Writers Blog

15. okt, 2021

Als schrijven mijn sterkste punt is, maar ik eigenlijk niet kan schrijven, omdat ik niemand wil kwetsen, zal ik toch moeten schrijven. Een ander punt is dat schrijven helemaal niet oplucht, in feite kom je slechts dieper in de materie te zitten. Nee, schrijven is geen rationele overweging, je schrijft omdat het niet anders kan, je moet gewoon schrijven, het brandt en het vuur is niet te blussen zonder te schrijven.

Ik weet nog niet waar het toe leidt en ik wil me in dit verhaal ook niet verschuilen achter alter ego´s als Benjamin Beerstra. Best een leuke vent en ik kan me redelijk goed vinden in zijn belevenissen. Echter het gaat niet om zijn belevenissen. Het gaat niet over hem. Het gaat dit keer over de inspiratiebron voor het personage van Door in het verhaal van Benjamin Beerstra en iedereen die met haar begaan is.

Misschien is het, het beste om Door onder de trap van haar huis in Leidschendam neer te leggen. Uitgegleden op haar sloffen. Er moet eerst iets gebeuren, voordat er iets gebeurt. Benjamin heeft met Kaatje afgesproken om Door tijdelijk in huis te nemen. Ze hebben er geen spijt van, al wordt hun ingewreven dat het waarschijnlijk niet de slimste set was voor Door. Nee, we hadden Door in haar huis moeten laten met alle risico’s van dien. Hier kan ze tenminste niet van de trap afvallen. Tenminste als ze niet bewust de trap van de galerij opzoekt, wat behoorlijk ver gezocht is. Want de lift ligt meer voor de hand.

Door is gevallen, in de keuken. Benjamin is vertrokken om haar medicijnen op te halen, die nog bij haar thuis worden bezorgd, apothekers vertikken het om samen te werken en artsen uit Leidschendam hebben niks met Den Haag. Financiën gaan voor het meisje. Vroeger had Benjamin het idee dat huisartsen hun beroep uit passie kozen. Daarin is Benjamin al verschillende keren teleurgesteld. Overigens is het niet slechts ellende. De assistente doet echt haar uiterste best. Mensen denken niet meer in alternatieven, ze denken alleen in termen als misbruik maken van het systeem, of nog erger in onmogelijkheden, in plaats van wat het beste is voor een persoon. Voor hun cliënt, voor hun patiënt. Nee, dat is niet meer van belang. Van belang is waar de factuur heen moet en of die wel wordt betaald. Terwijl het volgens mij heel goed mogelijk zou kunnen zijn om even je collega in Den Haag te bellen. De assistente denkt nog wel zo, de arts niet, waarvoor ze een vermaning heeft gekregen.

Benjamin komt thuis. Kaatje is inmiddels ook thuis gekomen. Ze is bij Door. Dan loopt ze naar Benjamin toe en vertelt hem dat ze zojuist heeft gehoord van Door dat ze is gevallen en nog net naar de slaapkamer kon kruipen, nog even het dekbed over haar heen kon trekken terwijl ze op de grond lag. Uiteindelijk is het haar toch gelukt weer in bed te kruipen. De dag er voor is er al heel wat gebeurd en er was beloofd dat Door hulp zou krijgen. Dus ook hulp voor Kaatje en Benjamin. Het zorgteam van Parnassia dat heeft afgesproken om zeven uur vanavond langs te komen.

Inmiddels is het half acht in de avond en Benjamin loopt nog even naar het balkon. Nog niets. Als Benjamin op de bank zit, tegen Kaatje aan, schrikken ze van de bel. “Daar zul je ze hebben, als ze dan morgen  wel echt komen helpen.” Kaatje wijst de dames de weg naar de slaapkamer van Door. Ze wil weer weglopen. “Je mag er wel bij komen zitten hoor.” Kaatje pakt wat stoelen. Benjamin houdt zich nog even op de achtergrond en luistert mee. Het eerste wat opvalt, is dat ze helemaal opnieuw gaan beginnen. Weer de medicijnenlijst, die toevallig dit keer niet in huis is, omdat Benjamin de medicijnen die middag eerst had afgegeven op de bakkerij van Kaatje, hij had nog een afspraak elders. “Nou dan komt dat morgenavond wel.” Benjamin slaat me zijn platte hand op het aanrecht, er dreigt iets op te komen, hij is op dat moment in de keuken om even op te ruimen en onopvallend mee te luisteren. Als het gesprek weer komt op het punt dat ze eigenlijk niets voor Door mogen doen, omdat het woonadres van Door in Leidschendam is, loopt hij naar de slaapkamer. Hij staat in de deuropening, knikt even om te groeten. Kaatje wil zeggen dat Door tijdelijk in huis is, maar vergeet daarbij te vertellen dat het niet de bedoeling dat Door weer naar Leidschendam terug gaat. Het is er immers onveilig eigenlijk al een paar jaar. Benjamin vult haar aan en geeft daarna direct aan: “Ik weet dat jullie komen om te beoordelen, maar dit is een herhaling van zetten, hebben jullie het rapport dan niet gelezen van de crisisdienst, daarin is alles haarfijn benoemd, laten we het eens hebben over wat jullie eigenlijk echt voor ons kunnen doen, want met praten komen we er niet. Ik verwacht dat zolang Door niet uit huis geplaatst kan worden dat we hulp krijgen zodat we haar uit bed kunnen krijgen. Ze eet amper, ze drinkt amper, haar medicatie gaat er met moeite in. Ze ligt de hele dag op bed te slapen.”

“Ik vind het niet fijn dat u zo tegen ons spreekt, we zijn er niet voor om praktische hulp te bieden we kunnen iedere dag even langskomen. We hebben niets aan frustratie”

“Dus je vind het niet fijn? Alsof het hier gaat over fijn.” Inmiddels begint Door te kreunen. “We zijn hier om het voor Door fijner te maken. Tien minuten gesprekken over wat Door vandaag heeft gedaan helpt echt niet. Als jullie daadwerkelijk therapie kunnen geven prima. Bovendien ben ik niet gefrustreerd, maar teleurgesteld en verdrietig.” Benjamin loopt de deur uit. Hij pakt de lift naar beneden. Hij kan niets meer toevoegen. In feite is Benjamin verbaasd over het beperkt vermogen van dit team om te de-escaleren. Hij loopt naar buiten omdat hij zelf de boel even de-escaleert. Het punt zou nu toch duidelijk moeten zijn. Na een paar minuten stappen de dames de lift uit. “We zijn zo terug hoor, we, moeten even overleggen.” “Prima!”, roept Benjamin hun na. Hij gaat direct weer naar Kaatje en geeft Door een knuffel. “Sorry! We willen alleen dat je geholpen wordt.” “Ik wil ook geholpen worden.” “Ik weet het.” Het is geen frustratie van Benjamin, het is verdriet.

© Hoss 15-10-2021

17. sep, 2021

Ik wil niets meer zeggen over KABUL, niets meer over rescue 911 en niets meer over CORONAtion street en ook van het FORMATeren heb ik meer dan mijn buik vol. We zien wel waar het schip strandt.

 

 

SPOOKSCHIP

Wakker
Schud de dromen uit je haar
Mijn prachtig lief kind
Kies de dag en het signaal behorend bij de dag
De goddelijkheid van de dag
Het eerste wat je ziet *

Waarom Oppenheimer Kaag zo nodig als heks tekent is me een raadsel. Hij kan er eigenlijk alleen een slechte intentie mee hebben. Het is verre van inclusief en ik vraag me af, als Kaag een heks is, wat is Rutte dan? Kijk, ik bepaal natuurlijk niet wat Oppenheimer tekent. Ik begin alleen maar te zeggen dat ik geen zin meer heb om te denken in vaste patronen, eigenlijk heb ik dat nooit gehad. Het is alleen zo makkelijk en daar heb je direct de crux te pakken. Wanneer je zegt: “draag wat je comfortabel vindt”, dan val je direct terug op de vraag: wat is comfortabel? Wat is comfortabeler? Om te doen en te dragen wat algemeen wordt geaccepteerd, of om af te wijken. Ja, zo komen we er niet uit, ik weet het. Ik doe me best in ieder geval. Kaag heeft natuurlijk grote fouten gemaakt, maar ze werd ook niet echt geholpen. De enige mening die ik over de pogingen kwijt wil om iets van een regering te vormen is dat Rutte nu ook niet echt meewerkt, hij blijftdrammen op een volledig rechtse formatie, vanuit het midden gezien, terwijl dat niet helemaal uit de stemming naar voren is gekomen. Zo is het geworden: ik doe wat ik wil en zijn we weer terug bij het individualisme van de mens.

Een enorm stralen strand onder de koele maan en
Haar juwelen
Naakte stelletjes rennen langs de kalme kust
En we lachen als dwaze, zotte kinderen
Zelfvoldaan in wollige pluizige hersenen
Van de kindertijd
De muziek en de stemmen zijn overal om ons heen *

Dus wanneer gaan we echt terug naar onze basis? Als onze wil eigenlijk bevuild is met datgene wat we al minstens zo’n driehonderdduizend jaar aan het ontwikkelen zijn, maar niet los kunnen laten. Dan spreken we over de moderne mens. Die eigenlijk pas zo’n tienduizend jaar geleden nederzettingen aan het bouwen zijn. Daarvoor leefde de mens als nomaden. De tijd dat we verschillende rassen hadden is ook voorbij. Alle andere zijn al ver daarvoor uitgestorven. Er zijn wel meer dan zeven miljard genetische codes, echter als mens zijn we gelijk. We kennen ook nog verschillende culturen. Dat is nu eenmaal zo ontstaan en iedereen stelt de eigen cultuur als de meest hoge, terwijl dit niet zo hoeft te zijn.

Kies de kroon van ouderdom
De tijd is reeds gekomen
Kies nu haar betekenis
Onder de maan
Naast deze oude zee * 

Niemand is belangrijker dan jezelf. Je leeft, dus je bestaat. We hebben elkaar nodig, maar niemand staat boven een ander. Hiërarchisch gezien neem je voor jezelf altijd de plaats in boven een ander. Dat heet overlevingsdrang. Al laat je dat niet altijd merken. Daarom zeggen sommige mensen ‘ja’ wanneer ze ‘nee’ bedoelen en hebben ze de smoes om er onderuit te komen vaak al klaar. Nee, het is niet makkelijk om voor jezelf op te komen, toch is dat wat men verwacht. Zijn verwachtingspatronen inclusief? Nee, tenzij inclusiviteit verwacht wordt.

Ga opnieuw het zoete bos in
Wees welkom in de hete droom
Kom met ons mee
Dans je kapot, dans *

Het enige dat ik hiervan heb geleerd is om vooral te leven en te ontdekken, proberen niemand uit te sluiten, behalve wanneer ik kwade bedoelingen vermoed.

Indianen staan verspreid
Bij zonsopgang langs de bloedende snelweg
Geesten verwijderen zich van het jonge kind
Kwetsbaar in haar eierschaal *

Er zijn echter heel wat mensen met andere bedoelingen. Ze willen je overtuigen en anders wanneer ze dat nodig vinden uitschakelen. Dat uitschakelen hoeft niet met bloed gepaard te gaan, terwijl we weten dat het wel voorkomt, echter vaker schakelt men je uit door je anders neer te zetten dan je bedoeld hebt. Slechts een deel van je filosofie tegen je gebruiken, terwijl je zelf al de zwakte daarvan onderbouwd hebt. Mensen lezen geen lange teksten, maar in de korte teksten staat nu eenmaal niet voldoende. Lezen vanuit eigen perspectief, ik betrap me er zelf soms op. Kunnen we discussiëren zonder de ander te willen overtuigen? Kunnen we dat? Slechts gedachtes uitwisselen en kijken waar het schip strandt?

We zijn samengesteld binnen
Dit oud en krankzinnig theater
Om onze levenslust te verspreiden
Vlucht voor de zwerm van wijsheden in de straat *

We spelen ieder de hoofdrol in onze eigen film, ons eigen theater, in onze one-man show met figuranten.

Zelfs de schuren zijn bestormd
Door het raam gekeken
Van alles wat rest
Om te dansen en ons te redden
Van de goddelijke spot van woorden
Muziek wekt temperament op *

Laten we onszelf bevrijden uit onze cel, die we zelf hebben gecreëerd, met hulp van onze voorgangers. Ons gedachtegoed en daadwerkelijk ook vernieuwend zijn en een mix van alles wat goed is, maar wat is goed? Wie bepaald dat? Ja hé, ieder voor zich natuurlijk.


Oh, grote schepper van alles
Geef ons nog een uur
Om onze kunst uit te voeren
Ons leven te perfectioneren
We zullen verguld copuleren *

Maar wees voorzichtig, niet om uit te breiden, maar slechts om voort te bestaan.

Als de ware moordende koningen
Vrij rond mogen lopen
Staan duizend tovenaars op in het land
Waar is het feest dat ons is beloofd? *

*Origineel: Ghost Ship – The Doors
Geschreven door: Jim Morrison
Hertaling: © Hoss 15-11-2019

 © Hoss 17-9-2021

Tekening: HW uit 1986

 

5. aug, 2020

BRIEVEN VAN MOZART

(Wolfgang Amadeus Mozart)

* Salzburg 27-1-1756         † Wenen 5-12-1991

 

Op weg naar het operaland Italië

(Wörgl, december 1769)

Allerliefste Mama!

Mijn hart is helemaal in zijn nopjes van puur plezier, omdat ik zo vrolijk ben op deze reis, omdat het zo warm is in de Wagen en omdat onze koetsier een dappere kerel is die, als de weg het een beetje toelaat, zo snel rijdt. Mijn vader zal de reisbeschrijving al aan moeder hebben uitgelegd, de reden dat ik aan moeder schreef, is om te laten zien dat ik schuld beken, waarmee ik je als trouwe zoon in diep respect respecteer.

 

Wolfgang Mozart.

Carissima sorella mia! Siamo arrivati a Wirgel. *

 

Hertaling: © Hoss 5-8-2020

* Mijn lieve zus! We zijn in Wörgl gearriveerd.

 

DUBBELSPEL

 

Mijn linkeroog wil niet altijd meekomen. Met mijn rechter gaat het supergoed. Mijn linker is tegenwoordig de stoorzender. Ik zie af en toe dubbel, dan weer niet. Zo trots op mijn rechteroog en ik loop op wolkjes. Het lezen gaat doorgaans goed. Ik moet nog uitkijken met druk verhogende omstandigheden. Soms maakt dat mij bang. Soms zelfs denk ik terug aan andere druk verhogende omstandigheden. Iets waarvan het leek dat ik er zonder kleerscheuren vanaf kwam. Waar het verouderd hoornvlies een erfenis van is. Het zou zomaar kunnen en juist dat, dat wil ik niet meer. Ik hou van schone klauwen, altijd al een liefhebber van geweest: 'Reine Claude'. Overheerlijke pruimen op sap. Is dat waar ik heen wil? Nee.

Vandaag speel ik dubbelspel. Ik ben op een verrassingsweekend met Karin. We hebben het heerlijk hier in een privé woning, geboekt met Airbnb in Zwolle. Geweldige beleving. Een huis in een oude school. Ik kan er zoveel over vertellen over de gebrande koffie uit de streek, waar we toevallig tegen aan liepen. Over kleine Hiawatha, die hier best goede zaken doet, op deze dagen en ik heel tevreden over ben. Maar plots is er dat telefoontje. Van de arts van mijn moeder. Overleg en beslissingen. We zitten op één lijn, maar het blijft moeilijk. Laten we het comfortabel houden. Haar lichaam geeft echt signalen af. Wanneer niks doen geen optie is, maar de acties die je kunt nemen, die niet tot een voorspelbaar kwalitatief goed resultaat leiden. Wat is dan jouw keuze? Het is retorisch. Ik verwacht geen antwoord. Ik wordt niet één keer gebeld. Nee, verschillende keren. Ook in de kano. Net als Toccata et Fugue. Ja, u herinnert het zich vast niet meer. Dat stuk, dat gedicht. Het doet er niet toe. Er zijn beslissingen te nemen en we zitten op één lijn.  Ook tijdens het kanoën wordt ik gebeld. De arts zit in de auto. Ze heeft hem even geparkeerd langs de weg. Ze is onderweg naar mijn moeder. Er zijn beslissingen te nemen en ondertussen hebben we lol.

Ik kan niks meer doen dan lol hebben. Want ze heeft vooral recht op rust, recht op kwaliteit en dat is waarover we beslissen, vandaag de dag. Over haar rust. We zitten op het Grote Kerkplein bij ‘Bella Napoli’. Er stopt een busje, een taxi. Mijn moeder stapt uit. Ik zie haar uitstappen. Ze zwaait met een stok. Dan zweeft ze boven de vlaggenmasten.

Vaarwel mijn zoon, vaarwel, het gaat je goed. Ik weet dat het nog afwachten is en dat ik mogelijk een ‘Peroni’ te veel op heb en het is een gedachte, waardoor ik nog altijd over kan stappen op de ‘Bardolino Veneto Rosé’. Er is nog niks aan de hand. Maar het gaat gebeuren moeder. Ik hou ook van jou. Vaarwel!

 

© Hoss 27-7-2019

21. jul, 2020

Struinend door de verdonkeremaansteegjes van Facebook. Straatjes waar soms de beste restaurants of kroegen staan, Idyllische winkeltjes, met prachtig materiaal. Daar tref ik helaas ook de mensen die iets minder empathisch zijn. Mensen die mijn leven willen controleren en willen dat ik 100 procent met hen meega, omdat er dan weer een zieltje is gewonnen. Ze zei: "doe dan een mondkapje op, als ik jou niet mag knuffelen. Als je wilt dat ik afstand hou." Ik zei: "afstand is de nieuwe norm, wil jij in mijn ruimte, dan zul je dat moeten verdienen. Maar boven iedereen en misschien zelfs mij staat mijn vrouw. Het is niet dat ik jou helemaal niet kan waarderen, het is niet , dat ik jou niet zie staan. Maar het feit dat jij nu doordramt, is wel een dingetje, waardoor ik alleen meer twijfels heb, of ik jou ooit zou willen knuffelen." Ze zei: "klootzak!" en de menigte begon te lachen. Ik zie een lynchpartij voor me. Mensen worden opgehitst tegen iets dat ooit normaal was. Respect voor elkaar. Ik heb geen chip nodig om mijn gedrag te corrigeren. Als ik wil passeren wacht ik rustig tot het kan. We leven al jaren in een omgekeerde wereld, waarom heeft snelverkeer voorrang op de voetganger? Je bent al sneller dan ik. Bellen, toeteren, herrie schoppen omdat jij denkt dat je boven de wereld staat? Zijn we niet allemaal van de wereld, is de wereld niet van iedereen. Er is geen app die mij beschermen kan. Ik bestel zo veel mogelijk online en bewaar nog steeds binnen de uitgezette norm, afstand. Al zit ik weer wat vaker op het terras. De grote markt en de binnenstad vermijd ik nog. Ik zeg: "Ik draag ook bij, ik ben geen volger. Ik luister. Ik observeer, ik constateer. Ik ben het niet overal mee eens. Ook niet met het gevoerde beleid.  Maar ik trek mijn plan en ondertussen probeer ik het positief en leuk te houden. Ze vraagt me: "Waar ben je het niet mee eens dan en wat doe jij dan, welke inspanning verricht jij om dit te verbeteren, buiten dat je foto's van vlinders plaatst en positief, nietszeggend blijft?" Ik zeg: "juist die foto's zeggen meer over deze wereld, dan geroeptoeter. Ik heb het liever over de zaken waar we het wel over eens zijn. De zaken waar we het niet over eens zijn volgen later. Ik kan niet zo tegen opgelegde regeltjes, een app die mij volgt vanuit een verkeerscentrum, daar ben ik ook niet voor. Dus probeer ik daar omheen te werken. Ik vermijd het O.V., ik vermijd de drukte. Ik ben nooit een voorstander geweest van de drie kussen, terwijl achter mijn rug de middelvinger wordt opgestoken. Een principiële 1,5 meter als basis is voor mij de oplossing voor ongewenste intimiteiten. Als we anders willen, omdat we dat beiden willen, zou dat mogelijk moeten zijn. Er is niks mis met de nieuwe tuttigheid, de revival van romantiek, zoals we die kennen van 'an affair to remember'. Vrijheid zonder die van een ander aan te tasten, anders ben je niet vrij maar vrijheid berovend.

© Hoss 21-7-2020

13. jul, 2020

Ik besef, ik ben niet de meest briljante schrijver van dit tijdperk. Ik vraag me zelfs af, of er wel zo iemand bestaat, die de meest briljante schrijver is. Als die zou bestaan, waarom zou ik dat dan niet kunnen zijn. Al heb ik me nooit enkele illusies gemaakt. Mijn specialiteit is dromen, maar dromen zijn van een heel ander kaliber. Ooit had ik een .45, wanneer was dat ook alweer, dat ik mezelf heb neergeschoten. Het zijn van die dingen die nooit kunt achterhalen, aangezien er al zo veel kruispunten gepasseerd ben in het leven. Voor mij is ieder kruispunt belangrijk. Ik kan voor jou niet bepalen, dat ze ook voor jou belangrijk zijn. Er zijn mensen die denken dat verandermanagement gepaard gaat met shockeren. Dat je door extremen je punt moet maken. Ik denk dat een gezonder veranderingsproces inhoudt dat je tussen extremen door slalomt. Wanneer dat lukt zou je de uiterste perfectie kunnen benaderen. Al zou er slechts één zijn, die het zou lezen en zou denken: “Die Hoss, die is zo gek nog niet.” Dat is precies genoeg om door te gaan. De mens heeft zich heel langzaam verplaatst over de aardbol. Er zijn nog steeds momenten dat ik naar buiten wil om mijn wandeling rond de aardbol te starten. Terwijl er mensen zijn die vaker en meer wandelen dan ik. Dus wie gelooft mij, wie heeft genoeg vertrouwen in mij, om te investeren in zo´n wandeling. Terwijl ik iedere dag boeken vol schrijf naar ´National Geographic´ of nog beter ´Lonely Planet´, maar er is niemand, daadwerkelijk niemand, die het koopt. Ik ben geboren met een teken, ´ongeschikt´ . De brieven met de tekst, waarvan ik weet dat ze standaard zijn. De afwijzingen, voorgedrukt, zodat er meer tijd is om goede koffie te zetten om Barista kwaliteiten te ontwikkelen, terwijl ze echt geen talent heeft, omdat ze niet geboren is met de juiste smaakpapillen. De personeelsmanager, die de sollicitatiebrieven en de curriculum moet beoordelen, ik heb medelijden met haar, waarom heeft ze geen vak gekozen waarbij de Human, nog wel menselijkheid betekent. Ze eet haar ´Powerfood salade met haar vriendinnen van ´Zalando´, zes maaltijden per dag is tegenwoordig de niewue schijf van 5. Zo onderscheid ze zich van de mannen op de werkvloer, nee, ze discrimineren niet op sexe, maar vrouwen passen gewoon niet in het team van de fabriek. De mannen krijgen ´s morgens een toeter te horen, ongeveer maar toch exact om half tien, voor een bakkie drap. Ze hebben tien minuten tijd voor een rokertje. In de rookabri hangt een poster en er staat een collectebox, van ´KWF´. De financieel medewerker, die meedoet aan Alpe d´HuZes mocht het daar neerzetten. Ben, de cynischt, maken ze de pis niet meer lauw. Ontslaan doen ze hem niet meer, gelukkig maar, hij is 66. Ik praat met hem over vissen. Hoe kun je nu zo veel vertellen over een hobby waarbij je de hele dag slechts naar een dobber staart. Nee, ik ben niet de meest briljante schrijver. Ben is wel de meest briljante verteller.

© Hoss 13-7-2020