21. dec, 2014

Waarom ik hardloop? (deel 3)

Dit is weer een nieuw hoofdstuk. Vanmorgen stond de lange duurloop op het programma, plan ca. 17 km. Route uitgestippeld, ik heb namelijk in Helmond alleen nog maar gecombineerde rondjes gelopen.  Ik had wat risico, maar goed, zou wel goed komen.
Bij vertrek dacht ik nog even terug aan mijn mijmeringen van gisteren.

Het was november 1975. We hebben het op school gehad over de onafhankelijkheid van Suriname.  De radio aan. Meester Oosterhuis legt uit dat er in Suriname verschillende volken wonen. De oorspronkelijke bevolking zijn indianen, maar die leven er nog slechts in een beperkt mogelijk onbegaanbaar gebied.  In de hoofdstad Paramaribo zul je ze er niet aantreffen. De meester komt op het begrip Creool.

Er zit een jongen in de klas, Audi heet hij.
Ik vraag aan Audi of hij een creool is. Hierop krijg ik geen antwoord en de meester begint te schreeuwen, zoals hij altijd doet, wanneer hij de les niet in de hand houdt. Ik begrijp eigenlijk niet wat er mis is. Er zat geen kwaads in mijn vraag. Ik moet de gang op, ik heb hele middagen ten onrechte op de gang gezeten. Dit terwijl Hans B. gewoon echt slechte dingen doet. Maar waarom pakt hij hem dan niet aan? Hij stookt de andere jongens op. Die andere zijn veel verder dan ik. Zij zijn al met de meiden bezig. Ik ben nog bezig met buiten spelen.
Even later komt de doorbraak van de punk. De jongens doen op hun manier mee.

Maar op de dag van de onafhankelijkheid van Suriname wordt ik dus op de gang gezet.
De volgende dag kom ik op school en Audi is in de bosjes met een maatje aan het praten.
Ik wens hem goedemorgen. Ineens geeft hij een trap tegen een gescheurd blikje. Hij komt tegen mijn voet. Ik krijg een stekende pijn. Ik kijk naar beneden, het bloed als een rund.
Het spuit er uit. Rene van L. loopt met mij mee naar huis. Mijn zus is toevallig vrij. Ze ziet iets wit. Samen gaan we naar het Juliana ziekenhuis. Achterop de fiets. Bij het ziekenhuis spring ik er af. Het bloed spuit er uit. De portier komt met een rolstoel naar beneden. Het wordt een lange dag. Krijg wel voorrang bij de EHBO maar dan. Dokters, chirurgen lopen af en aan.
Op een gegeven moment lig ik op de gang. Mijn achillespees blijkt doorgesneden. Denk even aan het verhaal uit de Griekse mythologie van Achilles. Hoe hij Ajax versloeg. Hoe paradox. Ajax de voetbalclub uit mijn stad. Het wordt de eerste maanden niet naar school.
Audi komt met zijn vader op bezoek. Echter zijn vader komt verhaal halen. Ik was fout geweest. Denk dat Audi is aangepakt door school. Weet eigenlijk nog steeds niet goed wat er nu gebeurt is. En ik ben me nog steeds van geen kwaad bewust. De leraar begon met het uitleggen van een creool en gaf niet aan dat het ook een scheldwoord is.

Dit gebeurde allemaal nog voordat ik op atletiek ging. Af en toe voel ik nog mijn litteken.
Ik kom op onbekend terrein. Loop richting Gerwen, moet er af bij de Smits van Ooyenstraat.
Ik kan hem niet vinden. Ben te eigenwijs om dan toch maar Gerwen in te lopen. Denk als ik bij Lieshout richting Nuenen loop kom ik er ook. En ik voel me goed. Het is mooi weer en ik loop lekker. Bij Lieshout loop ik door het dorp. Richting Bavariafabriek. Ik loop richting Nuenen maar ineens kan ik de weg te voet niet meer volgen. Sla af, het bos in. Kom bij Croy. Ik besef dat ik niet ben waar ik wil zijn. Het is echt een oriëntatieloop geworden. Op gegeven moment zie ik een paddestoel van de ANWB. Leg me neer bij Aarle Rixtel en besef dat het nog wel een eindje is. Ook daar loop ik verkeerd. It's a long way to tipperary. Op de Helmondseweg van Aarle Rixtel naar Helmond krijg ik het zwaar.Dan volgt het Warandepark. Waar ik ook nog te ver doorloop, zodat het weer zoeken wordt in Stiphout Op het bedrijventerrein gaat het licht langzaam uit.

Ik krijg de neiging te gaan wandelen, maar doe dat niet. Als je daar eenmaal aan begint.
Ik zet door en verman me. Na mijn werk neem ik ook niet de korte weg via station, maar mijn hardlooproute. Ben nu toch kapot. Na ca. 3 uur ben ik thuis. Totaal aantal km. 27 en nog wat.
Een nieuw record. Ik loop traditioneel de trap omhoog naar de 4e etage. Mijn knieholtes doen zeer. Kan niet zitten, kan niet staan.Toch even gaan douchen.Daarna in bed gaan liggen. Even geslapen. Nu alleen nog stijf. In bed had ik het koud en nu warm. Wat een ervaring!

Wordt vervolgd!

===================================================================================

Dit verhaal is eerder gepubliceerd op Facebook op 13 juli 2014. Het is een repliek op een publicatie van Tim van der Veer over zijn boek Runner's High met als ondertitel: Een avontuurlijk onderzoek naar de vraag waarom wij hardlopen ...