13. jul, 2020

KIJKDUIN 13-7-2020

Ik besef, ik ben niet de meest briljante schrijver van dit tijdperk. Ik vraag me zelfs af, of er wel zo iemand bestaat, die de meest briljante schrijver is. Als die zou bestaan, waarom zou ik dat dan niet kunnen zijn. Al heb ik me nooit enkele illusies gemaakt. Mijn specialiteit is dromen, maar dromen zijn van een heel ander kaliber. Ooit had ik een .45, wanneer was dat ook alweer, dat ik mezelf heb neergeschoten. Het zijn van die dingen die nooit kunt achterhalen, aangezien er al zo veel kruispunten gepasseerd ben in het leven. Voor mij is ieder kruispunt belangrijk. Ik kan voor jou niet bepalen, dat ze ook voor jou belangrijk zijn. Er zijn mensen die denken dat verandermanagement gepaard gaat met shockeren. Dat je door extremen je punt moet maken. Ik denk dat een gezonder veranderingsproces inhoudt dat je tussen extremen door slalomt. Wanneer dat lukt zou je de uiterste perfectie kunnen benaderen. Al zou er slechts één zijn, die het zou lezen en zou denken: “Die Hoss, die is zo gek nog niet.” Dat is precies genoeg om door te gaan. De mens heeft zich heel langzaam verplaatst over de aardbol. Er zijn nog steeds momenten dat ik naar buiten wil om mijn wandeling rond de aardbol te starten. Terwijl er mensen zijn die vaker en meer wandelen dan ik. Dus wie gelooft mij, wie heeft genoeg vertrouwen in mij, om te investeren in zo´n wandeling. Terwijl ik iedere dag boeken vol schrijf naar ´National Geographic´ of nog beter ´Lonely Planet´, maar er is niemand, daadwerkelijk niemand, die het koopt. Ik ben geboren met een teken, ´ongeschikt´ . De brieven met de tekst, waarvan ik weet dat ze standaard zijn. De afwijzingen, voorgedrukt, zodat er meer tijd is om goede koffie te zetten om Barista kwaliteiten te ontwikkelen, terwijl ze echt geen talent heeft, omdat ze niet geboren is met de juiste smaakpapillen. De personeelsmanager, die de sollicitatiebrieven en de curriculum moet beoordelen, ik heb medelijden met haar, waarom heeft ze geen vak gekozen waarbij de Human, nog wel menselijkheid betekent. Ze eet haar ´Powerfood salade met haar vriendinnen van ´Zalando´, zes maaltijden per dag is tegenwoordig de niewue schijf van 5. Zo onderscheid ze zich van de mannen op de werkvloer, nee, ze discrimineren niet op sexe, maar vrouwen passen gewoon niet in het team van de fabriek. De mannen krijgen ´s morgens een toeter te horen, ongeveer maar toch exact om half tien, voor een bakkie drap. Ze hebben tien minuten tijd voor een rokertje. In de rookabri hangt een poster en er staat een collectebox, van ´KWF´. De financieel medewerker, die meedoet aan Alpe d´HuZes mocht het daar neerzetten. Ben, de cynischt, maken ze de pis niet meer lauw. Ontslaan doen ze hem niet meer, gelukkig maar, hij is 66. Ik praat met hem over vissen. Hoe kun je nu zo veel vertellen over een hobby waarbij je de hele dag slechts naar een dobber staart. Nee, ik ben niet de meest briljante schrijver. Ben is wel de meest briljante verteller.

© Hoss 13-7-2020