Houdbaar (Pritstift versus 10 secondelijm)

Gevangen in een moment

Ik ben niet bang
Van niets in deze wereld
Je kunt me van alles vertellen
Er is niets bij wat ik nog niet heb gehoord

Ik probeer alleen om een
Passende melodie te vinden
Een lied dat ik kan zingen
In gezelschap van mezelf

Ik had nooit gedacht dat jij zo dom zou zijn
Maar schatje, kijk eens naar jezelf
Je moet rechtop staan
Je eigen gewicht dragen
Met deze tranen bereik je niets, schat

Je moet jezelf bijeenrapen
Je zit gevangen in een moment
En nu kun je niet meer ontsnappen

Zeg niet dat het later beter zal zijn
Nu zit je gevangen in een moment
En kun je niet meer ontsnappen

Ik zal de kleur die je gegeven hebt
Niet verliezen
De nachten die je vulde met vuurwerk
Ze lieten je niks na

Ik ben nog steeds verrukt
Door het licht wat jij me bracht
Ik luister door jouw oren
Door jouw ogen kan ik het zien

En jij bent zo dom
Omdat je je zo druk maakt
Ik weet dat het moeilijk is
En je hebt nooit genoeg
Van wat je niet echt nodig hebt
de mijne, oh de mijne

Je moet jezelf bijeenrapen
Je zit gevangen in een moment
En nu kun je niet meer ontsnappen

Oh schat, kijk eens naar jezelf
Je zit gevangen in een moment
En nu kun je niet meer ontsnappen

Ik was buiten bewustzijn, half in slaap
Het water is warm tot je merkt hoe diep het is

Ik sprong niet, voor mij was het een val
De weg naar helemaal niets is lang en loopt naar beneden

Je moet jezelf bijeenrapen
Je zit gevangen in een moment
En nu kun je niet meer ontsnappen

Zeg niet dat het later beter zal zijn
Nu zit je gevangen in een moment
En kun je niet meer ontsnappen

En als de nacht voorbij gaat
En als de dag ook niet over houdt
En als ons pad blokkeert
Bij de rotsen voor de doorgang

Het is maar een moment
Deze tijd zal voorbij gaan

Origineel: U2 – Stuck in a moment

Vertaling: Hoss Wilstra

© 5-2-2015

 

We weten het niet meer, maar vroeger had je van die zwarte platen. In mijn tijd waren ze van Vinyl, daarvoor waren ze van een andere grondstof. In die platen zaten groeven, een naald, meestal van diamant, las die groeven uit en vertaalde het naar muziek. Des te fijner de groeven waren, des te meer muziek kon je er op zetten, maar ook de grote van de plaat bepaalde de hoeveelheid. De naald moest het ook nog wel op een bepaalde snelheid kunnen uitlezen. De plaat draaide dan, of 45 toeren per minuut, of 33 toeren per minuut. Op de kleinste plaatjes, in een goede Nederlandse omschrijving, geleend uit het Engels, Singles genaamd. Daar konden maar 1 of maximaal 2 geluidsfragmenten op per kant. Maximaal ongeveer 5 minuten. De grote platen, langspeelplaten genoemd, kon maximaal 55 minuten. Meestal stond er iets van 45 minuten muziek of andere geluidsfragmenten op. Dan waren er ook nog de maxi singles of later ook wel mini LP genoemd, wat vaak weer een verwarrende benaming was, gekeken naar het toerental waarmee je ze moest afspelen. Nu wilde het wel eens gebeuren dat er een vuiltje, meestal stofje, op de naald, of plaat, dus ook naald, zat. De naald sloeg dan een heel stuk van de plaat over. We noemde dat: overslaan van de plaat. Dit kon ook gebeuren met een krasje op de plaat. De naald kon de groef dan niet meer omzetten, vertalen. Als de kras dieper was, dan bleef de naald hangen in de groef. De naald zit dan gevangen in een moment, waar je niet meer uit kunt komen, de naald moet je dan even helpen.

Wij hebben in ons dagelijkse leven ook van die momenten. Dat we gevangen zitten, in een gedachte, een gebeurtenis, een feit, een ogenblik. We blijven gewoon hangen op een punt.Het laat je niet meer los. Loslaten is naast niet opgeven één van onze belangrijkste taken in het leven. Loslaten hoeft namelijk niet te betekenen dat je het opgeeft. Zeker niet in groter perspectief. Juist door het niet los te laten geef je het grotere, het uiteindelijke doel op, want als je zit gevangen, kun je dat doel niet bereiken. Soms wordt je in de te diepe groef gelokt. Soms ben je zelf de veroorzaker van het blijven hangen in die te diepe groef.

Gisteren was ik foto’s aan het rangschikken en daar kwam ik een foto tegen. Een foto van mijn zoon, liggend op het strand. Zijn naam stond er boven in het zand geschreven. Ik dacht meteen terug aan die tijd. Aan de symboliek van het losse, maar soms ook vaste zand. Dit werd aanleiding tot een gedicht en haalde er ook een oud “Poesie Album” versje bij. Een Poesie Album was een boekje, voor kinderen, meestal meisjes, waar familie, vrienden, kennissen, juffrouwen en meesters en bijvoorbeeld ook de buren een versje in schreven. Meestal waren het bekende versjes en sommige kwamen vaker terug, om te bedenken redenen en sommige probeerde iets unieks, of een variatie. Er werden ook plaatjes bij geplakt, Poesie plaatjes.

 In die tijd van de foto was er een belangrijk iemand in mijn leven die ook vast zat in een moment. Ik kwam er maar niet uit, hoe ik haar er uit kon tillen. Ik heb van alles geprobeerd. Het is mij niet gelukt. Doordat je vast zit in het moment, vergeet je dat het ook nog vloed wordt, belangrijker zaken kunnen dan wel eens worden weggespoeld, je stroomt over en het wort alleen maar erger. Wat overblijft wanneer je het overleeft en uiteindelijk een stukje overslaat. Geholpen door het stofje onder de naald. Dan ben je wat kwijt. Het fragment kun je niet meer afspelen. De plaat is beschadigd, maar het stuk blijft belangrijk. Het strand is weer glad, geen namen meer. Voorzichtig, maar zorgvuldiger schrijf je opnieuw jouw naam. Nu met andere intentie, opdat je niet vergeten mag. Dit betekent voor mij dit simpel Poesie Album versje: 

Een grote witte olifant schreef
Mijn naam voor jou in het zand
Toen kwam de witte woeste zee
Die nam mijn naam toevallig mee
Hij dreef weg naar Engeland
Daar staat hij nu weer in het zand
Ik zal mijn naam nog eens duidelijk schrijven
Als je voorgoed mijn vriendinnetje wilt blijven.

Alsof dat nog allemaal niet genoeg was, dacht ik aan die geweldige leraar die ik ooit op de MAVO heb gehad. Meneer Dorland was een beetje een zonderling, maar hij kon zo mooi vertellen en ja, hij plaagde ook wel eens sommige jongens en meisjes, over het algemeen de brutalere onder ons. Nu heb ik later gehoord, dat hij zich ook in een meisje vergist had. Uiterlijk leek ze brutaal, maar innerlijk onzeker. Hij heeft haar mogelijk iets te veel gepest met haar ijdelheid. Dat vond ze toch wel vervelend. Terwijl ze in mijn belevenis toch wel altijd haar woordje klaar had. Het waren zijn woorden in de strekking van, als je haar maar goed zit en lang leve de lol generatie, die haar pijn deden. Het is een kwestie van beleving, we moeten niet een vermogen aan onszelf toeschrijven dat we in iemands bolletje kunnen kijken. Deze leraar was het die mijn ouders belde dat ik hem had uitgedaagd. Hij moest iets doen wat hij niet wilde. Ik maakte nooit mijn huiswerk, maar hij moest voor de eerste keer in zijn leven iets doen wat hij nog nooit gedaan had. Ik zou een 10 krijgen. Ik was briljant, maar mijn valkuil was mijn luiheid, daar moest echt iets aan gebeuren. Het was een boeiende leraar. Niet vanwege die 10, maar ik kon gewoon naar hem luisteren en ik kon hem volgen. Daarom was huiswerk maken eenvoudigweg niet nodig. Hij was boeiend. Wat me bij is gebleven was het lied wat hij altijd zong. Het lied van de Loreley *, van Heinrich Heine. Het lied gaat over een Nimf die bovenop een Rots, langs de Rijn, schippers afleid en die zodoende tegen de rots schipbreuk leiden. Het eerste couplet van het liedje is mij altijd bijgebleven.

De Loreley

Ik weet niet wat het betekent,
Waarom ik zo droevig ben,
Een vertelling uit vroegere tijden,
Laat mij maar niet los.

De Lucht is koel en het is duister,
Vredig stroomt de Rijn,
De Top van de Berg licht op,
Onder de Avondzon.

De mooiste Jonkvrouw zit,
Daar boven wonderschoon,
Haar Gouden Juwelen flikkeren,
Ze kamt haar Gouden Haar.

Ze kamt het met een Gouden Kam,
En zingt er een Liedje bij,
Dat heeft een prachtig,
Geweldige Melodie.

De Schipper op het kleine Schip,
Grijpt het met Stekende Pijn in de buik,
Hij kijkt niet naar het Rif,
Hij kijkt alleen maar in de Hoogte.

Ik geloof dat de Golven uiteindelijk,
Schipper en Schuit verslinden,
En dat heeft door haar zingen,
De Loreley gedaan.

Origineel: Heinrich Heine – Die Loreley.
Vertaling: Hoss Wilstra
© 5-2-2015

=================================================================================

* Voor meer info: http://nl.wikipedia.org/wiki/Loreley

 

Verassende kunst

Vorig jaar hebben we een museumjaarkaart aangeschaft, vooral om de wintermanden door te komen. We hebben het een en ander gezien en ons verbaasd. Zelf ben ik geen fulltime kunstenaar natuurlijk, toch begeef ik me wel graag in hun wereld, op hun pad. Laatst ben ik in contact gekomen met Jouke Kruijer. Jouke noemt zich een hybride kunstenaar. Die voornamelijk kunstenaar is, maar zijn brood ook verdient met verander management. Dat is voor mij een interessant gegeven. Natuurlijk vind ik niet zijn hele collectie mooi, met sommige schilderijen heb ik meer dan met andere, want dat is kunst. Kunst is een beleving.

Zo hebben we een aantal wandelingen gehad door musea en het bleek weer dat ik vroeger toch wel heb opgelet op school. Ik heb examen gedaan in de normale vakken, dus geen tekenen, geen muziek, geen maatschappijleer. Dus alles wat ik heb meegekregen van de kunstgeschiedenis heb ik van de andere vakken. Gelukkig heb ik ook leraren gehad die mij boeide, naast leraren die mij niet boeide. Zo weet ik wel het een en ander over kunststromingen en vooral waarom ze zijn ontstaan. Dit heb ik ook met de literatuur, wat natuurlijk ook een kunstvorm is. Alleen heb ik niet zoiets dat er voor mij een favoriete stroming is, Ik pik op wat mij boeit. Soms ben ik een romanticus, een detaillist, soms een minimalist en begeef ik me in de wereld van grafische vormgeving en de nieuwe zakelijkheid,

Impressionisme versus Expressionisme, al dan niet abstract. Gewoon door er naar te kijken en proberen te omschrijven wat het met je doet. Kunst moet je beleven, kunst moet je niet worden opgedrongen. Het is iets wat door de mens is verworven, dus staat nooit op zichzelf, Dit in tegenstelling tot het boeiende van de natuur, de natuur is een vaststaand feit en is aangeboren, ontstaan. Ik hecht er daarom ook niet meer waarde aan, dan wat het is en verfoei hoogdravendheid in die wereld. Vooral door recensenten of sommige elitaire groeperingen die roepen dat ze er verstand van hebben, maar de essentie missen. Zo heb ik een hekel aan die mode recensenten, die vinden dat het om kunst gaat en dan hoogdravend doen, omdat het borstzakje rechts zit in plaats van links. Waar hebben we het over, over een borstzakje. Nee, dat is geen kunst. Daar houdt het voor mij op. Mondriaan heeft veel betekend voor de grafische vormgeving en ook voor de architectuur. Dat feit boeit me dan weer wel, maar ik loop vluchtig langs zijn werk, want heel lang kan het mij niet boeien. Het feit wat hij gedaan heeft is dan weer wel boeiend.

Ook in de kunst ben ik een allrounder, ik kan gewoon genieten van zaken door de mens voortgebracht. Het is voor mij een inspiratiebron, evenals de wereld van de natuur. Nog leuker wordt het als je de kunsten combineert, als kind was ik daar wel eens mee bezig. Waar houdt het schrijven op, wanneer is alles al een keer geschreven, of wanneer is alles al een keer geschilderd, gefotografeerd, gebeeldhouwd of gecomponeerd.

Daar waar Dada terug wilde naar de basis, naar de oorsprong, omdat fotografie alles al had ingehaald en voornamelijk de schilderkunst overbodig leek te hebben gemaakt, zo leven we nu in een tijdperk dat fotografie gemanipuleerd kan worden middels apps, het wordt minder moeilijk om een ideaal plaatje te schieten. Is dat nog kunst? Ik denk het wel, want het onderwerp zoek je nog altijd zelf en je zal toch moeten spelen om het juiste verhaal te kunnen vertellen. Het gaat alleen wat harder, veel sneller, maar je moet het wel zelf blijven zien.

Van de week kwam ik een man tegen aan de waterkant, bezig met zijn fotocamera. Zelf had ik al een paar mooie plaatjes geschoten, gewoon met mijn Samsung S5 mobiele telefoon. Ik zei tegen hem: “mooi onderwerp meneer” en hij keek me heel glazig aan, alsof hij zich schaamde. Ik vertelde hem over de reflectie in het water, maar hij begreep klaarblijkelijk niet waarover ik het had. Hij vertelde over zijn fotoclub en dat hij op jacht was voor mooie foto’s voor een affiche. Dat hij ook wel ooit aalscholvers zag, maar toevallig vandaag niet. Tja, je moet de plaatjes schieten wanneer je het ziet, anders ben je te laat begin ik nog en vertel hem over mijn visie van fotografie, neerbuigend dat hij deed over mijn mobieltje, vertelde ik hem dat ik ook afdrukken van mijn mobieltje had uitvergroot en dat ze de scherpte hadden gehouden, maar hij zag het niet en wilde het niet zien. Kijk, ik heb ook een NX1000, maar die heb ik niet altijd bij me. Dat is een professionelere camera, die nog scherpere opname kan maken, maar dat is niet de kunst. De kunst is om de opname te maken, die je wilt maken en soms krijg je iets anders, wat je net even niet had gezien. De verassing. Ik zit niet op een fotoclub, maar weet wel iets over sluitertijd, diafragma, etc., omdat ik vroeger een Zenit spiegelreflexcamera heb gehad. Tegenwoordig gaat het allemaal net iets handiger en sneller. Maar het belangrijke is dat je vastlegt wat je hersenen vertalen uit je ervaringen, het licht dat je ziet en het geluid dat je hoort. Dat vormt je gevoel, wat weer beïnvloed wordt door je verstand. Het resultaat van het vastleggen van dat moment, dat is voor mij kunst. Daar ga ik vandaag even over nadenken.