Mijn verhaal

29. jun, 2015

Vanmorgen werd ik wakker, terwijl ze een braderie aan het opbouwen waren, bij mij vier etages onder me. Even later viel ik toch weer in slaap en had ik een bijzondere droom.

Ze waren bij mij voor de deur de straat aan het vernieuwen. Wij wonen boven een winkelcentrum. Karin en ik wilden er plantjes in hebben en die plantjes hadden allen een naam. Karin ging naar beneden om te praten met de stratenmakers. Wij kregen een vak toegewezen en mochten onze plantjes planten. De stratenmakers maakte een steen, waarin ze de namen in beitelde waar de plantjes voor stonden, De plantjes waren geen namen van overledenen, maar de plantjes stonden voor steun aan deze mensen.

Afgelopen maandag dacht ik tijdens het hardlopen aan de onbekende soldaat. Had ik maar een grammetje van zijn moed. De vrijheid waar zij voor vochten, is de vrijheid waarin wij horen te leven. Af en toe vergeten wij dat wel eens. Ik denk sinds die tijd vaak aan de onbekende soldaat. Toen ik van de week in de warmte liep heb ik mijn Alpe d'HuZes shirtjes aangetrokken en later ook de pet opgezet. De pet beschermt mijn ogen tegen het zweet. Het helpt echt. Op 1 van mijn shirtjes staan de namen van andere onbekende soldaten. Het zijn de namen van lopers, wandelaars en hardlopers. die met mij samen de Alpe d'Huez bedwongen hebben. Samen vormen we zo een verbond. Het is niet zomaar een verbond, het is een verbond voor een wereld zonder kanker, of tenminste een remedie die snel, effectief en mensvriendelijk is. We hebben een prachtige ervaring doorgemaakt waarop ik nog altijd teer.

Vandaag las ik een bericht van een andere hardloopvriend van mij. Deze vriend voert geen actie, maar hij kwam wel op het volgende idee. Eeen kennis van hem heeft kanker en het gaat niet zo goed. Toch is het een positieve vent. Mijn vriend vroeg om een kilometer op te dragen aan hem. Dat ga ik zeker doen. Zeker nu ik kilometers aan het opvoeren ben, komen hele mooie kilometers om aan op te dragen. Ik zit te denken aan een oeilijke kilometer tijdens 1 van mijn duurloopjes. Het moment dat de voorwaartse beweging niet zo goed gaat. Meer daarover volgt.

Ik zit nu deze week op mijn geplande 70 kilometer, voor mijn marathontraining ga ik volgende week naar 100 kilometer. Met de weersvoorspelling in het vooruitzicht wordt dit niet eenvoudig. Toch zal ik moeten volharden, zeker omdat ik voor volgend jaar en wel op 4 mei 2016 een sololoop over ca. 130 kilometer op de agenda heb staan van Helmond naar Den Haag, het is een liefdesloop en natuurlijk staat vhij niet in verhouding met de onbekende soldaat die ik zeker om 20:00 uur die avond zal herdenken en graag hoor ik dan ook de laatste groet aan hem. Echter de datum is voor mij bijzonder en het wordt een bijzondere dag, die ik opdraag aan de liefde. Dat kunnen we allen wel gebruiken. Liefde voor mens en natuur.

Gisteren droeg ik mijn shirt met die namen, ik kwam op een idee. We zijn zo krachtig, wij lopers. Wij zijn met zovelen. Ik wil wil een fotobord maken met daarop al onze namen, iedereen die mee wil doen, met het bord, stuurt mij maar een bericht en ik plaats jouw naam. Dit is het laatste wat ik kan doen om de wereld te vertellen waar wij voor staan, met al onze verschillen en drijfveren, want iedereen heeft een eigen verhaal. Want hardlopen is competitie, hardlopen is puur, maar hardlopen is ook liefde, passie en vriendschap. 

 

 

21. jun, 2015

Als een sattelliet die land op een meteoor en zijn laatste foto's naar de aarde stuurt, om even later weer tot leven te komen, doordat de accu weer is opgeladen door de zon. Sos is dat het gevoel wat ik heb. Als een zoveelste nieuwe start, met te veel smoesjes om het daadwerkelijk af te maken. Te veel beren op de weg, door een ander energieverbruik, dan daadwerkelijk nodig is om je doel te bereiken. Toch zit ik op het juiste spoor. Dat spoor ben ik ingegaan toen ik een paar jaar geleden de spreuk zag: "een schip zonder haven vaart doelloos rond". Het is een spreuk die inmiddels ook bij mijn voordeur hangt. Ik moet hem nog iets duidelijker schilderen, hoe symbolisch. De tekstkleur bleek te vaag. Dat is nu precies, waarom het maar niet lukt om mijn doel te bereiken. Mijn laatste haven. En iedere keer weer wordt afgeleid door subhavens. Ik heb éé'n ultiem doel. De reis naar mijn laatste haven. Niet, dat het daarna is afgelopen, nee daarna, kan ik gaan werken aan die andere dingen waardoor ik wordt afgeleid.

Ik beloof vanaf vandaag volledige toewijding om mijn doel te bereiken. Volledige toewijding aan het lopen, naast mijn vriendin en mijn gezin, niet in de laatste plaats, maar door meer laat ik e niet afleiden. Ja, door mijn werk, maar niet meer dan nodig is, ben in het verleden al zo vaak teleurgesteld. De werkgever is slechts in beperkte maten toegewijd aan haar personeel. Ik ben niet ontevreden en doe meer dan mijn best, maar mijn volledige toewijding gaat uit naar het lopen.

Het getal twee is mijn lot. Ik heb twee keer de berg bedwongen, ik begin aan mijn tweede poging voor de Marathon, ik heb twee hele leuke kinderen en Karin is mijn tweede echte liefde, waarbij de liefde van beide kanten komt. Ik kan nog wel even door gaan, maar inmiddels loop ik op een moeilijk stukje. In het bos, een smal kronkelpaadje, dichtbegroeid nu de zomer is begonnen. Uitkijken voor stronken en bukken voor de takken. Wat met mijn 1.91 meter toch wel een opgave is. Dit stuk is altijd het grootste genot. Op een stuk afgezet terrein staan allemaal mooie paarden. Een hond loopt los langs het hek. Ik roep: "rustig maar, ik geef er toch niks om, goed volk". Alsof hij het begrepen heeft druipt hij af. Ik begroet de twee amazones en hun vader, denk ik. Dan kom ik aan bij het kanaal. Een roeier doet zijn uiterste best. Dat vind ik altijd een prachtig gezicht. Ik roep: "zet hem op!", waarop hij mij alleen maar kan aanstaren, tja, vroeger vond ik dat ook niet leuk, maar tegenwoordig vind ik het wel fijn, wanneer ik door een medesporter begroet wordt. Zelfs de wandelaars en fietsers groet ik. Niet iedereen zegt iets terug. Ik haal een eenzame jogger in. Hij heeft een trainingsbroek aan en vraag hem hoe of het gaat. Hij heeft het warm, ik geef hem de tip om bij 16 graden toch in korte broek te lopen, maar wel vooral door te gaan. Vlakbij huis besluit ik om af te sluiten met 5x100 meter. Deze leg ik af zo tussen de 27 en 25 seconden, terug dribbelen. Mijn totaal is 10 km. Niet gemeten dit keer, maar ik weet het nu wel, want dat rndje loop ik vaker en dan zonder de 100 metertjes is het 9+ km.

Deze week ben ik Level 1 begonnen van mijn marathontraining. Rustig aan, nog herstellende van mijn verkoudheid en van Alpe d'Huzes. Maandag eerst nog een wandeling van 5 km., dinsdag een run van ca. 4 km., woensdag ca. 6 km, donderdag ca. 7 km met daarin 10 x 200 mtr. verwerkt, vrijdag 7 km. climax, zaterdag alleen een wandeling van ca. 5 km en vandaag dan 10 km. met 5 x 100 meter. Dus 34 km hardlopen totaal. Het mag geen naam hebben, maar we zijn terug bij het begin. Van maandag t/m vrijdag horen mijn fietstochtjes naar het werk ook bij mijn training. Dat is 10+ km. per dag. Deze week gaat een topweek worden op mijn stappenteller. Ik zit nu al op een gemiddelde van 15970 stappen, terwijl mijn hoogste score tot nu toe op 12884 lag. Vandaag sluiten we level 1 af. 

Morgen level 2: deze week doe ik ochtendloopjes en avondloopjes van ca. 5 km, zo hoop ik mijn weektotaal naar 70+ km. te brengen. Momenteel alles in dienst van de Marathon Amsterdam. Ik laat me niet meer afleiden. Onder geen beding, mijn ultieme doel ligt nog verder. Mijn ultieme doel is mijn liefdesloop van 130 km. van Helmond naar Den Haag. Gepland op 4 mei 2016. Dit keer gaat hij door, dat beloof ik. ijn schip zal de haven binnenvaren en ik zal het schip niet vroegtijdig verlaten, net als "Major Tom". Ik hoop iedereen te kunnen verwelkomen, die mij bij staat en nodig ook een ieder uit om enigszins ook maar aanwezig te zijn, langs de route of bij de start en/of de finish. Maar dat is voor later zorg. Nu eerst trainen en jullie op de hoogte houden van mijn vordering. 

17. feb, 2015

"Vatleggen gestart,  u kunt nu beginnen hard lopen". Mijn “S Health app” heb ik aangezet en ik loop in de richting van de deur van het trappen en lifthuis. Zoals altijd neem ik de trap. Deze week ga ik het weer anders doen. Vaker lopen, maar korter. Vandaag heb ik een 8 km. Op het programma staan, gewoon om er even in te komen, ben van plan morgen wat zwaarder te trainen. Ik loop in de richting van Stepekolk. Het weer is prachtig en heb er spijt van dat ik er te weinig van genoten heb vandaag en gisteren al helemaal niet. Wat is er mis tussen mijn oortjes. Tja, gisteren was ik wel al om half vijf opgestaan, ik was gestart met het verwerken van mijn foto’s van mijn dag ervoor, dat heeft me wel wat uurtjes gekost en vandaag moest ik mijn foto’s op mijn oude laptop veilig stellen. Tja, dadelijk heb ik daar helemaal geen tijd meer voor. Denk ik, al is geen tijd, geen prioriteit. Dus nu weer tijd vrijmaken voor lopen. Ik ben vast en zeker, zeker en vast van plan om ’s morgens naar mijn werk te lopen, een aantal dagen in de week. Al dan niet met omweg. Ik duik de Broekstraat in en sla af aan de stille kant van het kanaal, richting Helmond. Ik gok wanneer ik op de helft ben van mij 8km. Gewoon als spel. Onder het viaduct door bij de Geldrops weg, dan kom ik een vrouw tegen met twee meisjes. “Lust je ketchup”, vraagt het meisje aan mij. Ik antwoord “hé bah, Ketchup”, het meisje begint te lachen. Waarop de moeder reageert: “probeer die meneer maar bij te houden”.

Ik denk aan de foto’s die ik voor bij heb zien komen. Ik denk aan Sneller, Hoger, Verder. Totdat je ingehaald wordt door de tijd. 1984 van George Orwell was briljant, tot en met het 1984 was. Na 1984 heeft het boek aan waarde verloren. Iets luchtiger is Back to the future, daarin komt een scene voor dat ze naar 21 oktober 2015 gaan, nu nog toekomst, maar niet heel lang meer. Hardlopen is de reden waarom ik op atletiek ben gegaan, de andere disciplines zijn er bij gekomen en hebben mijn hart ook gestolen. Daar waar ik altijd gelopen heb en nog steeds loop tegen de tijd, zijn de andere onderdelen een gevecht tegen de zwaartekracht. Ik ben nooit een sporter geweest tot mijn 11e, ik was meer een dromer, maar wel altijd buiten en ik deed mee. Met gym was ik echt niet goed en heb me daarom ook nooit illusies gemaakt, maar ik vecht voor wat ik waard ben, al is er ook een moment geweest dat ik ben gestopt, dat ik het leek op te geven, maar het bloed kruipt, dus toch weer opgepakt.

Ik ben op het keerpunt,  op de helft, nu moet ik nog even doorlopen voor de volgende brug over het kanaal, dat komt mooi uit, omdat de terugweg korter is. Naar boven betekent versnellen, kom op, je kan het. Ik probeer om er toch wat snelheid in te houden, want 8km. Is natuurlijk niks als training, voor mij nu maar morgen moet ik weer, ik probeer deze week iedere dag te lopen. Het loopt lekker. Als ik Mierlo passeer, rijdt een Carnavalswagen voorbij. Canaval, niks voor mij. Even verderop staat een eenzame fietser tegen een boom te plassen, midden overdag. Hij heeft er al een paar op, dat is duidelijk. Ik loop de wijk in en denk nog even aan een gedicht van mij, geïnspireerd door een songtekst van Iron Maiden.

De rode atletiekbaan

Als een jongen dromend van de spelen, rondjes lopend om het huis.
Je bent Mo Farah of Usain Bolt en je wint altijd de race.
Tijden veranderen erg snel
en je groeit al heel snel op.
Een atletiekbaan als strijdperk en kansen aan je zij.

Je sterft als je leeft,
op de rode atletiekbaan,
in een bocht om niet te vergeten. 
Je leeft voor het afzien.
Voor het gevoel dat je leeft.
Een man en zijn eer.

De geur van vers zweet.
Jouw eigen voorbereiding. 
Wanneer je aanvalt, vertrouwt en handelt, naar de aanwijzingen van je coach.

Hij leerde je alles, hij wist altijd
Om niemand te hoeven vrezen
en nu wreek jij jouw wraak 
In het jagen op de tegenstander.

Je sterft als je leeft,
op de rode atletiekbaan,
in een bocht om niet te vergeten. 
Je leeft voor het afzien.
Voor de blik van oneindig.
Een man en zijn eer.

Je sterft als je leeft,
op de rode atletiekbaan,
in een bocht om niet te vergeten. 
Je leeft voor het afzien.
Voor het voelen stromen van het zuur.
Een man en zijn eer.

Je sterft als je leeft,
op de rode atletiekbaan,
in een bocht om niet te vergeten. 
Je leeft voor het afzien.
Voor het gevoel te sterven.
Een man en zijn eer.

Copyright 1985
Herschreven 2014

*naar: Iron Maiden = Flash of the blade

Link: http://www.sing365.com/music/lyric.nsf/Flash-of-the-Blade-lyrics-Iron-Maiden/3FE71AADD6AF2B65482568D10027854C

"Goed gedaan, u bent er bijna", wordt ik weer teruggebracht. Ik zet nog even aan en wanneer ik mijn huis voorbij loop kijk ik, hoe ver nog, nog een meter of 10, dus. Ik zet mijn app uit, open de deur en loop de trappen omhoog. Niet slecht, niet super, gewoon een loopje op een maandagmiddag. De verhogingen wel goed gedaan. Morgen, weer een zwaardere training.

Inmiddels zit ik op de bank en is het een dag verder. De training zit er op, ik was van plan om een langere duurloop te doen, totdat ik er achter kwam, waarom eigenlijk afwijken van mijn plan. Het wordt tijd om te gaan trainen voor Alpe d’Huzes. Het is nog maar 3 maanden ongeveer, dan moet ik er staan. Ik besluit om naar de sportschool te gaan en de uitdaging aan te gaan, uit mijn comfortzone. Trainen op de loopband. Helling 7, ca. 5 km. Op 4 juni is het gemiddeld 7%, 14 km. Ik start met wat later ambitieus blijkt 9 km. Per uur, na twee minuten wil de computer de helling omlaag brengen, dat doe ik niet, dus zet hem weer op 7%. Dan na nog eens twee minuten gaat de helling omhoog 8.5%. Dan na twee minuten naar 9%, het wordt moeilijker, maar het gaat nog steeds op tempo 9km. per uur, als dan na twee minuten de helling naar 10.5% gaat wordt het te moeilijk. Ik moet mijn snelheid zelfs aanpassen naar 7km./uur en na 1 minuut, wanneer de hellingshoek naar 11% gaat zelfs naar 6 km per uur. Dus even wandelen 2 minuten, dan gaat de helling weer naar 10.5%, dus verhoog ik weer mijn snelheid. Ik kom niet meer op 9 km per uur, maar wel op 8.5 km per uur wanneer de helling terug is op 7%. Ik merk dat de training zwaar is, mijn shirt is nat, mijn neus jeukt van de zweetdruppels. Ik heb een droge mond en ik hijg als een gek, maar ik houd stand. De kilometers kruipen vooruit en ik ben nog maar op 2,3 km. Ik heb geen tijd te denken. Ik kijk alleen naar de klok die afloopt, naar de kilometers, naar de weerstand en naar de snelheid. Ik probeer mijn benen goed neer te blijven zetten en omhoog te hijsen. Het is zwaar, maar ik zal volharden. Na 40 minuten zitten dan dus pas 5 k. er op. Nu weet ik wat het is. Over 3 maanden moet ik op 14 km. zitten. Het zou mooi zijn wanneer het mij lukt binnen twee uur. Daarna heb ik me even opgefrist in de kleedkamer en ben ik aan mijn krachttraining van mijn bovenlichaam begonnen. Nu zit ik op de bank en denk aan mijn ander gedicht naar een songtekst van Iron Maiden.

De uitdaging

Hij gooide de handschoen, jij maakte de fout
Door hem op te pikken, je moet er aan geloven. 
800 mtr. of een wegwedstrijd
De keuze van afstand is gemaakt. 
Hij loopt je eraf, zodra jullie starten.
Je weet, je maakt geen enkele kans.

OH...OH...ren voor de eer
Ren voor de glans
Ren voor het plezier
OH...OH...ren voor de eer
Ren voor de spanning
Ren voor je leven!

Klaar voor de start de wedstrijd begint 
Moge de beste winnen.
Hangen, versnellen en temporiseren.

Een te snelle lap en je bent er geweest
Je ziet niet veel meer en voelt nu de pijn.
Je voelt het zweet in je ogen.

De race neemt af, een stilte kondigt de laatste poging van de lopers aan
Eindsprint, heb vertrouwen, een terugval, een aanval, het zuur gonst door de aderen en je bent weg.
De Engel des doods hoort je laatste adem.
Ondertussen kijkt de uitdager je na.

OH...OH...gelopen voor de eer.
Gelopen voor de glans.
Gelopen voor het plezier.
OH...OH...gelopen voor de eer.
Gelopen voor de spanning.
Gelopen tot je stierf!

Copyright 1985
Herschreven 2014

*Naar: Iron Maiden – The Duellists

Link: http://www.sing365.com/music/lyric.nsf/The-Duellists-lyrics-Iron-Maiden/33C7113F9FB55434482568D10027902B

28. jan, 2015

Mijn woning is een dakappartement op de 4e etage. Dat heeft zo zijn voor- en nadelen. Zo heb ik laatst mijn hoofd al 4 keer op een dag gestoten aan de vele schuine plafonds van de dakkapellen. Met mijn 1.91 mtr. moet ik dus wel mijn focus houden, alleen wanneer ik wat te enthousiast wordt vergeet ik dat wel eens. Daar staat tegenover het geluk over een dakterras te beschikken en dus ook over het platte dak naar het trappenhuis te begeven, Dus geen vervelende muffe galerijen. Zodra ik vandaag een voet buiten de deur zet is het behoorlijk glad. Waarschijnlijk omdat we zo hoog wonen vriest het ook eerder aan, Ik kan maar heel voorzichtig hardlopen naar de deur van het trappenhuis. Ik neem al een hele tijd nog maar zelden de lift, als ik ga hardlopen is de lift helemaal uit den boze. Mijn app staat aan de zon schijnt, rond het vriespunt, handschoentjes aan, mutsje op. Wat kan me nog gebeuren? Ik denk dat ik maar mijn rondje doe van ca.8 km. tegendraads. Heb een beetje pijn in mijn been van de krachttraining gisteren, geen spierpijn, maar een reactie.

Eenmaal warm gelopen, ga ik richting Brandevoortse Dreef, eerst onder het tunneltje, De Veste uit,dan een bruggetje over de Groene Strook om De Veste, Stepekolk Oost op, een brede weg langs een dependance van een lagere school en kinderdagverblijf van Spring. Het is een jonge wijk, veel hele jonge kinderen, veel kinderdagverblijven. Ik was vergeten over te steken, want ik wil mijn rondje tegendraads lopen, dus steek ik over. De Brandevoortse Dreef loopt aan deze kant eerst een stukje omhoog richting het spoor, ik heb geleerd er dan net even een tandje bij te zetten en doe dat ook. Dan gaan we naar beneden voor de tunnel onder het spoor en vervolgens weer naar boven, richting het pas gebouwde schoolgebouw van het Carolus. Het Carolus Boromeus College is een school voor voortgezet onderwijs vanaf VMBO-T t/m Atheneum of Gymnasium. VMBO-T noemen zijzelf bij hun MAVO plus, dit om zich te onderscheiden van andere leerfabrieken, al heb ik mijn vraagtekens, of zij nu echt veel beter zijn. Kosten nog moeite zijn bespaard om dit gebouw hier neer te zetten. Het is bestemmingsgebied bedrijventerrein. De school stond op een ander bedrijventerrein, tegen Stiphout aan, op maar een tweetal kilometers van het huidige pand vandaan, eigenlijk was dat ook een geschikt pand. De school vond echter van niet, omdat ze een hele stroom nieuwe aanwas verwachten vanuit de wijk Brandevoort. We leven in een vreemde tijd. Kinderen worden beschermd om ook maar 1 kilometer verder te fietsen. Leraren gaan allemaal met de auto en ze rijden je nog voor de sokken ook, wanneer ik langs hun school loop. Bang dat de soep koud wordt. Noem me kritisch, maar ik vind het vreemd, dat we in tijden van bezuinigingen en zwaar weer, ons deze uitspattingen kunnen veroorloven en het naar mijn inzien geen enkele verbetering oplevert. Oh, ja, het is geen lelijk gebouw, al zijn ze afgeweken van het concept van Brandevoort, oud Brabants dorp. De school heeft een iets modernere uitstraling gekregen, dan bijvoorbeeld het gebouw van mijn oude werkgever VDL, welke richting ik nu oploop. In een heerlijk cadans, geen enkel pijntje. Mijn gedachten dwalen af naar Benjamin Beerstra, ik heb nog zoveel verhalen te vertellen over belevenissen van die man.

Bij VDL aangekomen besluit ik toch om de viaduct training te doen. Ca. 5x335 mtr. Het gaat lekker. Ik zie een ex collega naar buiten komen met zijn koffie. Ik denk niet dat hij mij herkent. Ik ken hem ook niet zo goed. De versnellingen gaan steeds sneller. Naar beneden neem ik mijn rust en lat mijn gedachten afdwalen. Naar Benjamin, naar het sollicitatiegesprek van vanmiddag, in Drunen, Drunen, waar ik een beetje een verkeerde associatie mee heb, omdat mijn eindbaas van één van mijn vorige werkgevers daar woont, ik denk dan dus niet aan Drunen, maar ik denk aan hem. Hoe hij mij wilde manipuleren, maar ik laat me niet manipuleren. Spelletjes, daar doe ik niet aan mee. Ik laat me daartoe niet verlagen. Dan denk ik weer aan mijn verhalen, met enkele autobiografische elementen, dat geef ik toe. Ik kan ook verhalen uit mijn duim zuigen, dat kan ik wel. Dat heb ik vaak genoeg gedaan. Die keer bijvoorbeeld op school dat ik het hoofdstuk uit “Someone like you” van de schrijver Roald Dahl, niet had gelezen. Ik had een heel ander verhaal verzonnen en toen ik toevallig de beurt kreeg om te vertellen over het gelezen verhaal, vertelde ik mijn verhaal. De hele klas lag in een deuk. Ik begrijp eigenlijk nog steeds niet waarom de leraar mij een 1 heeft gegeven, want ik vond het eigenlijk wel briljant en zo slecht was mijn Engels nu ook weer niet. Ik heb ooit een schrijver horen zeggen, dat je als schrijver, heel goed moet kunnen liegen, maar ik noem het toch gewoon wat het echt is, fantaseren. Gewoon omdat ik niet graag leugenaar genoemd wordt en iedereen weet wanneer ik “fiction” schrijf of wanneer het “non fiction” is. Liegen dat kan ik niet en ik hou altijd een figuurlijke rechte rug. 

Mijn verhalen van vroeger ben ik kwijt. Dit omdat ik bij een vorige verhuizing, toen ik het plan had om te gaan samenwonen met een nieuwe vriendin, blij dat ik was, dat ik weer in de race was, mijn museum heb opgeruimd. Heel veel heb ik weggegooid. Alleen wat kleren, dia’s, foto’s LP’s, de computer en wat administratie heb ik meegenomen, ook nog wat dingetjes van de kinderen, maar daar blijft het bij. Ik wilde opruimen, opnieuw beginnen en dat heb ik geweten. Dus de wonderbaarlijke avonturen van Willem Hofstra en de gedichten uit die tijd moet ik jullie schuldig blijven. Ik heb ze gewoon niet meer. Ondertussen loop ik over een wat slechtere weg, heb mijn weg vervolgd, terug via de Voort, het spoor weer onderdoor en dan langs “de Kinderfabriek”, een naam die ik het gegeven heb richting mijn Alpaca’s, die natuurlijk niet echt van mij zijn, maar ik vind ze zo leuk. Dan richting het kanaal. Ik loop langs “Liverdonk”, langs pas geknotte wilgen, waar ik mijn hardloopschoenen voorlopig nog niet aanhang. Er passeren auto’s. Er staat een bord, auto’s zijn hier te gast, maar ze passeren mij gewoon met 60km. per uur. Heel vervelend. Zelfs een surveillerende politieauto geeft niet het goede voorbeeld. Even verderop is een monumentje, een aantal jaren geleden is daar iemand omgekomen. Toch gaan we gewoon door, alsof er niks aan de hand is en we noemen het pech. Dan volgt het bruggetje en ik besef me nu pas dat ik daar ook mijn hellingproef voor mijn rijbewijs heb moeten doen. Dat is lang geleden. De brug over ga ik langs de stille kant van het kanaal terug richting de Geldropse weg. Lekker even onverhard, door modder ploeteren, zigzaggend, mijn weg zoeken, zodat ik niet uitglijd. Ik besluit het vandaag net even anders te doen en ga het onder de brug door van de Geldropse weg, dan vervolg ik mijn weg door een klein bedrijventerrein richting de Geldropse weg, het is een klein lusje, dan ga ik het kanaal over en omdat ik de weg niet over wil steken nemen ik de eerste afslag rechts weer terug naar het kanaal en de brug weer onderdoor en vervolgens terug naar de Geldropse weg, richting Brandevoortse Dreef, de wijk weer in. Ik versnel en begeef me op weg richting huis. Iedere keer de weg omhoog, wanneer het moeilijker wordt, ga ik nog harder lopen. Mij krijgen ze niet meer te pakken en heb het gevoel dat ik vlieg. Super tevreden bel ik aan en laat mijn gezicht zien voor de camera en steek mijn tong uit. Een lieftallige jongedame zegt: “wat ben je toch een lekker ding”. Ik loop de trappen op omhoog en zet aangekomen bij de voordeur, waar Boris en Karin op mij wachten mijn app uit. Boris heeft er zin in en geeft het voorbeeld, ik ren nog even achter hem aan en we rennen terug. Alles kan een mens gelukkig maken.

Aan gekomen in de douche wordt ik gebeld, Zorgbalans. Dat is waar ook, die zouden mij bellen. Ze vertellen mij doodleuk zonder schaamrood op hun kaken te krijgen dat het eigenlijk goed nieuws is, dat ze de zorg, van mijn moeder, hebben teruggeschroefd en ik wordt boos, heel erg boos. Eigenlijk moet ik opnieuw 14 km. gaan rennen om de boosheid er uit te krijgen. Ik ga maar douchen, ze hebben mij beloofd vandaag of morgen door een specialist terug te laten bellen en ik eis, vandaag, zo boor ben ik. Ze probeert het nog eens: “dus degene die verstand heeft van indicaties belt je vandaag of morgen terug”. Ik roep: “Nee, vandaag, volgens mij ben ik duidelijk. Ik heb een jaar moeten wachten op deze zorg en nu doen jullie zo maar iets en zit ik weer in de wachtkamer, dat gaat niet gebeuren, jullie doen gewoon je werk maar”. Ze verklaart me voor onredelijk en dat ik niet boos hoef te worden. Ik leg haar uit dat ik zelf nog wel uitmaak of ik boos ben en dat ik heel redelijk ben en altijd netjes in bewoordingen, al ben ik wel boos.

Word vervolgd

2. jan, 2015

1 januari 2015

Vanmorgen het nieuwe jaar begonnen met wat discipline in mijn dagritme. Sinds ik thuiszit loop ik van het een in het andere en blijf net even iets langer bezig met activiteiten, die ik gewoon wat makkelijker moet afbreken, daar die activiteiten niet veel toevoegen in mijn leven. Om hierin verandering aan te brengen ben ik vandaag op tijd gestart met mijn loopje, die ik ook weer dagelijks wil doen.

De bedoeling was om een rondje van 5 km. net iets anders te lopen dan normaal en uiteindelijk een stukje te verlengen. De zon scheen en de temperatuur was rond het vriespunt, maar de atmosfeer was uitnodigend om er een lekker rondje van te maken. Ik had enorme spierpijn van de krachttraining in de sportschool van gisteren, maar ik was vrijwel direct losgelopen.

Ik liep eerst naar het station en sloeg rechts af om vervolgens naar links, naar de groene zone rondom de Veste, te lopen. Ik kreeg de zon voor me te zien. Stukjes met schaduw waren nog bevroren, daar was het even uitkijken, omdat het water verraderlijk was en soms bevroren. Op een gegeven moment houdt het pad op, daar heb ik twee keuze. Of naar rechts de trap op, of naar links stukje nog langs de wijk naar de Voort. Ik koos voor het laatste, omdat ik toch de Voort wilde oversteken door het parkje achter het sportpark. Ik liep langs het sportpark af en kwam eigenlijk in 1e instantie niet uit waar ik verwachtte uit te komen. Ik kwam wel bij het Eindhovens kanaal uit, wat ook op mijn route stond, maar op een ander punt. Ik zou oorspronkelijk rechts afslaan om van daaruit naar de Broekstraat te gaan en dan via een omweggetje over dierenrijk weer terug te komen en dan direct naar huis. Echter kreeg ik de kriebels om een keer links af te slaan, had in Maps gezien dat er een brug was en zou het kanaal via de overkant dan weer terug lopen. Aangekomen bij de brug kreeg ik een nieuw idee om maar gewoon door te lopen. Ik genoot van het lopen, van de lucht, van de omgeving, de rust. Ik liep langs het Hotel en sportcentrum de Brug, zelfs bij een saaier stukje bij een klein bedrijventerreintje leek de wereld mooi.

Ik dacht aan Egmond. Wat al weer over een week is. Ik dacht aan wat ik de komende weken wil gaan doen. Ook dacht ik aan morgen. Morgen een reisje naar Friesland. Een tante van mij is overleden. Ik wil er wel naar toe, moet er morgen al om 10 uur zijn om te condoleren. Vroeger gingen dit soort gelegenheden aan mij voorbij, maar ik weet nu dat het toch wel belangrijk is dat je er bent. Hoop nog wat mensen te spreken en wil even op bezoek bij mijn broer, die ik al een tijdje niet gezien heb. Eigenlijk heb ik als doel om iedere dag iemand te spreken, naast mijn directe familie en anders dan via Facebook.

Via het centrum in Mierlo, wat ineens heel idyllisch op mij overkomt, een soort van carillon hoor ik wanneer ik dichtbij de molen ben, kom ik weer op een bekender stukje, langs de Multimate af, het plaatselijke benzinestation en dan weer de landerijen in, naar het bruggetje bij de Broekstraat. Daarna loop ik voor Liverdonk richting Dierenrijk. Normaal had ik dan met mezelf afgesproken om daar een keerpunt aan te brengen, maar ik voel me Forrest Gump die denkt, nog even daarheen lopen en besluit de omweg te nemen langs de Gulberg, het spoor over en dan via de andere kant van het spoor naar de Vaarleseweg en via de Vaarleseweg richting Liverdonk, dan ben ik weer in de Broekstraat.

Ik denk er aan dat het werpen ook altijd leuk was. Eigenlijk voel ik me na 1 zware krachttraining al een stuk sterker en denk dat ik zo ook van mij soort van Frozen Shoulder problematiek af kan komen. Ben van plan om contact op te nemen met mijn oude werptrainer Rinus om toch ook af en toe wat gooi en smijtwerk te gaan doen. Het gooi en smijtwerk was vooral heerlijk zomers of in de lente al. Heerlijk om te spelen in het gras. Maar wel met gemotiveerde sporters. Misschien ga ik dat wel doen. Nee, niet misschien. Van misschien komt er niks van. Gewoon de confrontatie aan gaan. Dingen doen, mooie dingen realiseren. Dat is wat ik moet doen. Waarom altijd die rem.

Ik vervolg dus mijn nieuw uitgedachte route en het bevalt me goed. Soepel ga ik weer het spoor over. Bij Liverdonk aangekomen versnel ik zelfs nog wat. De rotonde bij de Voort neem ik over de weg. Op het fietspad ligt te veel sneeuw. Ik loop ontspannen naar huis. Bij de Laan door de Veste lopen twee mannen heel breed, ze horen mij aankomen, maar wat maakt het uit, ik vlucht de weg weer op en groet vriendelijk. Ik krijg een norse groet terug. Niet iedereen heeft blijkbaar even goede zin. Als ik aanbel trek ik weer een gekke bek voor de camera. Ik krijg dit keer niet het verwachte repliek. “Wat een knapperd.” De deur gaat open en het contact wordt afgebroken. Ik loop ontspannen de trappen op naar de 4e etage. Boven aangekomen ren ik over de galerij naar de voordeur, hij is niet open, dus bel maar weer aan. Mijn zoon doet open, dat verklaart alles. Ze staat onder de douche. Na een glas water check ik mijn kilometers. Teller staat op 15,8 km. Het jaar begint goed.

 =========================================================

Deze rubriek is een reactie op het boek van Tim van der Veer: Runner’s High met als ondertitel: Een avontuurlijk onderzoek naar de vraag waarom wij hardlopen ...