25. jan, 2015

Voortdurende zoektocht

“Een mens is niet gelukkig als hij zich schikt in een leven dat minder voorstelt  dan het leven dat hij in staat is om te leven.” 

Nelson Mandela 

Deze zin zegt alles over het hoe en waarom ik mijn Helweek ben begonnen. Je voelt je minder gelukkig met het leven dat je geleden hebt. Je hebt nog zoveel dingen in het leven dat je wilt doen, maar je hebt het niet allemaal op een rijtje. Eigenlijk is er maar weinig echt onmogelijk, maar datgene wat je wilt, wil je dat echt, of is het een bevlieging. Het leuke is dat je vaak zelf de keuze al gemaakt hebt, je weet het alleen nog niet. 

"Opruimen wordt vaak in eerste instantie gezien als een vervelende klus, alleen wanneer je eenmaal bezig bent kom je dingen tegen die je al jaren kwijt was." 

Hoss Wilstra 

Deze zin komt in mij op en vind ik briljant van toepassing op mijn Helweek. Helweek betekent voor mij, een grote schoonmaak. Voor dit jaar heb ik niet direct gekeken naar voeding, al kunnen soms daar ook wel wat kleine wijzigingen worden aangebracht, deze verandering had ik al veel eerder ingezet en de mensen die mij kennen weten hoe belangrijk de periode na Augustus voor mij is geweest. Veel belangrijker is, hoe ik mijn geld wil verdienen en dat heel letterlijk. Ik ben niet ontevreden met mijn beroep als inkoper, dat is iets wat ik al 25 jaar doe, echter krijg ik daarin niet de voldoening en al helemaal niet de waardering die ik naar mijn mening verdien. Ik heb het niet over geldelijke beloning, nee, ik heb het over echte waardering. Het niet omzetten van mijn tijdelijke contract naar onbepaalde tijd en een reeds eerdere ervaring heeft daarin veel schade toegebracht. Terwijl ik de loyale werknemer ben, is de werkgever niet zo loyaal naar mij toe en dat is nu juist iets, dat ga ik niet meer doen. Het voelde bij mij als, we weten dat we niet zonder je kunnen, maar we gaan het toch proberen. Op hetzelfde moment en dat ging mij ook aan het hart liep er een collega met zijn ziel onder zijn arm. Hij werkt er al 40 jaar en ze hebben hem verteld dat ze ook van hem afscheid willen nemen. Ze hebben hem op een positie geplaatst, hem de hemel in geprezen en nu pakken ze hem op zijn zwakste punten. Het is de meest loyale collega die je maar kunt treffen, loyaal naar het bedrijf. Hij heeft echter ook een handleiding, maar dat is toch geen probleem. Overuigd dat ik ben dat ze hem juist niet moeten ontslaan en gewoon begeleiden. Het is duidelijk dat het management de rode draad kwijt is. Ze discussiëren niet eens meer met elkaar over echte essentiele zaken, nee het zijn allemaal haantjes die hun eigen zin door willen drijven en daar gaat het fout. Onder die omstandigheden wil ik niet meer werken. Ik heb er nog 3 maanden gewerkt, nadat ze mij hadden aangezegd en in die 3 maanden heb ik gesolliciteerd, zeker wel 75 sollicitaties per week. Weet je, er zijn vacatures genoeg, maar zit er ook de juiste bij. Er werd lyrisch gedaan over mijn ervaring, maar als het er op aan kwam, paste mijn profiel toch niet helemaal. Even later zag je dat de vacature nog niet was ingevuld. Ik heb gezocht door heel Nederland en dacht, als ik nog een keer ga verhuizen, dan is dit het moment, niet omdat ik hier wegwil, nee om flexibel te zijn en maar snel aan het werk te kunnen. Natuurlijk waren er ook hier weer werkgevers die mij even moreel wilde vermanen en mij er op wezen, dat het wel ver reizen is hoor. Ik heb me verbaasd over de naïviteit van personeelsfunctionarissen, ze denken enerzijds dat je al alles over het bedrijf weet, want je moet je goed voorbereiden en anderzijds denken ze dat je zo stom bent als het achtereind van een varken. Geloof me, als je 75 sollicitaties per week doet en dan ook nog eens via werving en selectiebureaus, die er meestal tussen zitten, dan weet je echt niet meer exact waar je op gesolliciteerd hebt. Je solliciteert omdat de markt je in grote lijnen wel aanstaat: Food, Leisure, Zorg, Maritiem, etc., maar wat het bedrijf doet, dat weet je echt nog niet. Ik ben in ieder geval tot de conclusie gekomen dat ik dat niet meer ga doen. Ik ga niet meer jagen. Voorlopig houdt ik het gewoon nog even bij de regio en ik ga ook niet langer dan 3 kwartier rijden mijn werk uitvoeren. 45 minuten woon-werkverkeer is al te veel in mijn privéleven in combinatie met de andere doelen die ik nog wil bereiken. 

Er is nog een mogelijkheid dat ik me wil laten omscholen, ik heb talenten in mezelf ontdekt die ik best professioneel zal willen uitvoeren, ik weet alleen nog niet goed hoe ik het moet aanpakken. Ik ben wel al benaderd toen ik al eerder een uitspraak deed, echter deze mensen wilden iets van me, wat ik niet wil geven. Geloof me, ik ben niet geschikt voor een marketing functie, dat wil ik ook helemaal niet. Ik wil geen producten door andere mensen hun neus boren, dit even iets minder genuanceerd gezegd. Dan heb ik het hier over netwerkverkoop, op de een of andere manier. Maar ik zou het wel leuk vinden om mensen iets te zien bereiken, stapje voor stapje. Doordat ik in mijn leven ook atletiektrainer ben geweest is dit een talent die wel al ontwikkeld is en kijk ik op een andere manier naar situaties waarin mensen zich begeven. Als atletiektrainer keek ik namelijk niet alleen naar de prestatie, maar ook naar andere factoren van de groep en de individuele atleten. Veel mensen zien dat niet en ik doe dat bewust en onbewust. Zodoende weet ik ook iets over groepsdynamiek en wat dit doet met mensen. Dit voor een later stadium. Ik zal me hierop verder oriënteren en niet helemaal wegcijferen. 

Ik ga me verder concentreren op het hardlopen in combinatie met mijn drang naar mooie uitstapjes. Ik ga niet meer van wedstrijd naar wedstrijd, maar ga bewuster deze uitzoeken. Daarnaast trekt de atletiekpiste, zoals ze dat in België zeggen mijn nog altijd aan, maar schuif dat op een iets langere termijn of plan hier een paar momenten per jaar in, om hiervan te mogen genieten. Zo wil ik bijvoorbeeld weer gaan werpen en er staan nog een aantal andere zaken op mijn lijstje, maar dat is voor later. Kunst, Cultuur, Natuur zijn zaken waar ik veel mee bezig ben naast het hardlopen, ik schrijf er nog te weinig over, maar doet me enorm veel, als steun, om ander inzicht te geven. Fotografie is iets wat me pakt, zelf heb ik ooit gekeken naar mijn tekentalent, die is echt nog onderontwikkeld, maar ik zal dit jaar proberen om toch een paar keer creatief te zijn. Gewoon wanneer ik er zin in heb en een idee heb. Echter wat ik wel zeker weet is dat ik dit jaar vooral veel ga schrijven. Ik heb inmiddels toch een aantal trouwe lezertjes. Wat ik graag zou willen weten is wat zij leuk vinden, maar omdat ik zo veelzijdig ben, zal dat ook uiteen lopen. Met de onderwerpen die ik inmiddels op mijn website heb, zal ik hopelijk voldoende raakvlakken hebben. Dit stukje is mijn laatste van Helweek 2015. Ik beloof dat er een vervolg zal komen in 2016. Ik heb geprobeerd om mijn reflectie weer te geven en heb me daarbij kwetsbaar opgesteld. Al eerder heb ik iets gepubliceerd op facebook, dat had niks met Helweek te maken, dat was 7 dagen openheid. Deze zal ik opnieuw publiceren in mijn Writersblog. Je hebt kennis kunnen maken met Benjamin Beerstra, ik beloof dat er ook hele leuke spannende avonturen komen van Benjamin. Dat dus, naast zijn levensverhaal. Ik weet zeker dat ik in mijn openheid en eerlijkheid geen mensen heb beschadigd. Ik zal nooit, zonder toestemming andere mensen in mijn reflecties betrekken, noch op negatieve, noch op positieve wijze. Als ik degene, die ik tegenkom een naam geef, is dat, omdat ik niet wil schrijven in de context van, die jongen, of dat meisje. Als schrijver maak je keuzes en moet je, jezelf ook kwetsbaar opstellen om de wereld waarin je leeft te beschrijven. Het is allerminst mijn bedoeling om daarbij mezelf in de schijnwerper te zetten of als doelwit. Ik leef van bescheidenheid en hou niet van provocatie en al helemaal niet van oproer. Wel ben ik kritisch, zowel op mezelf als op organisaties in de breedste zin van het woord. Niet zozeer op mensen afzonderlijk, daar je nooit iemand volledig kunt doorgronden, zonder dieper op de mens zelf in te gaan. Door de gebeurtenissen van het afgelopen jaar ben ik over drie belangrijke woorden gaan nadenken: vrijheid, verantwoordelijkheid en keuze.

Hier zal ik over blijven vertellen, over mijn visie, mijn vrijheid, mijn verantwoordelijkheid en mijn keuzes. Voor iedereen ligt dit anders en dat maakt het leven zo interessant. Daarbij gebruik ik regelmatig de zin: Ik ben Hoss, ik demonstreer vrijheid. Daarbij geef ik aan dat alleen door naar mij te kijken je kunt zien, wat voor mij vrijheid inhoudt. Niks meer en niks minder. Ik blijf dit gebruiken, denk dat ik dat wel aandurf. 

Gisteren, was de dag van overdreven positief te zijn, ik moest me uiten in superlatieven, als fantastisch, prachtig, geweldig, enz. Nou, dat ging me geweldig, fantastisch goed af. Het is natuurlijk leuk om dat ’s morgens te lezen om de hele dag een dergelijke houding aan te mogen nemen. Ik kwam even in de problemen toen mijn dochter even niet meewerkte. Dat heb ik fantastisch goed opgelost, al zeg ik het zelf. Ik heb gewoon mezelf gereflecteerd op haar en haar laten zien wat het doet. Kwam dat even goed uit. 

Vandaag ben ik vrij, maar is me gevraagd om alleen na te denken over wat de helweek mij gebracht heeft. Ik denk dat mijn taak er opzit. Ik ga rond 9:00 uur nog even genieten van een lekkere duurloop die ik mezelf beloofd heb. Ik sluit af met de vertaling van een nummer van U2, omdat ik die wel van toepassing vind en ook mijn hele leven van toepassing zal blijven. Gelukkig wel. Dit lied kan namelijk met een beetje inzicht van iedereen zijn, in welk geloof je ook gelooft, of als je helemaal niet gelooft, maar zeker weet, zoals ik. Dat laatste is cynisch bedoelt, want als je zeker weet, dan heb je het al gevonden, maar als je het gevonden hebt, heb je niks meer te doen. Al geloof je niet dat er iemand is geweest die het kruis voor iedereen gedragen heeft, het is voor mij een symbool. Iedereen heeft zijn eigen kruis te dragen en je loopt daar nog wel eens schade op, maar deze is gelukkig meestal niet onherstelbaar. Af en toe wordt het teveel en dan val je terug op hoop. Mijn helweek zit er op, ik heb inzicht gekregen, maar heb gelukkig nog steeds niet gevonden, waar ik naar zocht. Maar ik heb wel nieuwe energie om daar aan te gaan werken. 

Ik heb nog steeds niet gevonden, waar ik naar zocht 

Ik heb de hoogste bergen beklommen
Ik heb door de velden gelopen
Enkel om bij U te zijn
Enkel om bij U te zijn
Ik heb gerend
Ik heb gekropen
Ik heb deze stadsmuren beklommen
Deze stadsmuren
Enkel om bij U te zijn

Maar ik heb nog steeds niet gevonden waar ik naar zocht
Maar ik heb nog steeds niet gevonden waar ik naar zocht

Ik heb lippen gekust met honing
Voelde de genezing in haar vingertoppen
Het brandde als een vuur
Dit brandende verlangen

Ik heb met de engelen gesproken
Ik hield de hand van de duivel vast
Het was warm in de nacht
Ik was zo koud als een steen

Maar ik heb nog steeds niet gevonden waar ik naar zocht
Maar ik heb nog steeds niet gevonden waar ik naar zocht

Ik geloof in het Koninkrijk dat zal komen
Waarin alle kleuren tot één vervloeien
Vervloeien tot één
Maar ik ben nog steeds aan het rennen

U brak de banden
En U verloor de ketenen
Droeg het kruis
Van mijn schaamte
Oh mijn schaamte
U weet dat ik het geloof

Maar ik heb nog steeds niet gevonden waar ik naar zocht
Maar ik heb nog steeds niet gevonden waar ik naar zocht
Maar ik heb nog steeds niet gevonden waar ik naar zocht

Origineel: U2 – I still haven’t found what I’m looking for   Vertaling: Hoss Wilstra                   C 25-1-2015