29. jun, 2015

Waarom ik hardloop (deel 8)

Vanmorgen werd ik wakker, terwijl ze een braderie aan het opbouwen waren, bij mij vier etages onder me. Even later viel ik toch weer in slaap en had ik een bijzondere droom.

Ze waren bij mij voor de deur de straat aan het vernieuwen. Wij wonen boven een winkelcentrum. Karin en ik wilden er plantjes in hebben en die plantjes hadden allen een naam. Karin ging naar beneden om te praten met de stratenmakers. Wij kregen een vak toegewezen en mochten onze plantjes planten. De stratenmakers maakte een steen, waarin ze de namen in beitelde waar de plantjes voor stonden, De plantjes waren geen namen van overledenen, maar de plantjes stonden voor steun aan deze mensen.

Afgelopen maandag dacht ik tijdens het hardlopen aan de onbekende soldaat. Had ik maar een grammetje van zijn moed. De vrijheid waar zij voor vochten, is de vrijheid waarin wij horen te leven. Af en toe vergeten wij dat wel eens. Ik denk sinds die tijd vaak aan de onbekende soldaat. Toen ik van de week in de warmte liep heb ik mijn Alpe d'HuZes shirtjes aangetrokken en later ook de pet opgezet. De pet beschermt mijn ogen tegen het zweet. Het helpt echt. Op 1 van mijn shirtjes staan de namen van andere onbekende soldaten. Het zijn de namen van lopers, wandelaars en hardlopers. die met mij samen de Alpe d'Huez bedwongen hebben. Samen vormen we zo een verbond. Het is niet zomaar een verbond, het is een verbond voor een wereld zonder kanker, of tenminste een remedie die snel, effectief en mensvriendelijk is. We hebben een prachtige ervaring doorgemaakt waarop ik nog altijd teer.

Vandaag las ik een bericht van een andere hardloopvriend van mij. Deze vriend voert geen actie, maar hij kwam wel op het volgende idee. Eeen kennis van hem heeft kanker en het gaat niet zo goed. Toch is het een positieve vent. Mijn vriend vroeg om een kilometer op te dragen aan hem. Dat ga ik zeker doen. Zeker nu ik kilometers aan het opvoeren ben, komen hele mooie kilometers om aan op te dragen. Ik zit te denken aan een oeilijke kilometer tijdens 1 van mijn duurloopjes. Het moment dat de voorwaartse beweging niet zo goed gaat. Meer daarover volgt.

Ik zit nu deze week op mijn geplande 70 kilometer, voor mijn marathontraining ga ik volgende week naar 100 kilometer. Met de weersvoorspelling in het vooruitzicht wordt dit niet eenvoudig. Toch zal ik moeten volharden, zeker omdat ik voor volgend jaar en wel op 4 mei 2016 een sololoop over ca. 130 kilometer op de agenda heb staan van Helmond naar Den Haag, het is een liefdesloop en natuurlijk staat vhij niet in verhouding met de onbekende soldaat die ik zeker om 20:00 uur die avond zal herdenken en graag hoor ik dan ook de laatste groet aan hem. Echter de datum is voor mij bijzonder en het wordt een bijzondere dag, die ik opdraag aan de liefde. Dat kunnen we allen wel gebruiken. Liefde voor mens en natuur.

Gisteren droeg ik mijn shirt met die namen, ik kwam op een idee. We zijn zo krachtig, wij lopers. Wij zijn met zovelen. Ik wil wil een fotobord maken met daarop al onze namen, iedereen die mee wil doen, met het bord, stuurt mij maar een bericht en ik plaats jouw naam. Dit is het laatste wat ik kan doen om de wereld te vertellen waar wij voor staan, met al onze verschillen en drijfveren, want iedereen heeft een eigen verhaal. Want hardlopen is competitie, hardlopen is puur, maar hardlopen is ook liefde, passie en vriendschap.