20. dec, 2014

Amy Siemons – sprinter onder de Wheelers

31 augustus 2012, ik kom thuis van mijn werk en zet de televisie aan. Er is een beetje zendtijd ingeruimd voor de Paralympische spelen. Vanuit mijn grote sportinteresse en vooral atletiek, kijk ik er graag naar en vind het best jammer dat er zo weinig aandacht is voor deze manier van sportbeoefening, want sport is het en het verdient minimaal net zo veel respect als sporters zonder beperking. 

Op de TV hoor ik een bekende naam, Amy Siemons. Mijn hart begint te bonken en ik begin te twijfelen. Maar dat kan toch niet, dat zal toch niet? Met verbazing probeer ik op TV een glimp op te vangen. Dat zou best kunnen, maar dat zou geweldig zijn. Ik krijg haar niet duidelijk in beeld te zien. 

Mijn verbazing is niet overdreven, in 2007 deed Amy aan vooral regiowedstrijdjes mee. Ik had haar getroffen op een wedstrijd bij HAC te Helmond voor atleten zonder beperking. Zij kon meedoen op de sprintafstanden, dit omdat dit geen probleem vormde, omdat deze in banen worden gelopen. Ik trof Amy daar en ze werd ingedeeld in mijn serie op de 400 meter. Ook ik was pas begonnen en dacht twee dingen, of ze rijd me er gewoon uit, want je moet toch een behoorlijke snelheid kunnen maken met zo’n wheeler, of de afstand is te kort om op snelheid te komen. Ik was absoluut geen snelle jongen, uit trainingen wist ik dat al en ik deed mee om een ander doel dan te winnen. Er was een soort sportieve uitdaging. Ik had gelezen bij de Nederlandse 5 kamp bond over de Nationale sportmedaille. Daar stonden een aantal atletiekonderdelen bij, met prestaties die je moest behalen. Voor mij was dat op mijn leeftijd o.a. een 400 meter lopen onder de 70 sec. Die avond stond ik dus bij Amy in de serie. Ik boekte een dubbele overwinning, ik haalde de tijd en won van Amy. Heel eerlijk, ik wist niks van de wheelersport. Ik ging met haar in gesprek en al snel bleek dat er behoorlijk wat pit in die dame zit. Ik heb haar nog een paar keer getroffen. Ze reed meestal een 100 of een 200 meter. Ik hoopte haar nog eens te treffen op de 400 meter. 

Amy Siemons wint twee keer zilver in Londen en ik geniet, wat fantastisch, ben alleen benieuwd of dat nu dezelfde Amy is. Een paar weken terug komt de ontknoping. Ik krijg via een Facebookvriend een bericht onder ogen dat ik kan stemmen op Amy Siemons voor sporter van het jaar van Helmond. Mijn vermoeden wordt bevestigd, ja het is dezelfde Amy.

Wij komen met elkaar in contact nadat ik ook nog op haar stem voor Brabantse sporter van het jaar. Ze vertelt over de weg die ze heeft begaan om zover te komen. Ze heeft gevochten voor wat ze waard was. Niet iedereen begreep haar passie, maar ze heeft niet opgegeven. Geïnvesteerd in een Wheeler, een groot risico, want die hebben een behoorlijke waarde, ver boven de gemiddelde occasion. Uiteindelijk allemaal niet onverdienstelijk. Amy is een topsporter geworden, iets wat ze niet wist toen ze in 2005 aan atletiek begon. 

Amy vertelt dat er komend jaar een aantal onderdelen vervallen. Ze zegt ook dat ze toch gaat proberen om zich te kwalificeren op twee onderdelen. Ze is momenteel dus ook voor de 800 meter aan het trainen. Verder vertelt ze ook over de vriendschap die de sporters onderling hebben. Na het WK van afgelopen jaar waar ze zilver op de 100 mtr. won en brons op de 200 meter maakte haar grootste concurente, Rosemary Little een opmerking direct na afloop van de 100 meter wedstrijd. Het had betrekking op het feit dat Amy door het afronden van haar studie destijds erg weinig trainingsuren had gemaakt (en desondanks dus toch haar niveau wist vast te houden). Amy had haar goed partij gegeven. 

Amy is een voorbeeld van dat opgeven geen optie is. Een topsporter in hart en nieren. Voor mij krijgt ze de status Superheld. Ze is sporter van het jaar in Helmond en Brabant.

*foto: Helene Wiesenhaan

=====================================================================

In dit blog schrijf ik over sporters die mij inspireren en motiveren. Het zijn mijn Superhelden. Allemaal sporters die vechten om hun doel te bereiken. Alle publicaties vinden plaats na volledige toestemming van de atleet.