15. dec, 2014

15 december 2014 - kerstgedachte geeft hoop

Een rondje van 3 kilometer is gewoon te kort om even ergens anders aan te denken dan aan het hardlopen zelf. Dit bedenk ik mij als ik in de trappenhal de trappen naar beneden loop. Beneden aangekomen zet ik mijn S health app aan en de juffrouw vertelt dat ik mag beginnen met hard lopen. Ik loop de straat uit naar het poortje en dan het bruggetje over bij de groenstrook rond de Veste. Het is ineens donkerder en bang dat ik een misstap maak concentreer ik me op de stoepafgang en de stoepopgang. Een auto komt de straat ingescheurd, waarschijnlijk is het tijd voor de soep. Even verder kan ik weer wat vrijer lopen.

De afgelopen weken ben ik niet verder gekomen dan 5,28 km. Ik probeerde dagelijks te lopen. Na de 7 heuvelenloop heb ik een vervelende pijn aan mijn hamstring. Vermoeidheid. Het was er op de laatste kilometer ingeschoten, terwijl het eigenlijk best lekker ging. Die dinsdag deed ik een uitlooptraining. Die week heb ik niet meer gelopen tot de Warandeloop. Dat resultaat kennen we. Uitgestapt na de eerste ronde en toen nog even de tweede ronde met een achterblijver een rondje meegelopen, maar zelfs dat was te veel. Die week ben ik naar de Fysio gegaan en kreeg ik te horen voorlopig alleen nog maar onderhoudsloopjes tot 5 km. te mogen doen. Het is geen lokale blessure, maar een blessure die optreed door verkeerde houding, was de diagnose. Mijn ademhaling gaat regelmatig. Dit tempo is makkelijk voor mijn ademhaling, maar ik concentreer me op het gevoel van mijn benen. Ik loop lekker over het rode fietspad. Die zijn lekker vlak, staan niet zo bol als andere wegen. Dadelijk even uitkijken, dan is er een rotonde, hoef gelukkig niet over te steken, maar er kan een fietser aankomen, ik wijk dus even uit naar rechts. Niet om af te steken, maar in verband met de veiligheid.

Afgelopen weken heb ik me dus gehouden aan die onderhoudsloopjes, maar wat is dat dan. Terwijl ik denk dat ik rustig loop schiet ik toch naar 12,7 km / uur. Het is een tempo die ik best wel even vol kan houden en dan na 1 km voel ik die spier weer trekken, weer strakker worden. Thuis gekomen doe ik dan wat oefeningen, wat misschien dan weer niet slim is, omdat ik de spier alleen meer belast. Iedere dag breid ik de afstand uit, maar het gaat niet goed. Angst dat ik mijn been weer te veel belast brengt me om te kijken of ik mijn been niet wat meer moet gaan optrekken. Voel ik nu wel wat, of voel ik nu niets. Het is trouwens best stil op dit tijdstip. Ik ben nog geen collega loper tegengekomen, gelukkig ook geen hondjes. Ik hou wel van hondjes, maar meestal niet op hun baasjes, omdat ze niet opletten en gewoon midden op het fietspad gaan staan met een losse lange lijn. Het lijkt in ieder geval loos alarm.

Ik heb twee weekenden echter rust gehouden. Gewoon niks gedaan op hardloopgebied. Na het vorig weekend leek het beter te gaan, maar de volgende dag ontzettend veel reactie. Vandaag lijkt het overigens wel goed te gaan. Misschien dat de 8 uurtjes extra hebben geholpen. Nu ben ik donderdag wel behoorlijk uit elkaar getrokken door de fysio. Ik ga weer richting de Veste, brug weer over van de slotsloot (groenstrook ron de Veste). Langs de nieuw gebouwde huizen, de Jumbo, over het plein langs mijn huis, ik ben er bijna volgens de juffrouw. Ik zie de verlichting van mijn huis op de 4e etage. Ik loop de poort onderdoor en loop weer verder, dan nog maar even een rondje vierkant. Blij dat ik het toch even heb aangedurft zet ik nog even een tandje bij, wanneer de dame zegt dat mijn doel bereikt is. Bij de deur aangekomen druk ik af en loop nog even naar het plein om een foto te maken van mijn huis. Vergeet de hartslag te meten. Na de foto gemaakt te hebben zit mijn hartslag al weer op 98. Ik bel aan en ik mag nog steeds thuiskomen. De trappen op doe ik door om en om diep te gaan. Mooie oefening. Boven heb ik een hartslag van 147/ bij de voordeur al weer 98. Nog even wat foto's maken van ons boompje buiten en de voordeur. Tijd om te douchen en af te wachten op hoe mijn been morgen voelt.