17. dec, 2014

Waarom ik hardloop? (deel 2)

ik moet eerlijk bekennen, ik weet het niet.
Vandaag had ik een beetje een doffe dag.
Heb überhaupt een dof weekend. ...
Komt niet vaak voor bij mij.
Maar heb werkelijk weinig uitgevoerd.
Het is prachtig weer.
Vandaag stond mijn zondagsduurloop op het programma. Volgende week een halve marathon voor de boeg.
Maar ik kon me er niet toe zetten.
Om ca. 18:00 uur Zwitserland - Ecuador was net begonnen vertrok ik om een 8 km. te gaan lopen.

Na mijn eerste passen liep het eigenlijk niet verkeerd en begon na te denken.
Mijn gedachten vlogen heen en weer.
Mijn ritme ging omhoog en het liep soepel.
Ik zal proberen mijn gedachten te reproduceren de komende tijd en zal dit vaker doen om erachter te komen samen met jullie waarom ik hardloop.

Mijn eerste gedachte ging uit naar mijn vader.
Sinds hij is ingeslapen houdt hij mij toch wel bezig. Meer dan ooit.
Hij heeft mij meer nagelaten dan wij beiden door hadden.
In niet materiele zin dan.
Menselijkheid is het hoogste niveau daaronder komen naast elkaar:
geloof en wetenschap.
Het geloof dient daar waar de wetenschap geen verklaring voor heeft en om menselijkheid te verkopen.
Ik ben net als mijn vader niet gelovig.
Wij streven naar menselijkheid in de puurste vorm.
Wij hebben het geloof niet nodig om te volgen. Wij gebruiken hiervoor ons gevoel en gezond verstand.
Het probleem is dat wij mensen individuele dieren zijn, waarvan sommige hun haantjes gedrag niet kunnen onderdrukken.
Geloof me ik hou van het dier, de haan,
echter mijn grootste allergie is alleen dominantie en dus ook haantjes gedrag.
Dominantie lokt mij uit de tent waardoor ik er tegen in ga als een dwaas.
Maar vanaf vandaag speel ik dit spel niet meer mee.
Dat gedrag is namelijk negatief gedrag
Door dit gedrag wordt het geloof negatief gebruikt en krijg je de slag om het geloof.
Mijn voorvaderen deden hier al niet aan mee en vertrokken. Waarschijnlijk uit een land die ze lief hadden. Dat weten we niet.
Ik heb ook besloten om daar door te gaan waar mijn vader gestopt is.
Dus om vooral te doen, en, de mens, de mens te laten.
Leven en laten leven.
Dus geen woorden maar daden.

Ik begon me te concentreren op mijn loop en mijn ademhaling had geen tijd meer voor gedachten.
Moest me concentreren op de weg die kuiltjes en scheurtjes vertoonde.
Kreeg het zout van mijn zweet in mijn ogen en de zon begon te irriteren.
Hoopte snel op schaduw.
Na ca 43 minuten was ik thuis.
Bekaf, maar niet ontevreden.

Wordt vervolgd.

 

===================================================================================

Dit verhaal is eerder gepubliceerd op Facebook op 15 juni 2014. Het is een repliek op een publicatie van Tim van der Veer over zijn boek Runner's High met als ondertitel: Een avontuurlijk onderzoek naar de vraag waarom wij hardlopen ...