13. apr, 2017

Voor Coby

Jij vertelde mij
Je kunt kanker niet overwinnen
Je kunt het alleen maar ondergaan.

Je noemde kanker
Een sluipmoordenaar
Ik repliceerde:

"Kanker is als een guerrillastrijder.
Ons enige wapen is ontbladeringsmiddel.
Echter we kunnen het steeds preciezer inzetten.
In de hoop dat de schade herstelbaar is.
Helaas vaak niet meer tot 100%".

"Kanker is een sluipmoordenaar.
Hij kan zich dupliceren.
Komt ergens anders terug.
Daar waar hij is teruggedrongen."
Reageerde jij.

Kanker is inderdaad een guerrillaoorlog
Ze zijn met zoveel
Er ontstaat iedere keer weer een nieuwe.

Toen vertelde ik over onze strijd
Waarom ik toch overtuiging heb
Dat er een einde aan komt
Een dag dat we kunnen leven
Met kanker.

Misschien nu niet
Maar over nog een jaar of 10
We zijn dichtbij
Al lijkt het nog ver weg.

Maar ik leef met je mee
We kunnen er over praten
Ik wil er met je over praten
Want dat is wat je nu nog hebt.

Je geniet nu van de kleine dingen
Alhoewel, noem ze maar eens klein
Dochters en heerlijke kleinkinderen
Zijn van grote betekenis.

Zij zijn niet jouw bezit
Zo zie ik het niet
Wel jullie emoties en liefde
Aan elkaar geven jullie warmte.

Dezelfde liefde die je deelde met je vader
Waartegen je op tijd kon zeggen
Bedankt
"Bedankt voor al die jaren
Ik heb een gelukkige jeugd gehad".

Jouw liefde en zorg
Deelde je ook beroepshalve
Je was niet blind
Je hebt het gezien.

Nu ben jij degene
Die lijden verdragen moet
Deel je pijn en je verdriet
Zodat diegene het kunnen verzachten
Degene die wel luisteren willen
Degene die van jou houden.

Je bent er voor hun
Nu nog steeds
Veel heb je al aan hun gegeven
Daarom zijn ze nu geworden wat ze zijn.

Ik ben blij dat wij elkaar hebben leren kennen
Het voegt iets toe
Al kennen we elkaar alleen nog virtueel.

Er is nog 1 ding wat ik zeggen wil
Nog 1 ding wat me blieft
Ik wil je bedanken voor onze vriendschap
Dus geen vaarwel, geen afscheid maar tot ziens.

© HW 29-11-2015