Writers Blog

7. nov, 2021

Schudden op de Pier

De geboorte van Koning Lier
De baby huilde, omdat hij tussen deze dwazen was geland. Hij twijfelde sterk over zijn gemaakte keuze. Waarom heeft hij zijn drang om te gaan niet bedwongen. Waarom had men hem nu zo voorgelogen. Dat deze reis zo fantastisch zou zijn. Het besef dat hij het hoogtepunt wel had gehad. Het verblijf in het lichaam van wat hij zijn moederschip zou noemen, dat was fantastisch. Er was eten in overvloed. Totdat.

Zojuist heeft die idioot de voedingslijn doorgeknipt. De man zijn stem komt hem wel bekend voor. Het is de stem die de muziek in zijn moederschip verstoorde. Waarom zou hij hem nu vader noemen. Zijn vader is de man die hem begeleidde naar het moederschip. Dat kan deze sukkel toch niet zijn. Zijn vader zou begrijpen dat je de levenskabel niet door mag knippen. Zo een mooie kabel. Alle veiligheidsproeven doorstaan en nu zo gewelddadig losgemaakt van dat prachtige lichaam.

Het is nu 2018. 52 jaar heeft hij gezocht naar een dergelijke levenslijn. Ja, hij heeft geleerd van Freud. Maar dit heeft niks te maken met zijn verhaal over Hansje en de poes, genaamd Eudi. Nee, hij is een geboren Koning, wiens rijk ze direct hebben afgenomen. Koning Lier, bezit niet de kabel die onbreekbaar is. Hij is er naar op zoek. Een Koning zonder rijk, is als een zwerver in een paleis. Ja, hij heeft leren vechten van zijn vader. Vechten tegen al die dwazen, op zoek naar zichzelf en de kabel die hem verbinden zal. Maar voorlopig is de wereld nog immer losgeslagen, al denkt hij momenteel wel een vrouw gevonden te hebben die het verdriet van zijn traumatische ervaring bij zijn geboorte verzachten kan. Een vrouw die hem even terugbrengt naar het moment dat hij nog verbonden was met het Omniversum en Madurodam. Het lichaam van zijn moederschip was een schaalmodel van het Universum van waar hij vandaan kwam. Zij, deze prachtige vrouw, brengt hem af en toe terug. Dat geschied op het moment. Het moment dat hij zijn oor te luister legt, op haar contouren, die hij volgt met zijn vingers. Ze is zacht. Ze is prachtig, rustgevend. Zij is de mooiste, van het Omniversum en Madurodam.

© Hoss 7-11-2018

 

7. nov, 2021

SLAUERHOFF

Verlangen

Wij wachten daaglijks dat
morgen
Vrijheid aanbreken moet,
Om nooit meer te gaan in
't verborgen
Terug - ons licht
voorgoed.

Gebeuren zal dit niet,
Zoomin als een engel
daalt
Naar streken waar verdriet
Tot wanhoop wrang
verschaalt.

Niet volgens onze orde:
't Geluk wacht zijn eigen
tijd
Om geboren te worden
Binnen de werkelijkheid.

Maar ééns, door
levensengte
Breekt haar rijk open,
wijd...
Wij werden ingewijd
En weten sinds zij ons
wenkte:
‘Ik kom op tijd.’

1947 J. Slauerhoff

Wenselijk

Dagelijks geloof ik iedere
ochtend
Dat werelds keten openbreekt
Zodat niemand meer
hartstochtelijk
Om vergeefse vrijheid
smeekt
 
Echter zal de dag nooit komen
Het bestaan van vallende
engelen
Enkel zichtbaar in je dromen
Net zo zinvol als naar zeemeerminnen
hengelen

Mijn bovenkamer goedgekeurd
Romantisch geluk is
realiteit
Want het is toch echt gebeurd
Werd wakker in toekomstige tijd

Dus voortaan in de tijd die mij nog
rest
Verstoord door menig
ruis
Als Kaas op eetafstand van de muis
Als een merel in een koekoeks-
nest
Ben ik thuis

© Hoss 7-11-2018

BOUWLUST - DEN HAAG
19. okt, 2021

Hallo beste lezers,

We gaan weer langzaam naar december. Er zijn maar weinig die het echte Bijbelverhaal kennen, ik wil daar best bij helpen. Soms is daar enige creativiteit voor nodig. Zelf ben ik noch Christen, noch atheïst, ik heb geen enkele overtuiging, zolang zelfs de wetenschap nog tekort schiet. Ik denk er wel over na en hou van vertellen en ben in feite de alleswetende verteller. In mijn verhalen. Al ben ik niet overtuigd. Dit is mijn gedachte.

EPISODE 1: Het kerstverhaal

Jozef

Jozef was de zoon van Eli, maar ook van Jakob. Er zijn verschillende vertellingen. Het is duidelijk dat Jozef de zoon van Rachel was, anders wordt het verhaal wel erg ingewikkeld. Het is heel goed mogelijk dat Rachel iets met Eli heeft gehad en dat de echte vader van Jozef dus Eli zou zijn. Jakob, die zeven jaar moest wachten om te trouwen met Rachel was getrouwd met haar zus Lea. Dat was de oudere zus en was de eerste kandidaat. Jakob mocht van de vader van de dochters niet met Rachel trouwen. Waarschijnlijk was Rachel een periode met Eli als huwelijkskandidaat, maar overleed. De eerstgeborene uit een huwelijk wordt dan de zoon van de overledene. Zo werd Jozef de zoon van Jakob en van Eli.

Jozef groeide op in een dynamisch gezin. Vader Jakob sliep heel veel, uiteindelijk zou twee vrouwen wel erg veel zijn. Jozef verzamelde hout en sneed poppetjes. Hij gaf in zijn puberteit en adolescentie niet veel om vrouwen. Al was hij wel gek van zijn moeder. Rachel koppelde hem aan Maria. Al was Jozef niet bekend met seksuele aantrekking. Hij was altijd aan het knutselen voor gevorderde. Later zou men dat een timmerman noemen, al was hij meer een houtkoper en een kunstenaar. Er is iets met Jozef? Zo ging de roddel. Toch mocht Jozef zich verloven met Maria. Tot de dag dat Jozef opmerkte: "Er is iets met Maria."

© Hoss 19-10-2021

15. okt, 2021

Als schrijven mijn sterkste punt is, maar ik eigenlijk niet kan schrijven, omdat ik niemand wil kwetsen, zal ik toch moeten schrijven. Een ander punt is dat schrijven helemaal niet oplucht, in feite kom je slechts dieper in de materie te zitten. Nee, schrijven is geen rationele overweging, je schrijft omdat het niet anders kan, je moet gewoon schrijven, het brandt en het vuur is niet te blussen zonder te schrijven.

Ik weet nog niet waar het toe leidt en ik wil me in dit verhaal ook niet verschuilen achter alter ego´s als Benjamin Beerstra. Best een leuke vent en ik kan me redelijk goed vinden in zijn belevenissen. Echter het gaat niet om zijn belevenissen. Het gaat niet over hem. Het gaat dit keer over de inspiratiebron voor het personage van Door in het verhaal van Benjamin Beerstra en iedereen die met haar begaan is.

Misschien is het, het beste om Door onder de trap van haar huis in Leidschendam neer te leggen. Uitgegleden op haar sloffen. Er moet eerst iets gebeuren, voordat er iets gebeurt. Benjamin heeft met Kaatje afgesproken om Door tijdelijk in huis te nemen. Ze hebben er geen spijt van, al wordt hun ingewreven dat het waarschijnlijk niet de slimste set was voor Door. Nee, we hadden Door in haar huis moeten laten met alle risico’s van dien. Hier kan ze tenminste niet van de trap afvallen. Tenminste als ze niet bewust de trap van de galerij opzoekt, wat behoorlijk ver gezocht is. Want de lift ligt meer voor de hand.

Door is gevallen, in de keuken. Benjamin is vertrokken om haar medicijnen op te halen, die nog bij haar thuis worden bezorgd, apothekers vertikken het om samen te werken en artsen uit Leidschendam hebben niks met Den Haag. Financiën gaan voor het meisje. Vroeger had Benjamin het idee dat huisartsen hun beroep uit passie kozen. Daarin is Benjamin al verschillende keren teleurgesteld. Overigens is het niet slechts ellende. De assistente doet echt haar uiterste best. Mensen denken niet meer in alternatieven, ze denken alleen in termen als misbruik maken van het systeem, of nog erger in onmogelijkheden, in plaats van wat het beste is voor een persoon. Voor hun cliënt, voor hun patiënt. Nee, dat is niet meer van belang. Van belang is waar de factuur heen moet en of die wel wordt betaald. Terwijl het volgens mij heel goed mogelijk zou kunnen zijn om even je collega in Den Haag te bellen. De assistente denkt nog wel zo, de arts niet, waarvoor ze een vermaning heeft gekregen.

Benjamin komt thuis. Kaatje is inmiddels ook thuis gekomen. Ze is bij Door. Dan loopt ze naar Benjamin toe en vertelt hem dat ze zojuist heeft gehoord van Door dat ze is gevallen en nog net naar de slaapkamer kon kruipen, nog even het dekbed over haar heen kon trekken terwijl ze op de grond lag. Uiteindelijk is het haar toch gelukt weer in bed te kruipen. De dag er voor is er al heel wat gebeurd en er was beloofd dat Door hulp zou krijgen. Dus ook hulp voor Kaatje en Benjamin. Het zorgteam van Parnassia dat heeft afgesproken om zeven uur vanavond langs te komen.

Inmiddels is het half acht in de avond en Benjamin loopt nog even naar het balkon. Nog niets. Als Benjamin op de bank zit, tegen Kaatje aan, schrikken ze van de bel. “Daar zul je ze hebben, als ze dan morgen  wel echt komen helpen.” Kaatje wijst de dames de weg naar de slaapkamer van Door. Ze wil weer weglopen. “Je mag er wel bij komen zitten hoor.” Kaatje pakt wat stoelen. Benjamin houdt zich nog even op de achtergrond en luistert mee. Het eerste wat opvalt, is dat ze helemaal opnieuw gaan beginnen. Weer de medicijnenlijst, die toevallig dit keer niet in huis is, omdat Benjamin de medicijnen die middag eerst had afgegeven op de bakkerij van Kaatje, hij had nog een afspraak elders. “Nou dan komt dat morgenavond wel.” Benjamin slaat me zijn platte hand op het aanrecht, er dreigt iets op te komen, hij is op dat moment in de keuken om even op te ruimen en onopvallend mee te luisteren. Als het gesprek weer komt op het punt dat ze eigenlijk niets voor Door mogen doen, omdat het woonadres van Door in Leidschendam is, loopt hij naar de slaapkamer. Hij staat in de deuropening, knikt even om te groeten. Kaatje wil zeggen dat Door tijdelijk in huis is, maar vergeet daarbij te vertellen dat het niet de bedoeling dat Door weer naar Leidschendam terug gaat. Het is er immers onveilig eigenlijk al een paar jaar. Benjamin vult haar aan en geeft daarna direct aan: “Ik weet dat jullie komen om te beoordelen, maar dit is een herhaling van zetten, hebben jullie het rapport dan niet gelezen van de crisisdienst, daarin is alles haarfijn benoemd, laten we het eens hebben over wat jullie eigenlijk echt voor ons kunnen doen, want met praten komen we er niet. Ik verwacht dat zolang Door niet uit huis geplaatst kan worden dat we hulp krijgen zodat we haar uit bed kunnen krijgen. Ze eet amper, ze drinkt amper, haar medicatie gaat er met moeite in. Ze ligt de hele dag op bed te slapen.”

“Ik vind het niet fijn dat u zo tegen ons spreekt, we zijn er niet voor om praktische hulp te bieden we kunnen iedere dag even langskomen. We hebben niets aan frustratie”

“Dus je vind het niet fijn? Alsof het hier gaat over fijn.” Inmiddels begint Door te kreunen. “We zijn hier om het voor Door fijner te maken. Tien minuten gesprekken over wat Door vandaag heeft gedaan helpt echt niet. Als jullie daadwerkelijk therapie kunnen geven prima. Bovendien ben ik niet gefrustreerd, maar teleurgesteld en verdrietig.” Benjamin loopt de deur uit. Hij pakt de lift naar beneden. Hij kan niets meer toevoegen. In feite is Benjamin verbaasd over het beperkt vermogen van dit team om te de-escaleren. Hij loopt naar buiten omdat hij zelf de boel even de-escaleert. Het punt zou nu toch duidelijk moeten zijn. Na een paar minuten stappen de dames de lift uit. “We zijn zo terug hoor, we, moeten even overleggen.” “Prima!”, roept Benjamin hun na. Hij gaat direct weer naar Kaatje en geeft Door een knuffel. “Sorry! We willen alleen dat je geholpen wordt.” “Ik wil ook geholpen worden.” “Ik weet het.” Het is geen frustratie van Benjamin, het is verdriet.

© Hoss 15-10-2021

17. sep, 2021

Ik wil niets meer zeggen over KABUL, niets meer over rescue 911 en niets meer over CORONAtion street en ook van het FORMATeren heb ik meer dan mijn buik vol. We zien wel waar het schip strandt.

 

 

SPOOKSCHIP

Wakker
Schud de dromen uit je haar
Mijn prachtig lief kind
Kies de dag en het signaal behorend bij de dag
De goddelijkheid van de dag
Het eerste wat je ziet *

Waarom Oppenheimer Kaag zo nodig als heks tekent is me een raadsel. Hij kan er eigenlijk alleen een slechte intentie mee hebben. Het is verre van inclusief en ik vraag me af, als Kaag een heks is, wat is Rutte dan? Kijk, ik bepaal natuurlijk niet wat Oppenheimer tekent. Ik begin alleen maar te zeggen dat ik geen zin meer heb om te denken in vaste patronen, eigenlijk heb ik dat nooit gehad. Het is alleen zo makkelijk en daar heb je direct de crux te pakken. Wanneer je zegt: “draag wat je comfortabel vindt”, dan val je direct terug op de vraag: wat is comfortabel? Wat is comfortabeler? Om te doen en te dragen wat algemeen wordt geaccepteerd, of om af te wijken. Ja, zo komen we er niet uit, ik weet het. Ik doe me best in ieder geval. Kaag heeft natuurlijk grote fouten gemaakt, maar ze werd ook niet echt geholpen. De enige mening die ik over de pogingen kwijt wil om iets van een regering te vormen is dat Rutte nu ook niet echt meewerkt, hij blijftdrammen op een volledig rechtse formatie, vanuit het midden gezien, terwijl dat niet helemaal uit de stemming naar voren is gekomen. Zo is het geworden: ik doe wat ik wil en zijn we weer terug bij het individualisme van de mens.

Een enorm stralen strand onder de koele maan en
Haar juwelen
Naakte stelletjes rennen langs de kalme kust
En we lachen als dwaze, zotte kinderen
Zelfvoldaan in wollige pluizige hersenen
Van de kindertijd
De muziek en de stemmen zijn overal om ons heen *

Dus wanneer gaan we echt terug naar onze basis? Als onze wil eigenlijk bevuild is met datgene wat we al minstens zo’n driehonderdduizend jaar aan het ontwikkelen zijn, maar niet los kunnen laten. Dan spreken we over de moderne mens. Die eigenlijk pas zo’n tienduizend jaar geleden nederzettingen aan het bouwen zijn. Daarvoor leefde de mens als nomaden. De tijd dat we verschillende rassen hadden is ook voorbij. Alle andere zijn al ver daarvoor uitgestorven. Er zijn wel meer dan zeven miljard genetische codes, echter als mens zijn we gelijk. We kennen ook nog verschillende culturen. Dat is nu eenmaal zo ontstaan en iedereen stelt de eigen cultuur als de meest hoge, terwijl dit niet zo hoeft te zijn.

Kies de kroon van ouderdom
De tijd is reeds gekomen
Kies nu haar betekenis
Onder de maan
Naast deze oude zee * 

Niemand is belangrijker dan jezelf. Je leeft, dus je bestaat. We hebben elkaar nodig, maar niemand staat boven een ander. Hiërarchisch gezien neem je voor jezelf altijd de plaats in boven een ander. Dat heet overlevingsdrang. Al laat je dat niet altijd merken. Daarom zeggen sommige mensen ‘ja’ wanneer ze ‘nee’ bedoelen en hebben ze de smoes om er onderuit te komen vaak al klaar. Nee, het is niet makkelijk om voor jezelf op te komen, toch is dat wat men verwacht. Zijn verwachtingspatronen inclusief? Nee, tenzij inclusiviteit verwacht wordt.

Ga opnieuw het zoete bos in
Wees welkom in de hete droom
Kom met ons mee
Dans je kapot, dans *

Het enige dat ik hiervan heb geleerd is om vooral te leven en te ontdekken, proberen niemand uit te sluiten, behalve wanneer ik kwade bedoelingen vermoed.

Indianen staan verspreid
Bij zonsopgang langs de bloedende snelweg
Geesten verwijderen zich van het jonge kind
Kwetsbaar in haar eierschaal *

Er zijn echter heel wat mensen met andere bedoelingen. Ze willen je overtuigen en anders wanneer ze dat nodig vinden uitschakelen. Dat uitschakelen hoeft niet met bloed gepaard te gaan, terwijl we weten dat het wel voorkomt, echter vaker schakelt men je uit door je anders neer te zetten dan je bedoeld hebt. Slechts een deel van je filosofie tegen je gebruiken, terwijl je zelf al de zwakte daarvan onderbouwd hebt. Mensen lezen geen lange teksten, maar in de korte teksten staat nu eenmaal niet voldoende. Lezen vanuit eigen perspectief, ik betrap me er zelf soms op. Kunnen we discussiëren zonder de ander te willen overtuigen? Kunnen we dat? Slechts gedachtes uitwisselen en kijken waar het schip strandt?

We zijn samengesteld binnen
Dit oud en krankzinnig theater
Om onze levenslust te verspreiden
Vlucht voor de zwerm van wijsheden in de straat *

We spelen ieder de hoofdrol in onze eigen film, ons eigen theater, in onze one-man show met figuranten.

Zelfs de schuren zijn bestormd
Door het raam gekeken
Van alles wat rest
Om te dansen en ons te redden
Van de goddelijke spot van woorden
Muziek wekt temperament op *

Laten we onszelf bevrijden uit onze cel, die we zelf hebben gecreëerd, met hulp van onze voorgangers. Ons gedachtegoed en daadwerkelijk ook vernieuwend zijn en een mix van alles wat goed is, maar wat is goed? Wie bepaald dat? Ja hé, ieder voor zich natuurlijk.


Oh, grote schepper van alles
Geef ons nog een uur
Om onze kunst uit te voeren
Ons leven te perfectioneren
We zullen verguld copuleren *

Maar wees voorzichtig, niet om uit te breiden, maar slechts om voort te bestaan.

Als de ware moordende koningen
Vrij rond mogen lopen
Staan duizend tovenaars op in het land
Waar is het feest dat ons is beloofd? *

*Origineel: Ghost Ship – The Doors
Geschreven door: Jim Morrison
Hertaling: © Hoss 15-11-2019

 © Hoss 17-9-2021

Tekening: HW uit 1986