.  Ondanks dat het erg smal is. Op 15 km. volgt weer een waterpost.  Ik mis het water. Ik grijp per ongeluk naar sportdrank. Daar had ik net geen zin in. De groep is weer voor me uit. De straat is breder.  De Amersfoortse weg. Ik ga het talud op. De weg op. Het loopt omhoog en ze zijn vooruit. 

Hallo, mijn vrienden. Het was goed om jullie weer te zien. Nu ben ik helemaal alleen. Ik denk niet dat ik het haal, helemaal alleen. Ik denk niet dat ik het haal, helemaal alleen. 
Ineens hervat ik me. Zij lopen op het fietspad. Ik over de brede weg. Dat is wel uniek. Om hier te mogen lopen. We gaan omhoog, maar ik voel er niks van. Ik blijf hetzelfde tempo lopen, wat we al hadden. Continu 5:42. Het voelt goed. Al ben ik moe. Maar moe zijn is niet erg. De kilometers vliegen voorbij. 16, 17, 18, 19, 20. Gelletje, nog 5. Ineens is het afdalen. Ben ik moe, of ga ik door.  Het tempo blijft gelijk. Zelfs een lichte versnelling. Ik wordt heel veel ingehaald, toch loop ik hetzelfde tempo. Waar zijn de pacers? Ver achter me. Rotonde, het laatste stuk. Julianatoren, Paleis het Loo. De laatste kilometer. Lukt het nog om te sprinten? 
De volgende ochtend is gekomen. Zilveren  vleugels verschijnen als een silhouette in de reflectie van de zon. Mijn engel vertelt mij: "Vandaag is de dag om op te stijgen. Neem mijn hand. Jij bent de mijne. Je zal het halen. Tot ver over de horizon, zullen we jou zien opstijgen" En daar ging ze heen, hoog daarginds.

Ik finishte en kreeg zin om een hart te vormen. Bijtend op mijn tandvlees. Zo snel als het ging. 

En ik zei: " vlieg verder mijn lieve engel. Vlieg verder, door de lucht. Vlieg verder mijn lieve engel. Voor eeuwig, zullen wij bij elkaar zijn."

Na de finish krijg ik het koud. Er staat toch wel een windje.  Ik voel dat ik veel gegeven heb, maar dat geeft niks, want ik ben er nog. Tijdens het omkleden klapt het bankje in. Dat doet ze, om mij scherp te houden. Later op de parkeerplaats loop ik over het hele bedrijventerrein te zoeken naar mijn auto. Ja, mijn engel is een grappenmaker.  Uiteindelijk vind ik hem en rijdt rustig terug naar huis.

20. jan, 2016

"In dit trotse land groeiden we sterk
We waren gewild overal waar we waren
Ik heb geleerd om te vechten, leerde om te winnen
Ik had nooit gedacht dat ik kon falen."

Eerlijk gezegd heb ik geleerd om te gaan voor je droom, maar echt winnen, winnen van anderen, dat lukte niet. Dat hoefde ook niet. Ik ga altijd voor de overwinning op mijzelf.

"Geen strijd meer over, of zo lijkt het
Ik ben een man wiens dromen hem hebben verlaten
Ik heb mijn gezicht veranderd, ik heb mijn naam veranderd
maar niemand wil je, als je verliest."

Soms gaat het niet zoals je wilt en raak je in een dip, of raakt je motivatie verloren. Toch probeer ik dan altijd om opnieuw op te staan en alles bij elkaar te pakken. Mijn voeten terug te vinden. Mijn basis. Mijn drijfveer. Motivatie.

"Geef niet op
want je hebt nog je vrienden
Geef niet op
Je bent nog niet verslagen
Geef niet op
Ik weet dat je het goed doet."

Soms komt de motivatie van extern. Door de dingen die je ziet, die je beleefd. Kijkend naar andere mensen. Kijkend naar je naaste. Nieuwe dromen maken je wakker. Maken je beter.

"Hoewel ik het overal zag
Nooit gedacht dat ik zou kunnen worden beïnvloed 
Dachten dat we de laatste zouden zijn om te gaan
Het is zo vreemd de manier waarom de dingen draaien."

In je leven krijg je veel prikkels. Prikkels waardoor je keuzes gaat maken. Soms lijken ze heel naar. Soms is het een leermoment. Jij bent degene die bepaald.

"Reed de nacht in de richting van mijn huis
De plaats waar ik geboren werd, op de oever van het meer
toen het daglicht doorbrak, zag ik de aarde
de bomen tot op de grond verbrand."

Het moment dat je denkt een dieptepunt bereikt te hebben, kan het juist wel een belangrijk omslagpunt zijn. Op weg naar de oplossing van de levensrebus die je maakt. Gelukkig heb je de oplossing nog niet. heb he de oplossing al, dan ben je klaar. Dan heb je niks meer om voor te leven. Dus die punten heb je nodig.

"Geef niet op
je hoort nog steeds bij ons
Geef niet op
we hebben niet nodig
Geef niet op
Omdat er ergens een plek is
Waar we thuishoren"

"Laat je hoofd rusten
stop met je te veel zorgen te maken
het zal goed zijn
Wanneer de tijden noeilijk worden
kun je terugvallen op ons
Geef niet op
alsjeblieft niet opgeven"

Ik was ziek de afgelopen dagen. Zo ziek ben ik in jaren niet geweest. Toch is dat niet zo gek, dat het er een keer uitkomt. Het moment dat je het, het minste kunt gebruiken. Ik was niet geschrokken, alleen een beetje teleurgesteld. Ik wist dat ik zo weer kon beginnen, als ik me sterker zou voelen. Dat is een fijn gevoel. Geruststellend en goed voor je herstel.

"kreeg zin om weg te lopen van hier
Ik kan het niet meer uithouden
Om op die brug te staan
Houd mijn ogen naar beneden
Wat er ook op je pad komt
en wat er ook gebeuren gaat
Die rivier stroomt
Die rivier stroomt"

"Verhuisd naar een andere stad
probeerde hard om je te settelen
voor iedere "job", zo veel mensen
zo veel mensen, maar door niemand nodig benodigd"

Vanavond heb ik het weer opgepakt. Ik wilde een klein stukje lopen, maar had ook zin in een beetje werken. Het werd 5 km. met 5x200 meter versnellen ingebouwd. Het ging eigenlijk heel lekker. We zijn weer begonnen.

"Geef niet op
Want je hebt vrienden
Geef niet op
Je bent niet de enige, alleen
Geef niet op
Geen reden om je te schamen
Geef niet op
je hebt nog altijd ons
geef niet op nu
We zijn trots op wie je bent
Geef niet op
Je weet dat het nooit makkelijk geweest
Geef niet op
want ik geloof dat er een plaats is
Er is een plaats waar we thuis horen"

18. jan, 2016

 

Dit is een crisis waarvan ik wist dat hij zou komen,
Het vernietigen van de balans die ik heb aangehouden.
Twijfelende, verontrustend en ronddraaien,
Vraagt ​​u zich af wat er zal komen.
Is dit de rol die je wilt leven?
Ik was dom om zo veel te vragen.
Zonder de bescherming en begeleiding van een minderjarige,
Het viel allemaal uiteen bij de eerste aanraking.

Inmiddels is het zes uur in de ochtend. Ik heb vannacht liggen draaien. Ik heb zeker wel een marathon gelopen. Ik was bovenop een berg, Golgotha. Ik werd wakker met een steek in mijn schouder. Afgelopen week heb ik er last van gehad, maar het werd beter. Gisteravond heeft Karin haar twijfels uitgesproken. Ze zei mij dat ik lodderogen had. Ik had het ook ineens koud. Ze had twijfels of we wel naar de training van Alpe d'Huzes moeten gaan. Ik zei: "ach, we doen het rustig aan.

                                                                                      Kijken naar de rol als het gaat om een aansluiting,
Brutaal zijn tijd nemend,
Mensen die veranderen om geen enkele reden,
Het gebeurt de hele tijd.
Kan ik doorreizen op deze trein van gebeurtenissen?
Verstoren en mijn geestte laxeren,
Klaar met mijn taken, wanneer alles gezegd is en gedaan,
Ik weet dat ik iedere keer zal verliezen.

Ik kijk dus nog even op de telefoon en controleer, hoe laat we op de Amerongse Berg moeten zijn. Okay pas om half tien, dus nog een uur om mij te bezinnen. In mijn droom was ik ingestort, van vermoeidheid en Karin was gevallen in het ravijn. Ik heb er echt moeite mee, om niet te gaan. Ik heb beloofd om iedere dag te gaan hardlopen. Is dit nu over, moet ik er nu al mee stoppen. Eerst nog maar wat slapen, dan zien we wel.

Bewegen over de door God Gegeven paden,
Veiligheid zitten bij het vuur,
Heiligdom van deze koortsachtige glimlach,
Vertrokken met een markering op de deur,
Dit is het geschenk dat ik wilde geven?
Vergeven en vergeten wat zij ons leren,
Of passeren wij de woestijnen en woestenijen eens te meer,
En kijken we als we langs het strand komen.

Mijn auto is kapot en ik ga maar lopend naar boven. Kruipend met een hele zware tas. Simon de Sireen komt mij helpen. Hij neemt mijn tas over en zegt dat ik beter terug kan gaan. Hij gaat in de plaats van mij naar boven. "Dit is niet de weg die jij moet gaan", is het lied dat hij zingt. Het klinkt als een Gospel. Ik kijk hem na en ineens begint mijn neus te lopen en ik loop weg, wanneer ik wakker wordt. Met een natte neus.

Dit is de crisis waarvan ik wist dat hij zou komen,
Het vernietigen van de balans die ik heb aangehouden,
Ronddraaiend op de volgende voorstelling,
Vraagt ​​u zich af wat er zal komen.

Het is inmidels zeven uur. Ik wriemel wat in Karin's haar. Ze wordt wakker en ik zeg dat het tijd is om te gaan. Ze zegt mij dat ik mag gaan, wanneer ik dat wil, maar ze adviseert mij, om niet te gaan. Ze zegt, je hebt lodderogen, je hebt koude handen, een warm hoofd en je snottert alsof je een sprinkler installatie bent. Laten we koffie drinken en een boterham nemen, dan zien we wel, wat we doen, vandaag.

Dus ik besluit om mijn belofte te breken en schrijf wat om me af te melden.

"Wij komen vandaag niet. We zijn te ziek om een training van twee uur te doen, onder deze omstandigheden. We hebben even afgewacht. Mijn keel is vreselijk opgezet en het snot loopt nu al uit mijn neus, zonder zelf te hoeven lopen. Karin is rillerig en heeft slecht geslapen. Fijne training. We missen jullie. Tot Posbank."

Dit is de crisis waarvan ik wist dat hij zou komen,
Het vernietigen van de balans die ik heb aangehouden,
Ronddraaiend op de volgende voorstelling,
Vraagt ​​u zich af wat er zal komen.

Eerlijk gezegd, heb ik, nu een dag later, ook weinig gedaan. Ik heb weer erger last van mijn schouder, dat moet even slijten. Ik weet best dat het weer goed komt. Gisteren heb ik mijn bonusdag verspeeld en na vandaag ga ik het definitief niet meer halen. Toch ga ik door, tot het eind van het jaar.

16. jan, 2016

Heerlijk, het is weekend. Ik ben een beetje veel verkouden. Eigenlijk valt het nog wel mee, Karin was er gisteren erger aan toe. Vanmorgen wel uitgeslapen, ineens was het half negen op de wekker. Dat betekent, het hondje uitlaten en koffie met een ontbijtje. Ik had een 10 km. ingepland, maar dat zat er net in. Het zonnetje scheen wel, maar ik had al gevoeld dat het waterkoud was. Na twee bakken koffie, trok ik maar de stoute schoenen aan. Ik zou een route lopen die ik nu 's avonds niet lopen kan. Langs de buurttuintjes en het kanaal. Er waaide een stevige koude scherpe wind. Noordwestelijk. Dat betekende dat ik naar het Noorden, Westelijk en vooral Noordwestelijk er last van had. Ineens was ook het zonnetje weg. 

Waar ik aan moest denken was het volgende. Vanmorgen had ik het er over, dat ik wel iedere dag geconfronteerd wordt met een nieuw inddividu met kanker. Niet zoals gisteren in een artikel werd genoemd, omdat ze er mee te koop lopen. Toen ik dat las, werd ik van binnen woest. Het artikel ging er over dat Bowie, zoals hij is, tegen de draad in, zijn kanker Privé heeft gehouden. Eerlijk gezegd, ken ik maar weinig mensen die dat niet doen. Eigenlijk houdt iedereen, die ik ken het privé. Behalve, wanneer ze er niet omheen kunnen praten ze er over. Hij doelde op publicaties, over mensen die geleden hebben e.d. Dat Bowie het niet verder in de publiciteit heeft hoeven brengen, is natuurlijk geweldig. Daar wil ik niet omheen. Echter de correspondent ging de mist in toen hij verhaalde over een trend, die ik niet zie. Hij had het over een walgelijke, ja hij gebruikte dat woord, trend dat mensen die kanker hebben, dit direct in de publiciteit brengen. Eerlijk gezegd, zie ik dat niet. Ik zie wel iets anders en daar irriteer ik me wel aan. Er is een trend dat er onder het mom van het vreselijke woord "awareness" , teksten, plaatjes, kettingbrieven op de sociale media verschijnen, die maar door een ieder gedeeld moet worden. Ten eerste betekent Awareness, aandacht.Ik vind het aandacht in negatieve zin, daar de teksten niet positief zijn en niks doen aan de situatie. Misschien dat de correspondent op deze publicaties doelt en niet op positieve verhalen over mensen, die leven met kanker en al dan niet, het leven.leven zoals dat hen wordt gegeven. Nee, ik ken niemand, die de publiciteit zoekt, om zielig te zijn.

Op het moment dat ik bijna mijn rondje heb gehad, besluit ik, om hem nog even te verlengen. Via het parkje en dan netjes bij de rotonde, de straat in te lopen, nog even een ommetje, bij de markthal en dan nog een keer de straat in. Dan heb ik 5 km. gelopen. De deur staat open, dus geen wachtwoord nodig. Dan loop ik de trappen op. Eenmaal binnen is het tijd voor nog een bak koffie, een glas water en een stukje filosofie, over hoeveel appels nu een schaap waard is, daarover later meer.

15. jan, 2016

Vandaag keek ik vanuit mijn ruimtevoertuig naar de aarde. Nog hoger dan een helicopteroverzicht.Dit doe ik dagelijks de hele dag. Mijn voertuig beweegt zich voort op de schoonste enrgie die er is. De energie van hem, van haar, van jou. Mijn voertuig is sneller dan een Ferrari, luxer dan een Rolls Royce. Zo comfortabel. Ik bestuur de hele wereld, ik bestuur hem, ik bestuur haar, ik bestuur jou. Vandaag zal ik het hebben over hem. Hij die dit blog altijd vult. Ik ben zijn geweten, ik ben zijn drijfveer, ik ben zijn energie. Ik ben hem, ik ben haar, ik ben jou.

Aangenaam kennis met je te maken, ik hoop dat je mijn naam onthoud. Houston had ooit een probleem, ik was daar. Ook toen hij de kabel los wilde trekken, de kabel waarmee hij verbonden was met het ruimtestation. Ik was daar toen Ria Stalman goud won. Ze heeft het zelf gedaan. dus wat maakt het uit. Daarom wil ik het hebben over hem, al wil hij dat niet. Hij is een eenvoudige kerel en vind het leuk om soms te schrijven, om te vertellen en het maakt hem niet uit of hij gelezen wordt, al hoopt hij stiekem van wel. Ik kijk vanuit mijn ruimteschip en maak een satelietfoto en ik zie hem lopen. Een stipje op aarde. Hij is goed bezig. Vandaag is alweer dag 15 van zijn uitdaging. #365dagenhartlopen, met een t. Aan het trainen om in Mei 130 km. te lopen, achter elkaar. Hij heeft snode plannen gemaakt, maar hij weet wel dat er al mensen zijn die meer hebben gedaan. 

Vandaag is nu al voor de derde dag de koudste avond en hij heeft een schoon paar handschoenen aan en een schone muts. Een oude trainer van hem is net vrienden geworden met hem op Facebook. Harry Honselaar. Hij is uiteindelijk geworden wat Harry ooit omschreef als de ultieme hardloper. Een hardloper is een Einzelganger, vertelde Harry hem in het Amstelpark, op die avond dat hij eens kwam meelopen in de eerste onafhankelijke lopersgroep, door Harry opgericht in Amsterdam. Hij was nooit een Einzelganger, hij trainde op de baan en had moeite alleen te trainen, maar sinds een paar jaar doet hij niks liever dan dat. Het is echt koud buiten, maar hij wordt al weer wat warmer, nog 3 km. te gaan, verkouden dat hij is, maakt hij nog meer speeksel aan, dan dat hij ooit heeft gedaan.

Ik ben zijn energie en wanneer ik zeg stop, dan stopt hij, al stribbelt hij nog wel eens tegen. Ben jij wel eens verliefd geweest, nou hij is het al een paar jaar. Heb jij wel eens de motivatie gehad om de wereld iets te vertellen, die motivatie, die heeft hij, al wil de wereld niet echt luisteren en draait de wereld gewoon door, ook zonder hem, alsof hij nooit heeft bestaan. Hij vind het niet erg, zolang de mensen met elkaar praten, over dingen die er toe doen. Hij gaat een bocht om en die bocht is slecht verlicht. Hij stapt recht in een grote diepe donkere plas en is kletsnat. Hij is bezig met zijn laatste kilometer, dan kan hij weer naar boven, relaxen, samen met haar. Het is vrijdagavond, godzijdank. Al de hele week heeft hij vrijdag in zijn gedachten. Hij is benieuwd naar de vorm van de dingen die komen gaan. Wat geweest is, is geweest. Nu is nu en hij geniet van het nu. Als hij de trappen van zijn appartement oploopt, de lift vermijdend, voelt hij zijn zware benen en is gelukkig, omdat hij leeft en dit beleven kan. Op naar een pachtig weekend. Hopend te herstellen van de verkoudheid.