7 dagen om je leven te veranderen

25. jan, 2015

“Een mens is niet gelukkig als hij zich schikt in een leven dat minder voorstelt  dan het leven dat hij in staat is om te leven.” 

Nelson Mandela 

Deze zin zegt alles over het hoe en waarom ik mijn Helweek ben begonnen. Je voelt je minder gelukkig met het leven dat je geleden hebt. Je hebt nog zoveel dingen in het leven dat je wilt doen, maar je hebt het niet allemaal op een rijtje. Eigenlijk is er maar weinig echt onmogelijk, maar datgene wat je wilt, wil je dat echt, of is het een bevlieging. Het leuke is dat je vaak zelf de keuze al gemaakt hebt, je weet het alleen nog niet. 

"Opruimen wordt vaak in eerste instantie gezien als een vervelende klus, alleen wanneer je eenmaal bezig bent kom je dingen tegen die je al jaren kwijt was." 

Hoss Wilstra 

Deze zin komt in mij op en vind ik briljant van toepassing op mijn Helweek. Helweek betekent voor mij, een grote schoonmaak. Voor dit jaar heb ik niet direct gekeken naar voeding, al kunnen soms daar ook wel wat kleine wijzigingen worden aangebracht, deze verandering had ik al veel eerder ingezet en de mensen die mij kennen weten hoe belangrijk de periode na Augustus voor mij is geweest. Veel belangrijker is, hoe ik mijn geld wil verdienen en dat heel letterlijk. Ik ben niet ontevreden met mijn beroep als inkoper, dat is iets wat ik al 25 jaar doe, echter krijg ik daarin niet de voldoening en al helemaal niet de waardering die ik naar mijn mening verdien. Ik heb het niet over geldelijke beloning, nee, ik heb het over echte waardering. Het niet omzetten van mijn tijdelijke contract naar onbepaalde tijd en een reeds eerdere ervaring heeft daarin veel schade toegebracht. Terwijl ik de loyale werknemer ben, is de werkgever niet zo loyaal naar mij toe en dat is nu juist iets, dat ga ik niet meer doen. Het voelde bij mij als, we weten dat we niet zonder je kunnen, maar we gaan het toch proberen. Op hetzelfde moment en dat ging mij ook aan het hart liep er een collega met zijn ziel onder zijn arm. Hij werkt er al 40 jaar en ze hebben hem verteld dat ze ook van hem afscheid willen nemen. Ze hebben hem op een positie geplaatst, hem de hemel in geprezen en nu pakken ze hem op zijn zwakste punten. Het is de meest loyale collega die je maar kunt treffen, loyaal naar het bedrijf. Hij heeft echter ook een handleiding, maar dat is toch geen probleem. Overuigd dat ik ben dat ze hem juist niet moeten ontslaan en gewoon begeleiden. Het is duidelijk dat het management de rode draad kwijt is. Ze discussiëren niet eens meer met elkaar over echte essentiele zaken, nee het zijn allemaal haantjes die hun eigen zin door willen drijven en daar gaat het fout. Onder die omstandigheden wil ik niet meer werken. Ik heb er nog 3 maanden gewerkt, nadat ze mij hadden aangezegd en in die 3 maanden heb ik gesolliciteerd, zeker wel 75 sollicitaties per week. Weet je, er zijn vacatures genoeg, maar zit er ook de juiste bij. Er werd lyrisch gedaan over mijn ervaring, maar als het er op aan kwam, paste mijn profiel toch niet helemaal. Even later zag je dat de vacature nog niet was ingevuld. Ik heb gezocht door heel Nederland en dacht, als ik nog een keer ga verhuizen, dan is dit het moment, niet omdat ik hier wegwil, nee om flexibel te zijn en maar snel aan het werk te kunnen. Natuurlijk waren er ook hier weer werkgevers die mij even moreel wilde vermanen en mij er op wezen, dat het wel ver reizen is hoor. Ik heb me verbaasd over de naïviteit van personeelsfunctionarissen, ze denken enerzijds dat je al alles over het bedrijf weet, want je moet je goed voorbereiden en anderzijds denken ze dat je zo stom bent als het achtereind van een varken. Geloof me, als je 75 sollicitaties per week doet en dan ook nog eens via werving en selectiebureaus, die er meestal tussen zitten, dan weet je echt niet meer exact waar je op gesolliciteerd hebt. Je solliciteert omdat de markt je in grote lijnen wel aanstaat: Food, Leisure, Zorg, Maritiem, etc., maar wat het bedrijf doet, dat weet je echt nog niet. Ik ben in ieder geval tot de conclusie gekomen dat ik dat niet meer ga doen. Ik ga niet meer jagen. Voorlopig houdt ik het gewoon nog even bij de regio en ik ga ook niet langer dan 3 kwartier rijden mijn werk uitvoeren. 45 minuten woon-werkverkeer is al te veel in mijn privéleven in combinatie met de andere doelen die ik nog wil bereiken. 

Er is nog een mogelijkheid dat ik me wil laten omscholen, ik heb talenten in mezelf ontdekt die ik best professioneel zal willen uitvoeren, ik weet alleen nog niet goed hoe ik het moet aanpakken. Ik ben wel al benaderd toen ik al eerder een uitspraak deed, echter deze mensen wilden iets van me, wat ik niet wil geven. Geloof me, ik ben niet geschikt voor een marketing functie, dat wil ik ook helemaal niet. Ik wil geen producten door andere mensen hun neus boren, dit even iets minder genuanceerd gezegd. Dan heb ik het hier over netwerkverkoop, op de een of andere manier. Maar ik zou het wel leuk vinden om mensen iets te zien bereiken, stapje voor stapje. Doordat ik in mijn leven ook atletiektrainer ben geweest is dit een talent die wel al ontwikkeld is en kijk ik op een andere manier naar situaties waarin mensen zich begeven. Als atletiektrainer keek ik namelijk niet alleen naar de prestatie, maar ook naar andere factoren van de groep en de individuele atleten. Veel mensen zien dat niet en ik doe dat bewust en onbewust. Zodoende weet ik ook iets over groepsdynamiek en wat dit doet met mensen. Dit voor een later stadium. Ik zal me hierop verder oriënteren en niet helemaal wegcijferen. 

Ik ga me verder concentreren op het hardlopen in combinatie met mijn drang naar mooie uitstapjes. Ik ga niet meer van wedstrijd naar wedstrijd, maar ga bewuster deze uitzoeken. Daarnaast trekt de atletiekpiste, zoals ze dat in België zeggen mijn nog altijd aan, maar schuif dat op een iets langere termijn of plan hier een paar momenten per jaar in, om hiervan te mogen genieten. Zo wil ik bijvoorbeeld weer gaan werpen en er staan nog een aantal andere zaken op mijn lijstje, maar dat is voor later. Kunst, Cultuur, Natuur zijn zaken waar ik veel mee bezig ben naast het hardlopen, ik schrijf er nog te weinig over, maar doet me enorm veel, als steun, om ander inzicht te geven. Fotografie is iets wat me pakt, zelf heb ik ooit gekeken naar mijn tekentalent, die is echt nog onderontwikkeld, maar ik zal dit jaar proberen om toch een paar keer creatief te zijn. Gewoon wanneer ik er zin in heb en een idee heb. Echter wat ik wel zeker weet is dat ik dit jaar vooral veel ga schrijven. Ik heb inmiddels toch een aantal trouwe lezertjes. Wat ik graag zou willen weten is wat zij leuk vinden, maar omdat ik zo veelzijdig ben, zal dat ook uiteen lopen. Met de onderwerpen die ik inmiddels op mijn website heb, zal ik hopelijk voldoende raakvlakken hebben. Dit stukje is mijn laatste van Helweek 2015. Ik beloof dat er een vervolg zal komen in 2016. Ik heb geprobeerd om mijn reflectie weer te geven en heb me daarbij kwetsbaar opgesteld. Al eerder heb ik iets gepubliceerd op facebook, dat had niks met Helweek te maken, dat was 7 dagen openheid. Deze zal ik opnieuw publiceren in mijn Writersblog. Je hebt kennis kunnen maken met Benjamin Beerstra, ik beloof dat er ook hele leuke spannende avonturen komen van Benjamin. Dat dus, naast zijn levensverhaal. Ik weet zeker dat ik in mijn openheid en eerlijkheid geen mensen heb beschadigd. Ik zal nooit, zonder toestemming andere mensen in mijn reflecties betrekken, noch op negatieve, noch op positieve wijze. Als ik degene, die ik tegenkom een naam geef, is dat, omdat ik niet wil schrijven in de context van, die jongen, of dat meisje. Als schrijver maak je keuzes en moet je, jezelf ook kwetsbaar opstellen om de wereld waarin je leeft te beschrijven. Het is allerminst mijn bedoeling om daarbij mezelf in de schijnwerper te zetten of als doelwit. Ik leef van bescheidenheid en hou niet van provocatie en al helemaal niet van oproer. Wel ben ik kritisch, zowel op mezelf als op organisaties in de breedste zin van het woord. Niet zozeer op mensen afzonderlijk, daar je nooit iemand volledig kunt doorgronden, zonder dieper op de mens zelf in te gaan. Door de gebeurtenissen van het afgelopen jaar ben ik over drie belangrijke woorden gaan nadenken: vrijheid, verantwoordelijkheid en keuze.

Hier zal ik over blijven vertellen, over mijn visie, mijn vrijheid, mijn verantwoordelijkheid en mijn keuzes. Voor iedereen ligt dit anders en dat maakt het leven zo interessant. Daarbij gebruik ik regelmatig de zin: Ik ben Hoss, ik demonstreer vrijheid. Daarbij geef ik aan dat alleen door naar mij te kijken je kunt zien, wat voor mij vrijheid inhoudt. Niks meer en niks minder. Ik blijf dit gebruiken, denk dat ik dat wel aandurf. 

Gisteren, was de dag van overdreven positief te zijn, ik moest me uiten in superlatieven, als fantastisch, prachtig, geweldig, enz. Nou, dat ging me geweldig, fantastisch goed af. Het is natuurlijk leuk om dat ’s morgens te lezen om de hele dag een dergelijke houding aan te mogen nemen. Ik kwam even in de problemen toen mijn dochter even niet meewerkte. Dat heb ik fantastisch goed opgelost, al zeg ik het zelf. Ik heb gewoon mezelf gereflecteerd op haar en haar laten zien wat het doet. Kwam dat even goed uit. 

Vandaag ben ik vrij, maar is me gevraagd om alleen na te denken over wat de helweek mij gebracht heeft. Ik denk dat mijn taak er opzit. Ik ga rond 9:00 uur nog even genieten van een lekkere duurloop die ik mezelf beloofd heb. Ik sluit af met de vertaling van een nummer van U2, omdat ik die wel van toepassing vind en ook mijn hele leven van toepassing zal blijven. Gelukkig wel. Dit lied kan namelijk met een beetje inzicht van iedereen zijn, in welk geloof je ook gelooft, of als je helemaal niet gelooft, maar zeker weet, zoals ik. Dat laatste is cynisch bedoelt, want als je zeker weet, dan heb je het al gevonden, maar als je het gevonden hebt, heb je niks meer te doen. Al geloof je niet dat er iemand is geweest die het kruis voor iedereen gedragen heeft, het is voor mij een symbool. Iedereen heeft zijn eigen kruis te dragen en je loopt daar nog wel eens schade op, maar deze is gelukkig meestal niet onherstelbaar. Af en toe wordt het teveel en dan val je terug op hoop. Mijn helweek zit er op, ik heb inzicht gekregen, maar heb gelukkig nog steeds niet gevonden, waar ik naar zocht. Maar ik heb wel nieuwe energie om daar aan te gaan werken. 

Ik heb nog steeds niet gevonden, waar ik naar zocht 

Ik heb de hoogste bergen beklommen
Ik heb door de velden gelopen
Enkel om bij U te zijn
Enkel om bij U te zijn
Ik heb gerend
Ik heb gekropen
Ik heb deze stadsmuren beklommen
Deze stadsmuren
Enkel om bij U te zijn

Maar ik heb nog steeds niet gevonden waar ik naar zocht
Maar ik heb nog steeds niet gevonden waar ik naar zocht

Ik heb lippen gekust met honing
Voelde de genezing in haar vingertoppen
Het brandde als een vuur
Dit brandende verlangen

Ik heb met de engelen gesproken
Ik hield de hand van de duivel vast
Het was warm in de nacht
Ik was zo koud als een steen

Maar ik heb nog steeds niet gevonden waar ik naar zocht
Maar ik heb nog steeds niet gevonden waar ik naar zocht

Ik geloof in het Koninkrijk dat zal komen
Waarin alle kleuren tot één vervloeien
Vervloeien tot één
Maar ik ben nog steeds aan het rennen

U brak de banden
En U verloor de ketenen
Droeg het kruis
Van mijn schaamte
Oh mijn schaamte
U weet dat ik het geloof

Maar ik heb nog steeds niet gevonden waar ik naar zocht
Maar ik heb nog steeds niet gevonden waar ik naar zocht
Maar ik heb nog steeds niet gevonden waar ik naar zocht

Origineel: U2 – I still haven’t found what I’m looking for   Vertaling: Hoss Wilstra                   C 25-1-2015

24. jan, 2015

De afgelopen dag stond in het teken van rust. We moesten dus 22 uur doorgaan, nadat we al een nacht hadden doorgewerkt. Ik had nog geen planning gemaakt voor de dag en eigenlijk ook vrij snel was duidelijk dat ik de afgelopen 24 uur behoorlijk wat schade had opgelopen. De bedoeling was om een alternatieve vorm van rust te vinden waaruit je weer nieuwe energie haalt. Dit kan door meditatie en/of mindfullnes oefeningen. Als ik een werkgever had gehad, was ik wel gewoon naar mijn werk gegaan en hoe productief die dag was geweest kan ik alleen maar iets van vinden, maar of dat ook zo is weet je natuurlijk niet. Wel weet ik dat ik een planning niet meer kon opbrengen, mijn lichaam vroeg energie.

Die energie probeerde ik te halen uit een douche, het effect was dat ik me wel iets lekkerder voelde. Daarna ben ik gestart met een ontbijt, iets meer dan gebruikelijk. Dat hielp ook een beetje. Echter nog niet zo veel dat ik me goed kon concentreren, maar ook lichamelijke inspanning koste veel moeite. Natuurlijk als het moet doe je het toch wel, maar het moest niet, het zat even niet meer in mijn systeem. Ik kon me ook niet meer verheugen op een wandelingetje. Ik wilde alleen maar rust, of energie. Dit laatste werd in de middag een probleem, nadat ik al wat middagfruit tot me had genomen. Er moest nog wat gesnackt worden, een middagsnack. Normaal heb ik de drang niet, maar wanneer het lichaam energie vraagt. Nu moet je niet een voorstelling krijgen dat ik chagrijnig was en prikkelbaar, nee, ik had alleen geen fut om nog eens wat te ondernemen. Wel voor de nodige dingen, maar niks extra's.

Wat heb ik hier van geleerd? Ik heb geleerd dat bikkelen, doorwerken in de nacht, geen zin heeft. Ik ben effectiever wanneer ik mijn werkzaamheden plan op productieve energierijke momenten. Over de nacht had ik ook gemerkt dat mijn concentratie naar beneden ging. Er zullen vast mensen zijn die alternatieve energiebronnen kunnen aanboren, ik ben niet zo een mens, wel haal ik om goed te kunnen presteren energie uit positieve dingen in mijn werk, uit de natuur en uit het leven, maar dat is geen energie om de reserves aan te vullen, die je verloren hebt tijdens een nacht doorwerken.

 

 

 

23. jan, 2015

Paarse Waas helemaal in mijn hersenen                De laatste tijd lijken dingen gewoon niet hetzelfde                                                                                  Ik doe grappig, maar ik weet niet waarom  Excuseer mij, terwijl ik de lucht kus


Paarse Waas overal om me heen
Ik weet niet of ik omhoog of omlaag ga
Ben ik gelukkig of bedroeft?
Wat het ook is, die meid heeft mij betoverd

Paarse Waas helemaal in mijn ogen
Ik weet niet of het dag of nacht is
Je laat me helemaal doldraaien
Is het het morgen, of gewoon het einde der tijden?

Origineel Jimi Hendrix - Purple haze              Vertaling: Hoss Wilstra ©23-1-2014

 

 

 

 

Vandaag deed me aan bovenstaand nummer denken. De bedoeling van de donderdag is om 24 uur door te trekken en vrijdag dan nog eens 22 uur. Hij was voor mij extra zwaar, doordat er drie sollicitaties gepland stonden. Eén in Geldrop, in Tilburg en in Eindhoven. Ik weet niet hoe het met jou is, maar voor mij vergt één sollicitatie al behoorlijk wat energie. Voor de nacht heb ik iets speciaals in petto.

05:00 start ik weer normaal op met het ochtendritueel.

05:30 begin ik met het lezen van de dag.

06:30 start ik met het het schrijven van mijn verslag van de vorige dag

08:00 snel omkleden, omdat ik om 9:00 uur in Geldrop moet zijn.

08:30 ik rijd binnendoor naar Geldrop via Dierenrijk, had eigenlijk moeten tanken, maar ik geloof dat ik het red vanochtend.

08:40 aangekomen op plaats van bestemming

10:00 we zijn er doorheen, het ging niet zo verkeerd,was een leuk gesprek, tenminste zo heb ik het ervaren.

11:00 Na tijdje gewacht te hebben nog even een cracker, dan door naar de Fysio. Bij de Fysio vertel ik mijn verhaal, wat ik de laatste tijd gedaan heb en we zijn er wel uit dat ik op deze manier gewoon kan doorgaan. Dus voorlopig ben ik er weer vanaf.

12:00 Op naar Tilburg, ik rijdt lekker rustig ontspannen en ben er natuurlijk veel te vroeg, had veel langer uitgetrokken voor zoektijd, file, enz.

15:00 Twee gesprekken gehad in één uur tijd. Hier ben ik behoorlijk uit mijn comfortzone getrokken.  Ben nu uitgeput en ik moet er nog één, op naar Eindhoven

15:45 Op tijd in op plaats van bestemming. Natuurlijk moet ik ook hier weer plassen., net als bij de vorige sollicitaties. Ik kom op de WC en ik ben door en door koud, de WC is lekker warm. Ik wordt netjes op tijd opgehaald en we raken aan de praat, al snel zegt éé’n van de interviewers dat hij aan een andere vacature zit te denken, hij had voor deze al andere kandidaten die beter passen. Ik leg hem uit dat als hij dat in zijn hoofd heeft, ik het hem er niet meer uit kan praten en laat hem uitleggen wat die andere vacature inhoudt. Na de uitleg geef ik aan dat deze zeker interessant is en ik krijg het profiel mee, om te reageren. Ik zeg, dat doe ik nu toch al. Ik wordt dus voorgesteld, we praten nog wat na en ik vertrek naar huis.

18:00 Moe en door en door koud kom ik aan. Na mijn gezicht te laten zien, kleed ik me om. Ik ben bekaf. We gaan wat relaxen, eigenlijk is TV verboden, maar ik vind het genoeg geweest.

22:00 De nacht begint

Thriller 

Het is bijna middernacht en iets engs ligt op de loer in het donker
in het maanlicht zie je een schim die je hart doet overslaan
je probeert om te schreeuwen maar angst absorbeert het geluid voordat je het gemaakt heb
Je bevriest als de horror je in de ogen kijkt
Je bent verlamd

Dit is thriller, thriller nacht
en niemand gaat je redden van het beest wat je aan gaat vallen
Je weet het, dit is de thriller, de thriller nacht
Je vecht voor je leven tegen een sluipmoordenaar, thriller nacht..

Je hoort de deur slaan en je realiseert je dat je nergens heen kunt rennen
Je voelt de koude hand en vraagt je af of je ooit de zon nog ziet
Je doet je ogen dicht en hoopt dat dit alleen verbeelding is.
Maar de hele tijd hoor je een schepsel dat omhoog kruipt
Je hebt geen tijd meer

Dit is thriller, thriller nacht
Je krijgt geen seconde de kans om het ding met veertig ogen te doden,
In de Thriller, Thriller nacht
Je vecht voor je leven tegen een sluipmoordenaar, thriller nacht

Nachtschepsels roepen
En de dood begint te wandelen in hun maskerade
Je kan niet ontsnappen aan de kaken van het wezen dit keer. ze staan wijd open.
Dit is het einde van je leven

Ze zijn eruit om jou te krijgen, je word in gesloten door demonen,
Ze zullen je bezitten totdat je het nummer op je telefoon verandert
Nu is de tijd voor jou en mij om liefde te tonen,
En door de nacht heen red ik je van de angst op je netvlies
Ik laat het je zien

Dat dit thriller is, thriller nacht
ik kan je banger maken dan een spook durft te proberen
Thriller, Thriller nacht
laat me je vasthouden vannacht, en we delen een sluipmoordenaar,
Thriller hier vannacht

Dit is thriller, thriller nacht
ik kan je banger maken dan een spook durft te proberen
Thriller, Thriller nacht
Laat me je vasthouden vannacht, en we delen een sluipmoordenaar,
Thriller hier vannacht

(Vertelling)
Het donker valt over het land
Middernacht is dicht bij de hand
Schepsels kruipen op zoek naar bloed
om de buurt te terroriseren
en wie er ook gevonden zal worden
Zonder de ziel om naar beneden te gaan
Moet je blijven staan en de honden van de hel aankijken
En je rot in de schaal van een lijk

De vieze stank is in de lucht
De angst van veertigduizend jaar
en griezelige demonen op ieder graf
sluiten je in om je ondergang te verzegelen
en toch vecht je om in leven te blijven
je lichaam begint te rillen
Omdat geen enkele sterveling
Het kwaad van de thriller kan weerstaan 

Origineel: Michael Jackson, Vincent Price                       Vertaling: Hoss Wilstra  © 23-1-2015

Ik heb tot doel gesteld om mijn verhaal te starten die ik altijd al heb willen maken. Ik had ondertussen wat ideeën. Tot 15:00 uur was het nog te doen, daarna kreeg ik iedere keer een inzinking, kon veel moeilijker helder denken, werd minder daadkrachtig. Schrijven is vooral gewoon doen en dan eventueel aanpassen. Wat me ook tegen viel is dat ik maar vooruit wilde en dan bij overlezen bedacht dat er eigenlijk nog meer details bijmoeten, sfeerbeschrijvingen en anekdotes. Het is dus nog niet rijp voor publiceren, maar het concept bevalt me en ik heb het ook nog lang niet gereed. Ik moet er nog goed over nadenken, over de manier van publiceren. Ik zal in ieder geval vandaag een opzetje maken om een voorproefje te geven.

05:00 uur mijn nieuwe dag is begonnen, vandaag mag ik rust en werk combineren, maar rust is in principe niet naar bed.

MLK (De Droom*) 

Slaap
Slaap vannacht
En laat je dromen
Gerealiseerd worden
Als de donderwolken
Regen dragen
Laat het dan maar regenen
Regenen op hem
Dus laat maar gaan
Dus laat maar gaan

Origineel: U2                                                         Vertaling: Hoss Wilstra    ©    23-1-2015

 

*bijtitel Hoss Wilstra ©23-1-2015

22. jan, 2015

Afgelopen dag ging over Time Management. Dit is het meest uitgeholde onderwerp dat er is, terwijl je denkt er alles over te weten, ontdek je toch altijd weer nieuwe dingen. Ik ben op een hoger niveau gaan denken, in regelkringen. Natuurlijk het liefst in stuurkringen, alhoewel we geen geautomatiseerde processen zijn. Wat ik nu leuk vind, is dat ik mijn week juist begonnen ben met Time management, echter daar ik het overzicht niet heb over de hele week, heb ik geen weekplanning. Het boek is mijn weekplanning. In mijn dagplanning ben ik iedere dag wel op momenten gekomen dat ik mijn planning moest wijzigen, al hield ik de grote lijn wel aan. De vraag die ik me dan stel, is het verantwoord om de volgende activiteit over te slaan , om deze af te maken. Vandaag was voor mij dus een makkie, in die zin van het woord, toch was er een moment buiten de comfortzone en heb ik wel wat geleerd.

05:00 Ik start weer op, metr het dagelijks ochtendritueel en Boris is weer blij me te zien, al begrijpt hij er nog steeds niks van. Dat zal morgen nog erger worden, daar waar ik de nacht moet opblijven.

05:45 Ik start mijn activiteiten met lezen en denk er ineens aan dat ik geen planning heb gemaakt. Foei! Dus maak ook maar een planning. Ondertussen dat ik lees kom ik op ideeën voor de middag. Het maken van een to-do list, jaarplanning, maandplanning, weekplanning, etc.

07:00 Ik begin met het schrijven van mijn verslag., van de vorige dag.

08:30 Mijn verslag vordert gestaag, maar ik ben er nog niet, nu eerst proberen de juffrouw van de school van Merel aan de telefoon te krijgen. Al snel kom ik er achter dat ik weer een cruciale fout gemaakt heb. De school begint om half negen, juffrouw Inge zit dus in de les. We spreken af dat we toch maar weer proberen of ze terugbelt, maar geef wel aan dat ik niet vrolijk ben over het feit dat ze gisteren niet heeft teruggebeld. Om 09:30 is het koffiepauze, dan zou ze misschien bellen.

09:30 Ik heb mijn verslag afgerond en ik krijg een telefoontje. Het is juffrouw Inge. Ze geeft aan dat ze hoorde dat ik een beetje boos was. Ik geef haar aan dat, dat nog genuanceerd is, dat ik verwacht dat een juffrouw verantwoordelijkheid neemt. Ik laat niks liggen, maar geef haar wel de mogelijkheid om te reageren. Ze vertelt me dat inschrijven bij het vervolgonderwijs een taak is van de ouders, dit heeft tot gevolg dat ik nog bozer ben. Ik neem die taak namelijk serieus en daarvoor bel ik juist. Wij zitten te wachten op de cijferlijst en er moet een doorstoomformulier worden ingevuld. Bovendien  begrijp ik niet dat er zo laks mee wordt omgesprongen. Zij geeft aan dat er geen kinderen geweigerd mogen worden op het entreeonderwijs. Ik geef aan dat, dat zeker wel zo is als de klas te groot dreigt te worden. Bovendien begrijp ik niet dat de juffrouw er zo een groot probleem mee heeft in zo een kleine klas. Verder geef ik aan dat we niet allemaal zijn zoals Merel en ik. Er zijn ouders die er nog eerder bij zijn en er zijn ouders die gewoon het volle vertrouwen hebben in de school. Juist voor deze doelgroep is een goede begeleiding gewenst. Als ze weer begint over verantwoordelijkheid van de ouders, stop ik. Ik eis dat ik vandaag de cijferlijst krijg en haar mailadres, zodat we het doorstroomformulier kunnen opsturen. Ook neem ik me voor om vrijdag even te checken of het doorstroomformulier al is aangekomen bij de Rooi Pannen. Het is een online document en daardoor verlies ik anders de controle.

10:00 Inmiddels heb ik de mail binnen met de cijferlijst. Dus het kan wel. Ik start door d omstandigheden een uur later met mijn hardlooptraining. Ik besluit ook om mijn sportschoolactiviteit te verplaatsen naar vrijdag, of later in het weekend. Mijn doel is om twee tot drie keer naar de sportschool te gaan voor mijn krachttraining. Vandaag staat mijn rondje van ca. 11 km op te programma, of eigenlijk 10km + rondje, ik verleng hem doordat ik 5 versnelluingen wil doen, het viaduct omhoog. Ik twijfel meerdere keren of ik het wel zal doen, of dat ik gewoon doorloop. Het viaduct bevind zich naast mijn ex-werkgever. Waar dan wel weer een leuke symboliek in zit. Ik doe ze toch en wat geeft dat een heerlijk gevoel. In mijn hoofd zie ik mijn oud-collega’s bij het hek staan om mij aan te moedigen. RunHozzyRun!

11:30 Voldaan sta ik onder de douche. Mijn plan voor vandaag heb ik helemaal in mijn hoofd zitten. Ik heb besloten om Quality Time Management met mijn vriendin te doen. Zij is naast mijn kinderen en mijn moeder, de belangrijkste persoon in mijn leven.

13:00 Na mijn gebruikelijke lunch maken wij aanstalten om te starten met Time Management als er een mail binnenkomt van mijn zorgverzekeraar. Het is de reactie op mijn ingediende declaratie van de sportarts. Hij is geweigerd, omdat de behandeling gedaan is, voor dat ik bij hun verzekerd ben. Adrenaline stijgt weer. Ik neem de telefoon en ga de discussie aan, dat mijn vorige verzekeraar uitgaat van de rekening datum en daar destijds ook een discussie over heb gevoerd en dat het lijkt dat wanneer het uitkomt er ineens van de behandeldatum uit wordt gegaan. Dat zou mooi zijn zegt ze nog, want ziekenhuizen hebben de neiging om pas na een half jaar de rekening te sturen. Ik vertel haar dat ik dat dus heb meegemaakt en dat hij werd afgerekend met eigen risico van het nieuwe jaar, terwijl in het jaar dat de behandeldatum was, mijn eigen risico al was verbruikt. Dit is dus pure fraude. Legaal, of illegaal, maar het stinkt behoorlijk. Ik laat verder maar over gaan en declareer wel bij mijn oude verzekeraar, zie wel waar het schip strand.

15:00 We hebben heerlijk even gewerkt aan de planning. Het was echt even Quality Time. Ik moet zeggen, ze is echt een steun en zij vind dat, zo ze zegt, ook van mij. Belangeloze verstrengeling noem ik dat. Ik ga naar de Lidl in Mierlo om zalm te halen, voor het avondeten. Mijn kleine meissie van 17 wil dit leren koken. Pasta, spinazie, zalm. Ze wil dit een keer voor haar moeder maken. Ik zie in de schappen Friese kruidkoek liggen en heb er behoorlijk zin in, dus neem ik dat ook maar mee.

17:00 Merel start het koken, ze doet het heel knap. Ze stelt vragen, ik doe nog even de Zalm voor. 1 maal omdraaien, niet bewegen.

18:30 We hebben gegeten, ik maak me gereed om naar Martijn te vertrekken, hij appt me nog even, wanneer of ik kom, want hij is nog aan het eten. Kon pas later koken, want de groep was ook wat later gereed en vanavond was zijn koopavond voor hemzelf. Trots op die jongen, hij doet het toch allemaal. Net 19, met een drang naar zelfstandigheid.

20:30 voldaan van ons gesprek ga ik naar huis. Afgesproken om 26 februari naar de open dag van Summa te gaan.

22:00 Vandaag een nieuw rekord bewegingskilometers, 25 kilometer. Toevallig vandaag steeds bij me gehad. Niet altijd als ik hardloop neem ik hem mee. Nu bedtijd.

Vandaag dus niet direct een Heldag gehad. Morgen wordt lastiger en probeer de bergen waar ik tegenop zie weg te denken. Overdag drie sollicitatiegesprekken, Geldrop, Tilburg, Eindhoven en tussendoor ook nog fysio, gelukkig nog voor Tilburg. Daarna de nacht doortrekken. Ben heel erg benieuwd en bereid me voor op wat ik de nacht ga doen, heb een klein idee. Moet iets zijn wat ik al lang wil doen, maar tegenop zie. De dingen waar ik tegenop zie kan ik alleen overdag doen, maar er is toch wel 1 ding, wat ik al langer van plan ben en sinds vanmiddag meer vorm krijg, denk dat ik dat ga doen.

21. jan, 2015

Nu moet ik eerlijk bekennen, op dag 2 was ik niet voorbereid. Ik had maar heel vluchtig gelezen, wat het onderwerp was en dus ook de opdracht. Dag 2 ging over modi en focus. Modi is het meervoud van Modus. Met Modus wordt hier bedoeld stemming en met focus, of je, je laat verleiden om af te dwalen van de Modus waarin je zit. Hoe staat je gezicht, zijn je spieren aangespannen of juist ontspannen. Daar moest dus de focus op liggen. Soms staan we in de Modus, waar we niet in willen zitten en krijg je niet gedaan, wat je wilt bereiken. Zoals gisteren al gezegd, ben ik niet zo goed in zelfreflectie, maar denk wel dat ik begrijp waar het hier om gaat. Wat ik wel goed had voorbereid was mijn planning en zo neem ik je mee met mijn reis door het land van Modus en Focus, de reis van dag 2.

05:00 Direct opstaan, kattenwasje, tandenpoetsritueel, aankleden, Boris uitlaen, boterham met kipfilet en koffie. Ontspannen, maar wel gespannen, door wat de dag zal brengen, want ook vandaag heb ik weer wat uitdaging op het programma. Onder andere Sponsors, donaties zoeken Alpe d’Huzes en nadenken over hoe ik mijn schrijfwerk kan professionaliseren.

05:38 Iets later dan gepland, begin ik aan mij verslag van dag 1, altijd leuk om te zien hoe een en ander spontaan ontstaat. Dit keer had ik het niet vooraf uitgedacht dus was nog aan het stoeien over de vorm, wel had ik de dag al een aantal keren in mijn hoofd geëvalueerd. In de jaren ‘80 was er een Belgische 100 meter sprinter die vertelde dat hij zijn race vooraf in een film afspeelde. Zelf heb ik het gebruikt bij het hoogspringen. Ik had de hele aanloop in mijn hoofd geprent, de sprong en zag mezelf over de lat gaan. Al moet ik eerlijk bekennen, dat er nog heel veel andere onverwachte factoren op mijn pad kwamen in die korte tijd, een poging is daadwerkelijk maar een paar seconde, maar kan inclusief concentratie wel uitlopen tot 1 minuut, Het hielp wel. Dat doe ik ook met evaluatie en met de verhalen die ik wil schrijven, daarom gooi ik de woorden direct op papier. Het liefst nog direct op de plaats waar ik het wil hebben. Niks kladjes, kattebelletjes, tekstverwerkingsprogramma’s. 

6:30 Ik ben halfweg met mijn verhaal en plotseling alles weg, mijn modus veranderd, ik heb geen zin meer om verder te gaan. Normaal gesproken zou ik de laptop een slinger door het huis hebben gegeven, maar FOCUS op MODUS. Dus ik denk na, hoe ik dit beter kan doen. Ik gebruik toch maar WORD. In plaats van direct op de website te typen, kan altijd knippen / plakken of kopiëren/plakken.

7:30 De hond moet nu eten en even een snelle uitlaatbeurt. Ik vraag aan Merel of dat zij dit wil verzorgen. Geen probleem. Ik ga verder met mijn verhaal. Schrijven, herschrijven, perfectioneren, foto erbij, keuze wordt een collage, van mijn planning met foto’s van die dag, publiceren, delen en er nog iets bij vermelden. 

8:45 Gereed, nu omkleden en gereed maken om te gaan fietsen, mijn volgende activiteit. 

9:00 Mijn doel is een tocht van 1 uur naar Eindhoven atletiek. Ten eerste, omdat ik nieuwsgierig ben. Een kennis van mij, Leon, werkt daar, ik heb hem vorig jaar leren kennen. Het zou leuk zijn wanneer ik hem daar tref. Ik besef ook dat, ik niet zeker weet of hij vandaag wel werkt, maar ik wil ook de route om naar Eindhoven atletiek te fietsen ervaren en ik ben überhaupt nieuwsgierig naar Sportplein Eindhoven. 

9:15 Temperatuur is rond het vriespunt, ik zie een bevroren vennetje en even later kom ik op bedrijventerrein Eeneind. Ik ken deze omgeving op mijn duimpje. Hier heb ik zeker 19 jaar in de buurt gewerkt. Ik rijdt langs een leverancier, waar ik ook al een en ander mee heb meegemaakt en denk ineens aan zijn woorden, kom eens op de koffie. Ik ga het doen en zodra ik binnen ben vraag ik naar Dirk, of hij even tijd heeft. Natuurlijk wordt mij gevraagd of ik een afspraak heb. Ik verontschuldig mij dat ik Dirk al langer ken en dat ik eigenlijk gewoon spontaan naar binnen loop en vertel mijn naam. Spontaan wordt ik dan ontvangen, want er is herkenning. Dirk verontschuldigd zich dat hij zo een afspraak heeft, begripvol vertel ik hem dat hij best mag aangeven wanneer het niet uitkomt en dat ik gewoon nieuwsgierig ben, Hij bied me koffie aan en al snel raken we in gesprek over de huidige markt. Hij is geïnteresseerd in mij en ik in zijn bedrijf. Tja, hij moet natuurlijk hard werken, want hard werken zo ken ik hem en zijn broers, terwijl dat niet ten koste gaat van hun gemoedelijkheid. Na het zakelijke, vertel ik kort nog wat over mezelf en over mijn doelen. Ondertussen raak ik aan de praat met zijn jongste broer Adam, die ook aan hardlopen doet. 

10:30 met een goed gevoel, fiets ik door naar Eindhoven atletiek. Mijn volgende activiteiten voor Alpe d’Huzes en plannen maken voor mijn schrijfwerk stel ik uit. Dit was even net zo belangrijk om weer even te netwerken. Dat moet ik vaker doen, dat bedoel ik dus, met stap uit die virtuele wereld. Ik voel nog steeds een positieve Modus. Enthousiasme en inspiratie.Ik kom er achter dat ik gebeld ben en ik bel terug. Het is een werving en selectiebureau, over een functie in Houten. Het is lang geleden dat we daarover in gesprek waren, in een tijd dat ik misschien nog wel wilde verhuizen, indien het interessant genoeg was. Ik vertel hem mijn uitgangspunt en dat ze wel heel serieus moeten zijn. Ik blaas niet meteen af. Dit is nu juist waar ik mee zit. 

11:00 Ik draal wat rond Eindhoven atletiek, nu ben ik er, maar ik moet nu eigenlijk doorpakken. Niks doen is geen optie en aanfietsen. Ik verwonder me over de accommodatie, was er vorig jaar wel al geweest tijdens een avondwedstrijd, maar had nog geen idee van wat er zich allemaal afspeelt. Dit kan niet anders zijn dan booming business. Buitenschoolse opvang, Fysio, Stichting Marathon Eindhoven. Er komt een mevrouw naar buiten, netjes gekleed met vuilniszakken. Ik probeer een praatje, door te wijzen op de mooie accommodatie. Ze verteld mij dat ze er nog maar pas werkt, ze is schoonmaakster. Ze rommelt wat met het slot van de container en het lukt mij ook niet goed om hem dicht te krijgen. Na nog een ommetje gemaakt te hebben ga ik naar binnen en vraag naar Leon. Ik wordt doorverwezen naar de kantine, hij weet niet of hij er is, maar daar zou hij kunnen zijn. Ik loop er naar toe en tref hem niet. 

11:30 We zijn weer een half uur verder, na mijn besluit om over Nuenen naar huis te fietsen. Gewoon om de omgeving te verkennen. Ik tref een watermolen en hij lijkt een beetje op de Colse Watermolen, maar het is de Opwettense. Tijd dus om weer wat plaatjes te schieten. Ik weet niet goed wat nu de kortste weg is en heb geen zin om de navigatie aan te zetten, via een omweg kom ik op een tunnel onder de weg door, daar kom ik op bekend terrein, vroeger fietste ik daar ook wel eens, ik ben bij het Nuenens zwembad, zoals ze het noemen. Mooie vennen, tussen een aantal toegangswegen. Zo kom ik weer op de Vaarleseweg, Broekstraat en dus naar huis. 

12:00 thuis laat ik Boris uit, Karin is even naar de fysio. Vol energie, begin ik aan de lunch wanneer Karin binnen komt. Het is nu wachten op Merel om aan mijn volgende activiteit te beginnen. Ik zie de mail van het wervings en selectiebureau, over de functie in Houten. Het is mij duidelijk dat commitment alleen van mijn kant moet komen en dat ze mij wijzen op de afstand. Heel eerlijk, ik ben heel flexibel, misschien wel te flexibel, maar verwacht van werkgever ook commitment. Ik wil best tijdje parttime elders wonen, maar ik lees in hun verhaal geen commitment van hun kant. Dus ik zie er van af. Ik kan heel veel voor ze betekenen, maar ik gun ze niet, dat ze voor een duppie op de eerste rang gaan zitten. 

13:00 Ik begeleid Merel met haar sollicitaties voor een stageplaats, ze is goed bezig en is er zelf mee begonnen, ze is een topmeid wanneer ze dingen echt wil doen en ik ben van plan om haar hierin goed te begeleiden, want ze kan echt veel meer, maar ze heeft wat hulp nodig. De school heeft nog even niet meegewerkt, want ze heeft nog geen cijferlijst meegekregen en het doorstroomformulier is ook niet samen met Merel ingevuld. Ik bel school en probeer haar mentor te bereiken, ik zou worden teruggebeld. Mijn modus wordt iets agresiever, minder vriendelijk, omdat ze niet gedaan heeft wat beloofd is. Het lijkt of ze de noodzaak niet begrijpt. Communicatie en het gebrek aan communicatie is mijn frustratie. 

15:00 Ik zet mijn telefoon aan en begin aan mijn middagwandeling, eindigend met de boodschappen. Het wordt een heerlijke wandeling in de middagzon. Ik zie een tafereel dat de wolken de zon versluieren. Ik noem het een zonsversluiering. Dit gebeurt soms ook met jezelf, let maar op. 

16:00 boodschappen gedaan bij de Jumbo. Mijn flessenbondoos, een doos waar mensen hun flessenbon kunnen doneren voor Alpe d’Huzes, stond omgedraaid naar de muur bovenop een andere flessenbonactie van een stichting, alsof die het mij niet gunnen. Ik heb hem dus weer in het zicht gezet. Keiharde concurrentie dus, Alleen verlaag ik mij niet tot zulke acties. 

16:30 Ik moet Baroniehof bellen voor de afspraak vanavond met mijn zoon en zijn begeleider. De begeleider blijkt ziek en er is vanavond een huiskameroverleg. Als blijkt dat de begeleider geen tijd meer heeft deze week en er vervangers worden aangewezen, die maar los vast iets met Martijn te maken hebben, of waar ik niet veel vertrouwen in heb, begint er weer frustratie naar boven te komen. We hadden namelijk twee weken geleden afspraken gemaakt en die worden gewoon niet nagekomen. Het is dus weer duidelijk hoe de verhoudingen liggen en dat de zogenaamde professionals wederom falen. Als ik dit vooraf geweten had, had ik het allemaal anders gedaan. Dit wil ik dus niet meer, het roer moet om. 

17:00 Ik ben niet teruggebeld door de school van Merel en ik kan de school ook niet meer bereiken. Frustratie wordt omgezet naar daadkracht, ik schrijf gewoon een mail naar de directie, over mijn onvrede, Verder neem ik me voor volgende dag weer te bellen.Het zelfde doe ik naar de begeleider van Baroniehof, haar mail heb ik namelijk wel. Ik probeer het wel aangenaam te houden voor de andere kant van de lijn, maar de situatie is er niet naar om gewoon maar mooi weer te spelen. Ik vertel altijd gewoon waar mijn frustratie ligt, mijn passie en mijn frustratie, leiden tot een iets harder volume van mijn stem. De woorden hou ik altijd wel in de hand. Volgens mij heb ik alle reden tot boosheid en die boosheid zorgt er voor dat de boodschap overkomt, hopelijk. Mijn soep is inmiddels koud/lauw geworden. 

17:30 Ik begin met koken. Zuurkoolstamp met gehaktbal. Ondertussen bel ik ook Martijn om de afspraak te verzetten. 

18:00 Avondeten en koffie. 

19:00 Ik schrijf nog even een stukje en zie inmiddels dat er een flinke toezegging is gedaan voor mijn Alpe d’Huzes actie. Ik heb heerlijk gegeten en een goed gesprekje met Martijn gehad. De frustratie is al lang weer weggeëbd en omgezet naar positieve energie. 

20:30 Tijd om te relaxen, we kijken naar een opname van Wie is de Mol, onder het genot van wat fruit en later wat worteltjes. 

21:30 nog een half uurtje, nu wat tijd voor wat Facebook flauwekul, 

22:00 Moe, bedtijd.

Vandaag ben ik behoorlijk uitgedaagd en heb verschillende Modus en Focus gehad. Natuurlijk kan het allemaal net ietsjes beter. Ik ga ook proberen om dat enthousiasme en inspiratie op die leraren en professionele begeleiders over te brengen. Deze mensen zitten vastgeroest in procedures, maar vergeten om verder te kijken, naar datgene waarom ze eigenlijk hun beroep uitoefenen en die prikkels wil ik wel gaan doorgeven. Ieder kind is anders en iedere ouder ook. Beter, makkelijker, meedenkerder, flexibeler, maar ook het tegenovergestelde. Dus ik denk echt, dat ze het anders kunnen doen, zonder te vragen of ze meer kunnen doen, maar wel slimmer. Er is nog een lange weg te gaan.