17. feb, 2015

Waarom ik hardloop? (deel 6)

"Vatleggen gestart,  u kunt nu beginnen hard lopen". Mijn “S Health app” heb ik aangezet en ik loop in de richting van de deur van het trappen en lifthuis. Zoals altijd neem ik de trap. Deze week ga ik het weer anders doen. Vaker lopen, maar korter. Vandaag heb ik een 8 km. Op het programma staan, gewoon om er even in te komen, ben van plan morgen wat zwaarder te trainen. Ik loop in de richting van Stepekolk. Het weer is prachtig en heb er spijt van dat ik er te weinig van genoten heb vandaag en gisteren al helemaal niet. Wat is er mis tussen mijn oortjes. Tja, gisteren was ik wel al om half vijf opgestaan, ik was gestart met het verwerken van mijn foto’s van mijn dag ervoor, dat heeft me wel wat uurtjes gekost en vandaag moest ik mijn foto’s op mijn oude laptop veilig stellen. Tja, dadelijk heb ik daar helemaal geen tijd meer voor. Denk ik, al is geen tijd, geen prioriteit. Dus nu weer tijd vrijmaken voor lopen. Ik ben vast en zeker, zeker en vast van plan om ’s morgens naar mijn werk te lopen, een aantal dagen in de week. Al dan niet met omweg. Ik duik de Broekstraat in en sla af aan de stille kant van het kanaal, richting Helmond. Ik gok wanneer ik op de helft ben van mij 8km. Gewoon als spel. Onder het viaduct door bij de Geldrops weg, dan kom ik een vrouw tegen met twee meisjes. “Lust je ketchup”, vraagt het meisje aan mij. Ik antwoord “hé bah, Ketchup”, het meisje begint te lachen. Waarop de moeder reageert: “probeer die meneer maar bij te houden”.

Ik denk aan de foto’s die ik voor bij heb zien komen. Ik denk aan Sneller, Hoger, Verder. Totdat je ingehaald wordt door de tijd. 1984 van George Orwell was briljant, tot en met het 1984 was. Na 1984 heeft het boek aan waarde verloren. Iets luchtiger is Back to the future, daarin komt een scene voor dat ze naar 21 oktober 2015 gaan, nu nog toekomst, maar niet heel lang meer. Hardlopen is de reden waarom ik op atletiek ben gegaan, de andere disciplines zijn er bij gekomen en hebben mijn hart ook gestolen. Daar waar ik altijd gelopen heb en nog steeds loop tegen de tijd, zijn de andere onderdelen een gevecht tegen de zwaartekracht. Ik ben nooit een sporter geweest tot mijn 11e, ik was meer een dromer, maar wel altijd buiten en ik deed mee. Met gym was ik echt niet goed en heb me daarom ook nooit illusies gemaakt, maar ik vecht voor wat ik waard ben, al is er ook een moment geweest dat ik ben gestopt, dat ik het leek op te geven, maar het bloed kruipt, dus toch weer opgepakt.

Ik ben op het keerpunt,  op de helft, nu moet ik nog even doorlopen voor de volgende brug over het kanaal, dat komt mooi uit, omdat de terugweg korter is. Naar boven betekent versnellen, kom op, je kan het. Ik probeer om er toch wat snelheid in te houden, want 8km. Is natuurlijk niks als training, voor mij nu maar morgen moet ik weer, ik probeer deze week iedere dag te lopen. Het loopt lekker. Als ik Mierlo passeer, rijdt een Carnavalswagen voorbij. Canaval, niks voor mij. Even verderop staat een eenzame fietser tegen een boom te plassen, midden overdag. Hij heeft er al een paar op, dat is duidelijk. Ik loop de wijk in en denk nog even aan een gedicht van mij, geïnspireerd door een songtekst van Iron Maiden.

De rode atletiekbaan

Als een jongen dromend van de spelen, rondjes lopend om het huis.
Je bent Mo Farah of Usain Bolt en je wint altijd de race.
Tijden veranderen erg snel
en je groeit al heel snel op.
Een atletiekbaan als strijdperk en kansen aan je zij.

Je sterft als je leeft,
op de rode atletiekbaan,
in een bocht om niet te vergeten. 
Je leeft voor het afzien.
Voor het gevoel dat je leeft.
Een man en zijn eer.

De geur van vers zweet.
Jouw eigen voorbereiding. 
Wanneer je aanvalt, vertrouwt en handelt, naar de aanwijzingen van je coach.

Hij leerde je alles, hij wist altijd
Om niemand te hoeven vrezen
en nu wreek jij jouw wraak 
In het jagen op de tegenstander.

Je sterft als je leeft,
op de rode atletiekbaan,
in een bocht om niet te vergeten. 
Je leeft voor het afzien.
Voor de blik van oneindig.
Een man en zijn eer.

Je sterft als je leeft,
op de rode atletiekbaan,
in een bocht om niet te vergeten. 
Je leeft voor het afzien.
Voor het voelen stromen van het zuur.
Een man en zijn eer.

Je sterft als je leeft,
op de rode atletiekbaan,
in een bocht om niet te vergeten. 
Je leeft voor het afzien.
Voor het gevoel te sterven.
Een man en zijn eer.

Copyright 1985
Herschreven 2014

*naar: Iron Maiden = Flash of the blade

Link: http://www.sing365.com/music/lyric.nsf/Flash-of-the-Blade-lyrics-Iron-Maiden/3FE71AADD6AF2B65482568D10027854C

"Goed gedaan, u bent er bijna", wordt ik weer teruggebracht. Ik zet nog even aan en wanneer ik mijn huis voorbij loop kijk ik, hoe ver nog, nog een meter of 10, dus. Ik zet mijn app uit, open de deur en loop de trappen omhoog. Niet slecht, niet super, gewoon een loopje op een maandagmiddag. De verhogingen wel goed gedaan. Morgen, weer een zwaardere training.

Inmiddels zit ik op de bank en is het een dag verder. De training zit er op, ik was van plan om een langere duurloop te doen, totdat ik er achter kwam, waarom eigenlijk afwijken van mijn plan. Het wordt tijd om te gaan trainen voor Alpe d’Huzes. Het is nog maar 3 maanden ongeveer, dan moet ik er staan. Ik besluit om naar de sportschool te gaan en de uitdaging aan te gaan, uit mijn comfortzone. Trainen op de loopband. Helling 7, ca. 5 km. Op 4 juni is het gemiddeld 7%, 14 km. Ik start met wat later ambitieus blijkt 9 km. Per uur, na twee minuten wil de computer de helling omlaag brengen, dat doe ik niet, dus zet hem weer op 7%. Dan na nog eens twee minuten gaat de helling omhoog 8.5%. Dan na twee minuten naar 9%, het wordt moeilijker, maar het gaat nog steeds op tempo 9km. per uur, als dan na twee minuten de helling naar 10.5% gaat wordt het te moeilijk. Ik moet mijn snelheid zelfs aanpassen naar 7km./uur en na 1 minuut, wanneer de hellingshoek naar 11% gaat zelfs naar 6 km per uur. Dus even wandelen 2 minuten, dan gaat de helling weer naar 10.5%, dus verhoog ik weer mijn snelheid. Ik kom niet meer op 9 km per uur, maar wel op 8.5 km per uur wanneer de helling terug is op 7%. Ik merk dat de training zwaar is, mijn shirt is nat, mijn neus jeukt van de zweetdruppels. Ik heb een droge mond en ik hijg als een gek, maar ik houd stand. De kilometers kruipen vooruit en ik ben nog maar op 2,3 km. Ik heb geen tijd te denken. Ik kijk alleen naar de klok die afloopt, naar de kilometers, naar de weerstand en naar de snelheid. Ik probeer mijn benen goed neer te blijven zetten en omhoog te hijsen. Het is zwaar, maar ik zal volharden. Na 40 minuten zitten dan dus pas 5 k. er op. Nu weet ik wat het is. Over 3 maanden moet ik op 14 km. zitten. Het zou mooi zijn wanneer het mij lukt binnen twee uur. Daarna heb ik me even opgefrist in de kleedkamer en ben ik aan mijn krachttraining van mijn bovenlichaam begonnen. Nu zit ik op de bank en denk aan mijn ander gedicht naar een songtekst van Iron Maiden.

De uitdaging

Hij gooide de handschoen, jij maakte de fout
Door hem op te pikken, je moet er aan geloven. 
800 mtr. of een wegwedstrijd
De keuze van afstand is gemaakt. 
Hij loopt je eraf, zodra jullie starten.
Je weet, je maakt geen enkele kans.

OH...OH...ren voor de eer
Ren voor de glans
Ren voor het plezier
OH...OH...ren voor de eer
Ren voor de spanning
Ren voor je leven!

Klaar voor de start de wedstrijd begint 
Moge de beste winnen.
Hangen, versnellen en temporiseren.

Een te snelle lap en je bent er geweest
Je ziet niet veel meer en voelt nu de pijn.
Je voelt het zweet in je ogen.

De race neemt af, een stilte kondigt de laatste poging van de lopers aan
Eindsprint, heb vertrouwen, een terugval, een aanval, het zuur gonst door de aderen en je bent weg.
De Engel des doods hoort je laatste adem.
Ondertussen kijkt de uitdager je na.

OH...OH...gelopen voor de eer.
Gelopen voor de glans.
Gelopen voor het plezier.
OH...OH...gelopen voor de eer.
Gelopen voor de spanning.
Gelopen tot je stierf!

Copyright 1985
Herschreven 2014

*Naar: Iron Maiden – The Duellists

Link: http://www.sing365.com/music/lyric.nsf/The-Duellists-lyrics-Iron-Maiden/33C7113F9FB55434482568D10027902B