27. jun, 2020

ALTIJD DE ZONNIGE KANT VAN BART VAN DER HARST

(interview Stadstroubadour Bart van der Harst 7-6-2020)

 

 

 

 

 

 

Hoe sta jij in de wedstrijd?

We hadden afgesproken dat we het weer zouden afwachten. Een belangrijke afspraak was dat we een strandwandeling zouden maken en onderwijl zou ik Bart interviewen. Bart zou die zondag in Den Haag zijn, op bezoek bij zijn vader. We hadden een principe afspraak gemaakt, om 15:00 uur.

Ik vroeg hem vlak daarvoor: “het is geen geweldig weer, maar hoe sta jij in de wedstrijd?” Bart antwoordde: “Ben nu in Den Haag. Wat mij betreft lopen we een stukkie. Afspreken bij de Savornin Lohmanlaan? Kunnen we zo ’t strand opklimmen, eerst.

 

Ik kan het niet vinden:

We spreken af bij de kiosk aldaar. Ik pak mijn fiets. Eigenlijk had ik geen rekening meer gehouden met het interview en ik had zelf in mijn avondkloffie willen duiken. Echter beloofd is beloofd en het interview afnemen is iets dat ik zeker wil doen. Het is iets dat al langer in mijn genen zit en het leuke is dat Bart dit interview zelf heeft voorgesteld.  Ik ben bij de Savornin Lohmanlaan, ter hoogte van ‘de Bosjes van Pex’. Zelf denk ik dat hij via links doorloopt. Mijn digitaal navigatiesysteem doet raar en mijn coördinatie is niet zo goed, omdat ik in die drie jaar dat ik in Den Haag woon nog niet met alle straatnamen bekend ben. Al red ik me zeker aardig. Ik kan het toch niet vinden, zonder verdwaald te zijn, want ik heb hier vaak genoeg rondgereden. Kijkduin is mijn tweede natuur. Ik heb er getraind voor de marathon, richting Zwarte Pad en naar Hoek van Holland. Ik fiets naar het NH hotel. Het hotel waar de bruid en de bruidegom zich hebben mogen omkleden. Ik stuur een bericht. Het is inmiddels 15:00 uur. “Ik kan het niet vinden. Ik ben bij het NH hotel.” Bart antwoord dat we daar dan maar afspreken. Ik zet mijn fiets op slot en wacht.

 

Natuurlijk verloop

We lopen richting strand en we praten over de afgelopen tijd. Een tijd van Quarantaine. Ik zeg dat het enige dat ik echt mis, dat zijn mijn kinderen. We hebben afgesproken niet zo maar het O.V. te pakken. Bart mist zijn kleinkind, die woont in Antwerpen. Ze bellen wel, inclusief beeld, op de manier zoals dit mogelijk is. Het is behelpen. Vooral jonge kinderen horen op schoot te kunnen klimmen. Ze horen te kunnen logeren, bij oma en opa. We zijn het daar snel met elkaar over eens. We verbazen ons over de snelheid waarmee maatregelen zijn genomen. Éénrichtingsverkeer op de strand afgang versus opgang. Het is noodzakelijk. Zelf vind ik het ook wel makkelijk. Misschien is dit wel de eerste glimlach over deze tijd. Bart vraagt: “wat wil je weten?” Ik geef aan dat ik een interview het liefst natuurlijk wil laten verlopen. Ik ben geen voorstander van vraag en antwoordspelletjes, al is dat soms pure noodzaak. Maar voor dit doel, wil ik het natuurlijk laten verlopen. Om iets te kunnen vertellen over de Bart achter de Covertalingen. Bart, de Troubadour, de Bard.

 

Depressief

Ik vertel Bart dat ik hem altijd zie als een opgewekte positieve kerel. Dat ik hem daarom wel zie als een evenknie en ook dat is zeer natuurlijk gegroeid, want ik doe niemand na en we doen ook zeker niet hetzelfde. Soms hebben we dezelfde ideeën, zonder het van elkaar te weten. Natuurlijk, ik ben geen troubadour en het feit dat ik Bart interview om mijn respect jegens hem te tonen, zegt ook iets over ons verschil. Wat hetzelfde is, is onze positieve kijk op de wereld. Dus ik vraag hem of hij ook wel eens in zichzelf gekeerde, wat meer depressieve momenten kent.

“Het is zeker een soort basishouding. Ik koester daarom de zwemmomenten met mijn vrouw. Ik kan dan tijdens die baantjes mijn hoofd even een herstart geven. Het is vaak slechts een half uur, in het openluchtzwembad. Heerlijk is het bakje koffie daarna, die ik drink met mijn vrouw. Naast het zwemmen heb ik nog de muziek, in de muziek vind ik soms ook mezelf terug. Mijn artiestennaam heb ik daar op gekozen. Niet voor niks: Bart en/of Cornelis”

 

Muziek en Scheveningen

Bart verteld mij een prachtig verhaal over hoe hij zijn vrouw heeft ontmoet en hoe zij samen probeerde om, hij Hervormd, zij gereformeerd, voor de kerk in het huwelijksbootje te treden. Echter de verwachting van de ouderling en de dominee van haar kerk waren veel te hoog gespannen geweest ten opzichte van een jongen die net uit de adolescentie komt. Beter is dat ze minder doordacht repliek hadden verwacht. Ik ga niet zijn verhaal vertellen, want dat kan Bart beter zelf. Het gaat over zijn Scheveningse bijnaam, gekoppeld aan zijn achternaam. ‘De luie Satan’. Al is Bart zelf, verre van dat. Zijn schoonvader begreep dat gelukkig beter en zo zijn zij al tientallen jaren gelukkig getrouwd.

Scheveningen heeft een belangrijke rol gespeeld in Bart zijn leven. Muziek zat er al jong in. Muziek en cabaret. Een deel in zijn genen zit de te vroeg gepensioneerde zeeman, één van zijn opa’s. Hij kon niet wennen aan land, anderzijds zijn opgewekte en nog altijd gezonde vader van 90 jaar.

 

‘De zonnige kant’

Zijn vader danst in de clip, die hij gemaakt heeft met pianist/componist Bam Commijs, ‘De zonnige kant’. Hij is de man met de schotse baret. Waar de man vreselijk trots op is. Lichamelijk en geestelijk nog sterk, gelukkig wel. ‘De Zonnige Kant’ is één van de coververtalingen die Bart zo af en toe maakt. Dit zijn er inmiddels een stuk of 10. Zelf ken ik de meeste wel en ze zijn stuk voor stuk briljant. Onder het concept: ‘de Vrolijke Noot’ startte het projectje  ‘De Zonnige Kant’, het lied is de Nederlandstalige bewerking van de ‘Monthy Python’ hit ‘Always look on the Bright side of Life’. Het liedje is voorzien van een vrolijk muziekclipje. Met hulp van o.a. blije buren, vrolijke passanten, vitale vader (90) als thuisdanser in Den Haag, rennende kleinkinderen op de Markt in Antwerpen, Salsa swingende nicht in het Zuiderpark, de meedansende politiepaarden (inmiddels een bekende clip) en meer.

 

Bam Commijs en B&B

Pianist en componist Bam Commijs is al vele jaren werkzaam op het gebied van jazz, wereldmuziek, chansons, kleinkunst en muziektheater. Hij leerde het vak in de praktijk, door samen te spelen en de kunst af te kijken van vele improviserende musici in binnen- en buitenland. Hij schreef diverse muziektheaterstukken in opdracht van het Nationaal Jeugd Orkest, het Westlandse Dario Fo en het Utrechtse STUT theater.

Als componist laat hij zich inspireren door teksten, van dichters uit het verleden tot hedendaagse schrijvers als Frank Schoevaart, Henri Seegers, Guido de Wijs en Irma Ooijevaar. Als  begeleider was hij verbonden aan de Amsterdamse Theaterschool en als docent ‘songwriting’ aan de Theaterschool Utrecht. Bam Commijs is een veelgevraagd begeleider van zangers (Meike van de Linde, Willy Nap en Mehrnaz Salehi), bij zangworkshops (o.m. met Renee van Bavel, Miloe van Bodegraven en Monique van Haasteren). Daarnaast speelt hij in de groepen Babak-o-doestan, La Clique à Pao en het Trio Bartolussi en verzorgt hij als improviserend solist de muziek bij recepties, openingen, bruiloften en uitvaarten. Ook verzorgt hij soloconcerten en duo-optredens met pianist/componist Armin Segger. Onlangs won hij een compositieprijs van de Dutch Swing College Band voor zijn compositie “Frankie” (op een tekst van Clara Bakker). Met cabaretière Jacquelien de Savornin Lohman (1933 – 2018) maakte hij vier theaterprogramma’s.

In 2019 ontstond een samenwerking met kleinkunstenaar Bart van der Harst. Het eerste gezamenlijke programma is in voorbereiding onder de titel ‘Maar nu eerst’ .

© Hoss 20-6-2020

Link naar de video: https://youtu.be/-u_9eBFKcHA