21. jan, 2015

Afstemming, zonsversluierd

Nu moet ik eerlijk bekennen, op dag 2 was ik niet voorbereid. Ik had maar heel vluchtig gelezen, wat het onderwerp was en dus ook de opdracht. Dag 2 ging over modi en focus. Modi is het meervoud van Modus. Met Modus wordt hier bedoeld stemming en met focus, of je, je laat verleiden om af te dwalen van de Modus waarin je zit. Hoe staat je gezicht, zijn je spieren aangespannen of juist ontspannen. Daar moest dus de focus op liggen. Soms staan we in de Modus, waar we niet in willen zitten en krijg je niet gedaan, wat je wilt bereiken. Zoals gisteren al gezegd, ben ik niet zo goed in zelfreflectie, maar denk wel dat ik begrijp waar het hier om gaat. Wat ik wel goed had voorbereid was mijn planning en zo neem ik je mee met mijn reis door het land van Modus en Focus, de reis van dag 2.

05:00 Direct opstaan, kattenwasje, tandenpoetsritueel, aankleden, Boris uitlaen, boterham met kipfilet en koffie. Ontspannen, maar wel gespannen, door wat de dag zal brengen, want ook vandaag heb ik weer wat uitdaging op het programma. Onder andere Sponsors, donaties zoeken Alpe d’Huzes en nadenken over hoe ik mijn schrijfwerk kan professionaliseren.

05:38 Iets later dan gepland, begin ik aan mij verslag van dag 1, altijd leuk om te zien hoe een en ander spontaan ontstaat. Dit keer had ik het niet vooraf uitgedacht dus was nog aan het stoeien over de vorm, wel had ik de dag al een aantal keren in mijn hoofd geëvalueerd. In de jaren ‘80 was er een Belgische 100 meter sprinter die vertelde dat hij zijn race vooraf in een film afspeelde. Zelf heb ik het gebruikt bij het hoogspringen. Ik had de hele aanloop in mijn hoofd geprent, de sprong en zag mezelf over de lat gaan. Al moet ik eerlijk bekennen, dat er nog heel veel andere onverwachte factoren op mijn pad kwamen in die korte tijd, een poging is daadwerkelijk maar een paar seconde, maar kan inclusief concentratie wel uitlopen tot 1 minuut, Het hielp wel. Dat doe ik ook met evaluatie en met de verhalen die ik wil schrijven, daarom gooi ik de woorden direct op papier. Het liefst nog direct op de plaats waar ik het wil hebben. Niks kladjes, kattebelletjes, tekstverwerkingsprogramma’s. 

6:30 Ik ben halfweg met mijn verhaal en plotseling alles weg, mijn modus veranderd, ik heb geen zin meer om verder te gaan. Normaal gesproken zou ik de laptop een slinger door het huis hebben gegeven, maar FOCUS op MODUS. Dus ik denk na, hoe ik dit beter kan doen. Ik gebruik toch maar WORD. In plaats van direct op de website te typen, kan altijd knippen / plakken of kopiëren/plakken.

7:30 De hond moet nu eten en even een snelle uitlaatbeurt. Ik vraag aan Merel of dat zij dit wil verzorgen. Geen probleem. Ik ga verder met mijn verhaal. Schrijven, herschrijven, perfectioneren, foto erbij, keuze wordt een collage, van mijn planning met foto’s van die dag, publiceren, delen en er nog iets bij vermelden. 

8:45 Gereed, nu omkleden en gereed maken om te gaan fietsen, mijn volgende activiteit. 

9:00 Mijn doel is een tocht van 1 uur naar Eindhoven atletiek. Ten eerste, omdat ik nieuwsgierig ben. Een kennis van mij, Leon, werkt daar, ik heb hem vorig jaar leren kennen. Het zou leuk zijn wanneer ik hem daar tref. Ik besef ook dat, ik niet zeker weet of hij vandaag wel werkt, maar ik wil ook de route om naar Eindhoven atletiek te fietsen ervaren en ik ben überhaupt nieuwsgierig naar Sportplein Eindhoven. 

9:15 Temperatuur is rond het vriespunt, ik zie een bevroren vennetje en even later kom ik op bedrijventerrein Eeneind. Ik ken deze omgeving op mijn duimpje. Hier heb ik zeker 19 jaar in de buurt gewerkt. Ik rijdt langs een leverancier, waar ik ook al een en ander mee heb meegemaakt en denk ineens aan zijn woorden, kom eens op de koffie. Ik ga het doen en zodra ik binnen ben vraag ik naar Dirk, of hij even tijd heeft. Natuurlijk wordt mij gevraagd of ik een afspraak heb. Ik verontschuldig mij dat ik Dirk al langer ken en dat ik eigenlijk gewoon spontaan naar binnen loop en vertel mijn naam. Spontaan wordt ik dan ontvangen, want er is herkenning. Dirk verontschuldigd zich dat hij zo een afspraak heeft, begripvol vertel ik hem dat hij best mag aangeven wanneer het niet uitkomt en dat ik gewoon nieuwsgierig ben, Hij bied me koffie aan en al snel raken we in gesprek over de huidige markt. Hij is geïnteresseerd in mij en ik in zijn bedrijf. Tja, hij moet natuurlijk hard werken, want hard werken zo ken ik hem en zijn broers, terwijl dat niet ten koste gaat van hun gemoedelijkheid. Na het zakelijke, vertel ik kort nog wat over mezelf en over mijn doelen. Ondertussen raak ik aan de praat met zijn jongste broer Adam, die ook aan hardlopen doet. 

10:30 met een goed gevoel, fiets ik door naar Eindhoven atletiek. Mijn volgende activiteiten voor Alpe d’Huzes en plannen maken voor mijn schrijfwerk stel ik uit. Dit was even net zo belangrijk om weer even te netwerken. Dat moet ik vaker doen, dat bedoel ik dus, met stap uit die virtuele wereld. Ik voel nog steeds een positieve Modus. Enthousiasme en inspiratie.Ik kom er achter dat ik gebeld ben en ik bel terug. Het is een werving en selectiebureau, over een functie in Houten. Het is lang geleden dat we daarover in gesprek waren, in een tijd dat ik misschien nog wel wilde verhuizen, indien het interessant genoeg was. Ik vertel hem mijn uitgangspunt en dat ze wel heel serieus moeten zijn. Ik blaas niet meteen af. Dit is nu juist waar ik mee zit. 

11:00 Ik draal wat rond Eindhoven atletiek, nu ben ik er, maar ik moet nu eigenlijk doorpakken. Niks doen is geen optie en aanfietsen. Ik verwonder me over de accommodatie, was er vorig jaar wel al geweest tijdens een avondwedstrijd, maar had nog geen idee van wat er zich allemaal afspeelt. Dit kan niet anders zijn dan booming business. Buitenschoolse opvang, Fysio, Stichting Marathon Eindhoven. Er komt een mevrouw naar buiten, netjes gekleed met vuilniszakken. Ik probeer een praatje, door te wijzen op de mooie accommodatie. Ze verteld mij dat ze er nog maar pas werkt, ze is schoonmaakster. Ze rommelt wat met het slot van de container en het lukt mij ook niet goed om hem dicht te krijgen. Na nog een ommetje gemaakt te hebben ga ik naar binnen en vraag naar Leon. Ik wordt doorverwezen naar de kantine, hij weet niet of hij er is, maar daar zou hij kunnen zijn. Ik loop er naar toe en tref hem niet. 

11:30 We zijn weer een half uur verder, na mijn besluit om over Nuenen naar huis te fietsen. Gewoon om de omgeving te verkennen. Ik tref een watermolen en hij lijkt een beetje op de Colse Watermolen, maar het is de Opwettense. Tijd dus om weer wat plaatjes te schieten. Ik weet niet goed wat nu de kortste weg is en heb geen zin om de navigatie aan te zetten, via een omweg kom ik op een tunnel onder de weg door, daar kom ik op bekend terrein, vroeger fietste ik daar ook wel eens, ik ben bij het Nuenens zwembad, zoals ze het noemen. Mooie vennen, tussen een aantal toegangswegen. Zo kom ik weer op de Vaarleseweg, Broekstraat en dus naar huis. 

12:00 thuis laat ik Boris uit, Karin is even naar de fysio. Vol energie, begin ik aan de lunch wanneer Karin binnen komt. Het is nu wachten op Merel om aan mijn volgende activiteit te beginnen. Ik zie de mail van het wervings en selectiebureau, over de functie in Houten. Het is mij duidelijk dat commitment alleen van mijn kant moet komen en dat ze mij wijzen op de afstand. Heel eerlijk, ik ben heel flexibel, misschien wel te flexibel, maar verwacht van werkgever ook commitment. Ik wil best tijdje parttime elders wonen, maar ik lees in hun verhaal geen commitment van hun kant. Dus ik zie er van af. Ik kan heel veel voor ze betekenen, maar ik gun ze niet, dat ze voor een duppie op de eerste rang gaan zitten. 

13:00 Ik begeleid Merel met haar sollicitaties voor een stageplaats, ze is goed bezig en is er zelf mee begonnen, ze is een topmeid wanneer ze dingen echt wil doen en ik ben van plan om haar hierin goed te begeleiden, want ze kan echt veel meer, maar ze heeft wat hulp nodig. De school heeft nog even niet meegewerkt, want ze heeft nog geen cijferlijst meegekregen en het doorstroomformulier is ook niet samen met Merel ingevuld. Ik bel school en probeer haar mentor te bereiken, ik zou worden teruggebeld. Mijn modus wordt iets agresiever, minder vriendelijk, omdat ze niet gedaan heeft wat beloofd is. Het lijkt of ze de noodzaak niet begrijpt. Communicatie en het gebrek aan communicatie is mijn frustratie. 

15:00 Ik zet mijn telefoon aan en begin aan mijn middagwandeling, eindigend met de boodschappen. Het wordt een heerlijke wandeling in de middagzon. Ik zie een tafereel dat de wolken de zon versluieren. Ik noem het een zonsversluiering. Dit gebeurt soms ook met jezelf, let maar op. 

16:00 boodschappen gedaan bij de Jumbo. Mijn flessenbondoos, een doos waar mensen hun flessenbon kunnen doneren voor Alpe d’Huzes, stond omgedraaid naar de muur bovenop een andere flessenbonactie van een stichting, alsof die het mij niet gunnen. Ik heb hem dus weer in het zicht gezet. Keiharde concurrentie dus, Alleen verlaag ik mij niet tot zulke acties. 

16:30 Ik moet Baroniehof bellen voor de afspraak vanavond met mijn zoon en zijn begeleider. De begeleider blijkt ziek en er is vanavond een huiskameroverleg. Als blijkt dat de begeleider geen tijd meer heeft deze week en er vervangers worden aangewezen, die maar los vast iets met Martijn te maken hebben, of waar ik niet veel vertrouwen in heb, begint er weer frustratie naar boven te komen. We hadden namelijk twee weken geleden afspraken gemaakt en die worden gewoon niet nagekomen. Het is dus weer duidelijk hoe de verhoudingen liggen en dat de zogenaamde professionals wederom falen. Als ik dit vooraf geweten had, had ik het allemaal anders gedaan. Dit wil ik dus niet meer, het roer moet om. 

17:00 Ik ben niet teruggebeld door de school van Merel en ik kan de school ook niet meer bereiken. Frustratie wordt omgezet naar daadkracht, ik schrijf gewoon een mail naar de directie, over mijn onvrede, Verder neem ik me voor volgende dag weer te bellen.Het zelfde doe ik naar de begeleider van Baroniehof, haar mail heb ik namelijk wel. Ik probeer het wel aangenaam te houden voor de andere kant van de lijn, maar de situatie is er niet naar om gewoon maar mooi weer te spelen. Ik vertel altijd gewoon waar mijn frustratie ligt, mijn passie en mijn frustratie, leiden tot een iets harder volume van mijn stem. De woorden hou ik altijd wel in de hand. Volgens mij heb ik alle reden tot boosheid en die boosheid zorgt er voor dat de boodschap overkomt, hopelijk. Mijn soep is inmiddels koud/lauw geworden. 

17:30 Ik begin met koken. Zuurkoolstamp met gehaktbal. Ondertussen bel ik ook Martijn om de afspraak te verzetten. 

18:00 Avondeten en koffie. 

19:00 Ik schrijf nog even een stukje en zie inmiddels dat er een flinke toezegging is gedaan voor mijn Alpe d’Huzes actie. Ik heb heerlijk gegeten en een goed gesprekje met Martijn gehad. De frustratie is al lang weer weggeëbd en omgezet naar positieve energie. 

20:30 Tijd om te relaxen, we kijken naar een opname van Wie is de Mol, onder het genot van wat fruit en later wat worteltjes. 

21:30 nog een half uurtje, nu wat tijd voor wat Facebook flauwekul, 

22:00 Moe, bedtijd.

Vandaag ben ik behoorlijk uitgedaagd en heb verschillende Modus en Focus gehad. Natuurlijk kan het allemaal net ietsjes beter. Ik ga ook proberen om dat enthousiasme en inspiratie op die leraren en professionele begeleiders over te brengen. Deze mensen zitten vastgeroest in procedures, maar vergeten om verder te kijken, naar datgene waarom ze eigenlijk hun beroep uitoefenen en die prikkels wil ik wel gaan doorgeven. Ieder kind is anders en iedere ouder ook. Beter, makkelijker, meedenkerder, flexibeler, maar ook het tegenovergestelde. Dus ik denk echt, dat ze het anders kunnen doen, zonder te vragen of ze meer kunnen doen, maar wel slimmer. Er is nog een lange weg te gaan.