5. aug, 2020

TWEESPRONG

BRIEVEN VAN MOZART

(Wolfgang Amadeus Mozart)

* Salzburg 27-1-1756         † Wenen 5-12-1991

 

Op weg naar het operaland Italië

(Wörgl, december 1769)

Allerliefste Mama!

Mijn hart is helemaal in zijn nopjes van puur plezier, omdat ik zo vrolijk ben op deze reis, omdat het zo warm is in de Wagen en omdat onze koetsier een dappere kerel is die, als de weg het een beetje toelaat, zo snel rijdt. Mijn vader zal de reisbeschrijving al aan moeder hebben uitgelegd, de reden dat ik aan moeder schreef, is om te laten zien dat ik schuld beken, waarmee ik je als trouwe zoon in diep respect respecteer.

 

Wolfgang Mozart.

Carissima sorella mia! Siamo arrivati a Wirgel. *

 

Hertaling: © Hoss 5-8-2020

* Mijn lieve zus! We zijn in Wörgl gearriveerd.

 

DUBBELSPEL

 

Mijn linkeroog wil niet altijd meekomen. Met mijn rechter gaat het supergoed. Mijn linker is tegenwoordig de stoorzender. Ik zie af en toe dubbel, dan weer niet. Zo trots op mijn rechteroog en ik loop op wolkjes. Het lezen gaat doorgaans goed. Ik moet nog uitkijken met druk verhogende omstandigheden. Soms maakt dat mij bang. Soms zelfs denk ik terug aan andere druk verhogende omstandigheden. Iets waarvan het leek dat ik er zonder kleerscheuren vanaf kwam. Waar het verouderd hoornvlies een erfenis van is. Het zou zomaar kunnen en juist dat, dat wil ik niet meer. Ik hou van schone klauwen, altijd al een liefhebber van geweest: 'Reine Claude'. Overheerlijke pruimen op sap. Is dat waar ik heen wil? Nee.

Vandaag speel ik dubbelspel. Ik ben op een verrassingsweekend met Karin. We hebben het heerlijk hier in een privé woning, geboekt met Airbnb in Zwolle. Geweldige beleving. Een huis in een oude school. Ik kan er zoveel over vertellen over de gebrande koffie uit de streek, waar we toevallig tegen aan liepen. Over kleine Hiawatha, die hier best goede zaken doet, op deze dagen en ik heel tevreden over ben. Maar plots is er dat telefoontje. Van de arts van mijn moeder. Overleg en beslissingen. We zitten op één lijn, maar het blijft moeilijk. Laten we het comfortabel houden. Haar lichaam geeft echt signalen af. Wanneer niks doen geen optie is, maar de acties die je kunt nemen, die niet tot een voorspelbaar kwalitatief goed resultaat leiden. Wat is dan jouw keuze? Het is retorisch. Ik verwacht geen antwoord. Ik wordt niet één keer gebeld. Nee, verschillende keren. Ook in de kano. Net als Toccata et Fugue. Ja, u herinnert het zich vast niet meer. Dat stuk, dat gedicht. Het doet er niet toe. Er zijn beslissingen te nemen en we zitten op één lijn.  Ook tijdens het kanoën wordt ik gebeld. De arts zit in de auto. Ze heeft hem even geparkeerd langs de weg. Ze is onderweg naar mijn moeder. Er zijn beslissingen te nemen en ondertussen hebben we lol.

Ik kan niks meer doen dan lol hebben. Want ze heeft vooral recht op rust, recht op kwaliteit en dat is waarover we beslissen, vandaag de dag. Over haar rust. We zitten op het Grote Kerkplein bij ‘Bella Napoli’. Er stopt een busje, een taxi. Mijn moeder stapt uit. Ik zie haar uitstappen. Ze zwaait met een stok. Dan zweeft ze boven de vlaggenmasten.

Vaarwel mijn zoon, vaarwel, het gaat je goed. Ik weet dat het nog afwachten is en dat ik mogelijk een ‘Peroni’ te veel op heb en het is een gedachte, waardoor ik nog altijd over kan stappen op de ‘Bardolino Veneto Rosé’. Er is nog niks aan de hand. Maar het gaat gebeuren moeder. Ik hou ook van jou. Vaarwel!

 

© Hoss 27-7-2019