Writers Blog

5. aug, 2020

BRIEVEN VAN MOZART

(Wolfgang Amadeus Mozart)

* Salzburg 27-1-1756         † Wenen 5-12-1991

 

Op weg naar het operaland Italië

(Wörgl, december 1769)

Allerliefste Mama!

Mijn hart is helemaal in zijn nopjes van puur plezier, omdat ik zo vrolijk ben op deze reis, omdat het zo warm is in de Wagen en omdat onze koetsier een dappere kerel is die, als de weg het een beetje toelaat, zo snel rijdt. Mijn vader zal de reisbeschrijving al aan moeder hebben uitgelegd, de reden dat ik aan moeder schreef, is om te laten zien dat ik schuld beken, waarmee ik je als trouwe zoon in diep respect respecteer.

 

Wolfgang Mozart.

Carissima sorella mia! Siamo arrivati a Wirgel. *

 

Hertaling: © Hoss 5-8-2020

* Mijn lieve zus! We zijn in Wörgl gearriveerd.

 

DUBBELSPEL

 

Mijn linkeroog wil niet altijd meekomen. Met mijn rechter gaat het supergoed. Mijn linker is tegenwoordig de stoorzender. Ik zie af en toe dubbel, dan weer niet. Zo trots op mijn rechteroog en ik loop op wolkjes. Het lezen gaat doorgaans goed. Ik moet nog uitkijken met druk verhogende omstandigheden. Soms maakt dat mij bang. Soms zelfs denk ik terug aan andere druk verhogende omstandigheden. Iets waarvan het leek dat ik er zonder kleerscheuren vanaf kwam. Waar het verouderd hoornvlies een erfenis van is. Het zou zomaar kunnen en juist dat, dat wil ik niet meer. Ik hou van schone klauwen, altijd al een liefhebber van geweest: 'Reine Claude'. Overheerlijke pruimen op sap. Is dat waar ik heen wil? Nee.

Vandaag speel ik dubbelspel. Ik ben op een verrassingsweekend met Karin. We hebben het heerlijk hier in een privé woning, geboekt met Airbnb in Zwolle. Geweldige beleving. Een huis in een oude school. Ik kan er zoveel over vertellen over de gebrande koffie uit de streek, waar we toevallig tegen aan liepen. Over kleine Hiawatha, die hier best goede zaken doet, op deze dagen en ik heel tevreden over ben. Maar plots is er dat telefoontje. Van de arts van mijn moeder. Overleg en beslissingen. We zitten op één lijn, maar het blijft moeilijk. Laten we het comfortabel houden. Haar lichaam geeft echt signalen af. Wanneer niks doen geen optie is, maar de acties die je kunt nemen, die niet tot een voorspelbaar kwalitatief goed resultaat leiden. Wat is dan jouw keuze? Het is retorisch. Ik verwacht geen antwoord. Ik wordt niet één keer gebeld. Nee, verschillende keren. Ook in de kano. Net als Toccata et Fugue. Ja, u herinnert het zich vast niet meer. Dat stuk, dat gedicht. Het doet er niet toe. Er zijn beslissingen te nemen en we zitten op één lijn.  Ook tijdens het kanoën wordt ik gebeld. De arts zit in de auto. Ze heeft hem even geparkeerd langs de weg. Ze is onderweg naar mijn moeder. Er zijn beslissingen te nemen en ondertussen hebben we lol.

Ik kan niks meer doen dan lol hebben. Want ze heeft vooral recht op rust, recht op kwaliteit en dat is waarover we beslissen, vandaag de dag. Over haar rust. We zitten op het Grote Kerkplein bij ‘Bella Napoli’. Er stopt een busje, een taxi. Mijn moeder stapt uit. Ik zie haar uitstappen. Ze zwaait met een stok. Dan zweeft ze boven de vlaggenmasten.

Vaarwel mijn zoon, vaarwel, het gaat je goed. Ik weet dat het nog afwachten is en dat ik mogelijk een ‘Peroni’ te veel op heb en het is een gedachte, waardoor ik nog altijd over kan stappen op de ‘Bardolino Veneto Rosé’. Er is nog niks aan de hand. Maar het gaat gebeuren moeder. Ik hou ook van jou. Vaarwel!

 

© Hoss 27-7-2019

21. jul, 2020

Struinend door de verdonkeremaansteegjes van Facebook. Straatjes waar soms de beste restaurants of kroegen staan, Idyllische winkeltjes, met prachtig materiaal. Daar tref ik helaas ook de mensen die iets minder empathisch zijn. Mensen die mijn leven willen controleren en willen dat ik 100 procent met hen meega, omdat er dan weer een zieltje is gewonnen. Ze zei: "doe dan een mondkapje op, als ik jou niet mag knuffelen. Als je wilt dat ik afstand hou." Ik zei: "afstand is de nieuwe norm, wil jij in mijn ruimte, dan zul je dat moeten verdienen. Maar boven iedereen en misschien zelfs mij staat mijn vrouw. Het is niet dat ik jou helemaal niet kan waarderen, het is niet , dat ik jou niet zie staan. Maar het feit dat jij nu doordramt, is wel een dingetje, waardoor ik alleen meer twijfels heb, of ik jou ooit zou willen knuffelen." Ze zei: "klootzak!" en de menigte begon te lachen. Ik zie een lynchpartij voor me. Mensen worden opgehitst tegen iets dat ooit normaal was. Respect voor elkaar. Ik heb geen chip nodig om mijn gedrag te corrigeren. Als ik wil passeren wacht ik rustig tot het kan. We leven al jaren in een omgekeerde wereld, waarom heeft snelverkeer voorrang op de voetganger? Je bent al sneller dan ik. Bellen, toeteren, herrie schoppen omdat jij denkt dat je boven de wereld staat? Zijn we niet allemaal van de wereld, is de wereld niet van iedereen. Er is geen app die mij beschermen kan. Ik bestel zo veel mogelijk online en bewaar nog steeds binnen de uitgezette norm, afstand. Al zit ik weer wat vaker op het terras. De grote markt en de binnenstad vermijd ik nog. Ik zeg: "Ik draag ook bij, ik ben geen volger. Ik luister. Ik observeer, ik constateer. Ik ben het niet overal mee eens. Ook niet met het gevoerde beleid.  Maar ik trek mijn plan en ondertussen probeer ik het positief en leuk te houden. Ze vraagt me: "Waar ben je het niet mee eens dan en wat doe jij dan, welke inspanning verricht jij om dit te verbeteren, buiten dat je foto's van vlinders plaatst en positief, nietszeggend blijft?" Ik zeg: "juist die foto's zeggen meer over deze wereld, dan geroeptoeter. Ik heb het liever over de zaken waar we het wel over eens zijn. De zaken waar we het niet over eens zijn volgen later. Ik kan niet zo tegen opgelegde regeltjes, een app die mij volgt vanuit een verkeerscentrum, daar ben ik ook niet voor. Dus probeer ik daar omheen te werken. Ik vermijd het O.V., ik vermijd de drukte. Ik ben nooit een voorstander geweest van de drie kussen, terwijl achter mijn rug de middelvinger wordt opgestoken. Een principiële 1,5 meter als basis is voor mij de oplossing voor ongewenste intimiteiten. Als we anders willen, omdat we dat beiden willen, zou dat mogelijk moeten zijn. Er is niks mis met de nieuwe tuttigheid, de revival van romantiek, zoals we die kennen van 'an affair to remember'. Vrijheid zonder die van een ander aan te tasten, anders ben je niet vrij maar vrijheid berovend.

© Hoss 21-7-2020

13. jul, 2020

Ik besef, ik ben niet de meest briljante schrijver van dit tijdperk. Ik vraag me zelfs af, of er wel zo iemand bestaat, die de meest briljante schrijver is. Als die zou bestaan, waarom zou ik dat dan niet kunnen zijn. Al heb ik me nooit enkele illusies gemaakt. Mijn specialiteit is dromen, maar dromen zijn van een heel ander kaliber. Ooit had ik een .45, wanneer was dat ook alweer, dat ik mezelf heb neergeschoten. Het zijn van die dingen die nooit kunt achterhalen, aangezien er al zo veel kruispunten gepasseerd ben in het leven. Voor mij is ieder kruispunt belangrijk. Ik kan voor jou niet bepalen, dat ze ook voor jou belangrijk zijn. Er zijn mensen die denken dat verandermanagement gepaard gaat met shockeren. Dat je door extremen je punt moet maken. Ik denk dat een gezonder veranderingsproces inhoudt dat je tussen extremen door slalomt. Wanneer dat lukt zou je de uiterste perfectie kunnen benaderen. Al zou er slechts één zijn, die het zou lezen en zou denken: “Die Hoss, die is zo gek nog niet.” Dat is precies genoeg om door te gaan. De mens heeft zich heel langzaam verplaatst over de aardbol. Er zijn nog steeds momenten dat ik naar buiten wil om mijn wandeling rond de aardbol te starten. Terwijl er mensen zijn die vaker en meer wandelen dan ik. Dus wie gelooft mij, wie heeft genoeg vertrouwen in mij, om te investeren in zo´n wandeling. Terwijl ik iedere dag boeken vol schrijf naar ´National Geographic´ of nog beter ´Lonely Planet´, maar er is niemand, daadwerkelijk niemand, die het koopt. Ik ben geboren met een teken, ´ongeschikt´ . De brieven met de tekst, waarvan ik weet dat ze standaard zijn. De afwijzingen, voorgedrukt, zodat er meer tijd is om goede koffie te zetten om Barista kwaliteiten te ontwikkelen, terwijl ze echt geen talent heeft, omdat ze niet geboren is met de juiste smaakpapillen. De personeelsmanager, die de sollicitatiebrieven en de curriculum moet beoordelen, ik heb medelijden met haar, waarom heeft ze geen vak gekozen waarbij de Human, nog wel menselijkheid betekent. Ze eet haar ´Powerfood salade met haar vriendinnen van ´Zalando´, zes maaltijden per dag is tegenwoordig de niewue schijf van 5. Zo onderscheid ze zich van de mannen op de werkvloer, nee, ze discrimineren niet op sexe, maar vrouwen passen gewoon niet in het team van de fabriek. De mannen krijgen ´s morgens een toeter te horen, ongeveer maar toch exact om half tien, voor een bakkie drap. Ze hebben tien minuten tijd voor een rokertje. In de rookabri hangt een poster en er staat een collectebox, van ´KWF´. De financieel medewerker, die meedoet aan Alpe d´HuZes mocht het daar neerzetten. Ben, de cynischt, maken ze de pis niet meer lauw. Ontslaan doen ze hem niet meer, gelukkig maar, hij is 66. Ik praat met hem over vissen. Hoe kun je nu zo veel vertellen over een hobby waarbij je de hele dag slechts naar een dobber staart. Nee, ik ben niet de meest briljante schrijver. Ben is wel de meest briljante verteller.

© Hoss 13-7-2020