Writers Blog

9. jan, 2018

Ik wordt wakker. Gedroomd over vrijheid. Over reizen. Over lekkage. Wat heeft dat nu met elkaar te maken. Ik werd wakker met 'de schreeuw'.  Naar, het bekende schilderij. Duidelijk niet,  het geluid van stilte. Was het een vreugdekreet, een strijdkreet, of was het wanhoop? 

Het water stond tot aan mijn kin, terwijl ik slechts natte voeten had. Voelde het alsof ik aan het verdrinken was. Vastgebonden, was ik vrij om te gaan en staan waar ik wil, maar vastgebondn aan gewoonte en plichtplegingen, die je altijd jezelf aandoet. Zo wist ik dat het slechts een droom is, al staat de kelder wel regelmatig vol water. Waar de woningbouwvereniging alleen maar blijft dweilen en de gemeente ook niet haar vrantwoordelijkheid neemt voor de slechte drainage.

Nee, wanneer ik mij alles zou aantrekken, dan zou ik morgen niet halen. Ik prober mijn tijd zo optimaal mogelijk te gebruiken. Optimaal? Voor wie? Voor mezelf natuurlijk, dat doe jij toch ook. In mijn beleving is dat ik het fijn vind om dingen samen te doen, Dus werk je samen voor jezelf. Ik vind het leuk om dingen te delen. Delen betekent niet alleen maar dat ikzelf schrijf, maar dat ik ook lees en reageer. Dit lukt mij niet altijd. Maar probeer het wel.

Ik ga mijn veters maar strikken. De tijd vliegt voorbij. Dat moet ik, want dan ben ik ook weer sneller bij jou. Vanavond. Wat zou jij doen, als je meer tijd zou hebben op een dag? Wat doe jij met de voor jou resterende tijd? Ik ben blij dat ik alles mag doen in 24 uur en daar mijn keuzes op moet maken. Goedemorgen Nederland! Er mag gedanst worden, want het is dansdag. 

31. dec, 2017

Vannacht had ik een droom, zoals ik iedere nacht droom en ook steeds vaker begrijp ik deze dromen. Dit keer was ik een grashalm, de grashalm die samen met de andere halmpjes groeien. De één echter wat harder dan de ander. Zelfs grashalmen ontwikkelen zich onregelmatig. Voeding, waarbij zon een bron is, in de vorm van energie. Echter ik was zo'n grashalm die boven de andere uitsteeg. Daar kwam de man met de zeis, de maaier. Nu ben ik niet bang voor de maaier, maar soms kun je dit beter wel zijn. De eerste keer wist ik nog onder zijn zeis door te duiken, ging ik de laagte in, terwijl hij mij de hoogte in had verwacht. Echter op het moment, het moment dat ik de hoge noot mocht gaan zingen, mijn apotheose, op dat moment, werd mijn kop er af gesneden. Mijn stem werd onderdrukt. Zoals de afgelopen 50 jaar.

Ik schrok wakker, ik stond op en keek in de spiegel. Als je wilt dat het veranderd, kijk dan goed in die spiegel en staar jezelf aan. Want je bent niet de man die je probeert te zijn. Je rotzooit maar wat aan en roept maar wat. Wanneer je echt wilt dat het veranderd, verander dan en stop met roepen, stop met schreeuwen in de woestijn. Laat zien dat het kan. Zo keek ik in de spiegel. Tja, ongeacht het feit dat ik geen liefdesverhaal schrijf, stond er nog iemand in die spiegel te kijken. Ik vroeg haar wat ze zag. Zij zei: "Superman". Zelf weet ik, dat ze dat zei, omdat ze ergens gek op mij is. Ik weet niet waarom, want zo interessant ben ik niet. Zij is dat wel. Zij is heel interessant. Toch moet ik bij mezelf beginnen. Ik zal mezelf interessant moeten vinden, in ieder geval uit moeten zoeken, wat er interessant is aan mij, om dit over te brengen op anderen. 

Iedereen heeft een stem, iedereen kan zingen. Zeg nu niet dat iemand dat niet kan. Laten we de kindern weer leren zingen, door zelf te leren zingen, want alleen dat lied, dat lied, kan alles veranderen. Ik probeerde een lied te zingen, maar kon de noten niet vinden, de voetnoten, onder mijn gedicht. De grondtonen. Ik was bang om dit lied te zingen. Ik zat aan de grond, totdat hij mij opraapte. Hij trok mij uit de klei, wie of hij ook was, geloof ik niet dat er slechts één Hij kan zijn, misschien is het wel een Zij. Alhoewel aan de moederschoot ook te veel wordt toegedicht, want soms wordt je gedwongen om zowel moeder als vader te zijn en diegene moet je even niet vertellen, dat een moeder meer hechting heeft dan een vader. Zeg dat nu niet. Laten we daarom een nieuw lied zingen, een nieuw lied, wat ons allen echt verbindt, in plaats van naar beneden haalt. 

De maaier hoor ik nu zijn lied zingen op de achtergrond. Hij zingt droom maar verder. Zing voor de jaren, zing voor de tranen., terwijl ik een nieuw lied zing. Ik zing er tegenin. Hoe lang moet ik nu dit lied zingen. Als noten tranen zijn, Tranen van verdriet, of tranen van het lachen. Zingen is emotie. Laat jouw emotie zien. Nee, we zijn niet gelijk, omdat we gelijk zijn, we zijn gelijk in onze verschillen. Laten we onze verschillen waarderen. Ik wil al jullie stemmen horen. Samen zingen we de mooiste symfonie. Laten we de kinderen weer leren zingen, want om dit later te leren is ontzettend moeilijk. Al zal ik blijven oefenen, ik zal blijven repeteren, ik haal die maaier wel neer. Al zal ik wel proberen naar jullie te luisteren, zodat we samen een eenheid vormen. Een eenheid in ons verschil. 

Foto: bewerking van Foto van Casper de Weerd

 

30. dec, 2017

De klim van Slauerhoff brengt mij altijd in de war. Het is een gedicht dat ik heb geschreven, met een andere gedachte in het begin. Het schilderij zijn eigenlijk twee verschillnde schilderijen, de één staart jou aan, de ander zit ingebrand in jouw gedachten, als een beeld op jpuw netvlies. Als het beeld op jouw beeldscherm, omdat je de schermbeveiliging hebt uitgezet. Als je nu denkt, waar gaat dat in hemelsnaam over? Koop dan mijn bundel: 'Dicht bij Hoss'. 

Wanneer je dit niet denkt, dan hb je misschien mijn bundel en je begrijpt het openingsgedicht, of het interesseert je gewoon niet, In alle gevallen geft dat niks, want wanneer je dit leest, dan heb heb je de moeite genomen om verder te lezen.

De Klim van Slauerhoff. Ja, natuurlijk droom ik, natuurlijk ben ik ook realist. Nee, ik ben niet Slauerhoff, maar ik ben wel dichter. Ik ben nooit zo Dicht bij Jou geweest. Iedere stap brengt mij Dichter bij haar, bij Haar, bij Hem, hem en jou, bij Jou. Ben ik Dicht bij Mij, ongeacht wie Mij is, of ben ik er nog ver vanaf? In ieder geval doe ik mijn best om iets moois van Het Leven of van het leven te maken. 

Ik heb de kans gekregen en heb de kans gepakt, om mijn droom te verwezenlijken, een droom die alleen maar groeit. Het is ook nog eens leuk om te doen, terwijl het hard werken is. Schrijven alleen al is hard werken, maar publiceren nog harder. Ik ben nooit zo'n fan geweest van weglaten. Ik ben geen fan van strepen. Mijn leven is echter te kort en het is al gecompliceerd genoeg. Dus heb ik toch enige beperking toegepast. Welke ik tijdens mijn presentatie weer heb uitgebreid, want als je denkt mij te kennen, begin dan toch maar eerst aan de bundel. Niet dat dit echt over mij gaat, maar wel over wat dicht bij mij is. Je zult je kunnen verbazen, mogelijk is het ook dicht bij jou.

De concepttitel was, 'Dicht bij Mij', echter vond mijn uitgever dit niet zo'n goed idee, maar kwam wel met een voorstel. "Waarom noem je het niet: 'Dicht bij Hoss'. Dit vond ik wel erg dichtbij komen. Het laatste wat ik wilde is dat mensen mij grootheidswaanzin toedichten. Ik overlegde thuis en mijn vrouw vond het zo slecht nog niet. Dus dat werd het en ik ben er blij mee. 

Inmiddels heb ik op 18 november een succesvolle boekpresentatie gegeven. Dankzij geweldige artiesten. Maarten Willems Trio, Gio Rosetta, Bart van der Harst, Alexander Franken en best goede Podiumdichters. Gio had voor de gelegenheid haar nummer French Toast Eve omgebouwd tot Close to Hoss, wat mij zeer ontroerde. Ik mocht er bij komen, zo werd het een geweldig feestje. Alleen daarom al dus succesvol, terwijl ik ook nog een paar boekjes verkocht heb.

De opbrengst van mijn bundel gaat naar mijn actiepagina van Alpe d'Huzes 2018. Dit heeft nu al €470,00 opgebracht. Ik heb niet al mijn kosten hierbij doorberekend, Plus er zijn ook mensen voor wie het doel meer waard is. Sommige kosten kun je scharen onder investering. Dit is dan ook direct mijn bijdrage. Want buiten dat ik mij inzet als vrijwilliger en dat ik de berg ga oplopen, wat al lang geen tegenprestatie meer is, wat ik commercieel gezien dus niet moet zeggen, investeer ik graag in een wereld waarbij kanker eenvoudig te genezen is. Ik investeer ook graag op meerdere manieren in een betere wereld. Wanneer ik denk dat het iets toe kan voegen. Dit probeer ik te doen door dicht bij mezelf te blijven. Dichters die met mij een boekje ruilen, van hen koop ik dus hun boekje, want ik stort toch geld op mijn actiepagina namens hen. Dat ben ik verplicht, maar ik ben geen held, laat dat maar achterwege. Ik doe wat ik kan.

Zo ben ik dit jaar omhooggeklommen in mijn schrijversbestaan. Want Stap 1 gaat over auteurs. Ik ben een auteur met inmiddels een 40 urige bijbaan. In eerste instantie zal ik altijd een auteur zijn en ben geen 'wil ik zijn' schrijver meer. (note: geleend van 'wannabee')

Zie ook:

http://www.bestelmijnboek.com/auteur-hoss-wilstra/

http://www.bestelmijnboek.com/product/dicht-bij-hoss/

 

Foto: Loes Louise Wilbrink

29. dec, 2017

We wisten niet direct waar we naar toe wilde gaan, maar we wilde er even tussen uit in oktober. Dat hadden we al langer gepland. Voor ons huwelijk hadden we al stiekem gekeken, waar de bestemming naar toe zou gaan, Cuba lag in de mogelijkheden, maar op het moment dat we wilde boeken zagen we dat het niet het Cuba was dat we graag wilde zien. Het was aan de andere kant van het eiland. Havana moet dus maar even wachten. We konden nog naar Gambia, maar het zou veilig Lanzarote worden. Niet direct mijn eerste keuze. Ik zag al allemaal vervelende toeristen voor me. Ik zag me al liggen vervelen bij het zwembad, want Lanzarote is lelijk, had ik mezelf ingeprent. Toch ging ik voor haar overstag en kwam het idee van mij om niet ons cadeaugeld te gebruiken, maar gewoon een klein spaarpotje aan te breken, alhoewel ik nog altijd niet kan sparen. Geld moet rollen en als ik van één ding hou, dan is het wel rollebollen met de juiste persoon.

Een paar maanden nadat we geboekt hebben krijg ik een aanbieding voor een tijdelijke aanstelling. Mooi, maar niet tegen wil en dank, dus ga ik flink onderhandelen in voorwaardelijke zin. Ik wil ook eigenlijk pas 19 oktober beginnen, omdat de vakantie reeds geboekt is en we komen tot een akkoord. Spannend, want dat betekent dat ik eerst op vakantie ga, voordat ik ga werken. Meestal ga je eerst werken en dan op vakantie. er zijn nog een paar andere zaken en we komen er uit. Dus vertrekken we na een bewogen periode op 10 oktober naar het verre Lanzarote.

Mijn verwachting was als volgt: "Wat ik moeilijk vind is dat luieren in een resort niet direct mijn eerste keuze is voor vakantie. Ik houd van avontuur, let op: avontuurtjes dus niet. Ik wil de natuur, de cultuur kunnen proeven. Wandelen, fietsen en naar dorpjes, communiceren met oorspronkelijke inwoners. Maar toch hebben wij geboekt. Een luie vakantie op Lanzarote. Alles inclusief. Waarom? Omdat het een keertje nodig is. Dit jaar een keer geen avontuur, geen stress of je de volgende kilometer wel doorkomt. Maar zonnebaden op vulkanische grond, waar niks anders is dan zwembaden en grijze grond. Ik moet toegeven. Ik ben er nooit geweest en ik kijk er ook naar uit. Het zal me vast bevallen. Vooral omdat degene die bij mij is dit heeft verdient. Wel ga ik zeker snorkelen. Hoe lekker moet dat zijn, om met mijn snorkel boven water, garnalen in de ogen kijkend, te zoeken naar mosselen en kokkels. ", aldus een Post op Facebook van 12 augustus.

Een dag van bezinning. Dat is deze 5e dag, want hoe anders, was de realiteit. Zon, afwisselend bewolkt, geeft mooie kleuren. Vloed, daarna, Ebber dan Eb. Veel vissen gezien. Diep gesnorkeld. Ook in mijn verstandelijk bestaan. Gevist. Heerlijk om te beseffen. Waar je al steeds aan werkte. Ik ben geen heilige. Maar heb wel ideeën. Over de hoorn des overvloeds. Zo ben ik nog altijd vleeseter, maar wel met besef, dat niks vanzelfsprekend is. Op een eiland als dit, waar niks is en oorspronkelijk water zelfs een schaars goed. Er is geen natuurlijk drinkwater. De geit pas geslacht wordt, wanneer hij stopt met melk geven. Dat is dan het enige stukje vlees. Ik hou van dit eiland vanaf de eerste dag. Ik zag direct dat dit eiland bijzonder was. We mogen het niet verpesten. Zeker niet, nu toerisme de enige bron is geworden van inkomsten. Er leeft en groeit hier echt maar weinig eetbaars. Ze hebben een manier gevonden om wijn te produceren. 1 kg. is al 1 fles. Maar niet geschikt voor export. Slechts eigen gebruik. Net als de andere gewassen, echter, de toeristen kunnen ze hiermee niet voorzien. Het zet mij tot denken. Ik vind het geweldig en geeft mij inspiratie. Veel inspiratie. Het eiland van de Gekko's, trekt mij wel. We zien ze verdwijnen in de rotsen, beschut door hun kleur en beschermd door hun minimale afmeting. Een land waar de duivel dreigt, de Timanfaya duivel dreigt, want het tij kan keren. Wees voorzichtig. De 7 vulkanen op het eiland, hoe kan zo'n relatief klein eiland nu uit 7 vulkanen bestaan, de 7 vulkanen, zijn nog immer actief en het zou niet de erste keer zijn dat ze gelijktijdig uitbarsten. Op het eiland heerst een bijzondere sfeer. We zijn in Spanje, staatkundig, maar wat de natuur betreft zijn we in Afrika. Tja, Dag 5 verdient het om Lanzarote te zijn. De liefde die het eiland uitstraalt, de passie. Laten we het nooit, laten we dat nooit verpesten.
 
28. dec, 2017

7-7-17 was het middelpunt en hoogtepunt van mijn leven, alhoewel het natuurlijk vanaf dat moment alleen maar beloofd nog beter te worden. Het is een bevestiging aan de wereld van datgene wat al bekend was bij ons en waarnaar we al leven, Misschien zelfs al op het moment dat ik werd geboren, met laarsen gemaakt om te wandelen, misschien dat ik toen even moest wachten voordat zij werd geboren met de sloop van John B. Al moest ik er voor de wereld afreizen, nu ja, slechts Nederland in de zuidelijke driehoek vanaf het westen gezien. Gebeurde het in het westen met, Sweet Child of Mine n Ennio Morricone, zondr Guns, maar wel met Roses.

Bloemlezing

Dan laat je langzaam de dag op je inwerken.
Een dag die niet helemaal volgens wens begon, al had ik niet anders te wensen en gebeuren dingen, zoals ze gaan. Ik ging de bloemen voor ons huwelijk, later op de dag, halen bij de leukste bloemenkar van Den Haag en Escamp. Op de Leyweg vind je daar Bloemenkiosk Charmaine.
Vorige week ons boeket besteld en wij wilde geen corsages, hij zei: "dan krijg je er in ieder geval 1". Die van de bruid is standaard bij het boeket, maar een bruidegom hoort er ook 1 te hebben. Toen bedacht ik dat toch bepaalde mensen net iets dichter bij ons staan. Denkende aan onze moeders, de kinderen en het stel dat de bruiloft überhaupt tot een optie hebben laten behoren, door het helpen regisseren van het aanzoek. Nee, zelfs compleet regisseren. Ik bestelde dus alsnog corsages en vergat er twee. 
Een paar dagen later kwam ik terug en hij herkende mij direct. Dat onderscheid de goede ondernemer. Het was geen probleem en ik bestelde naast de twee extra corsages ook nog een losse roos, waarvan de bruid niet mocht weten.
Nu stapte ik in de auto om de bloemen te halen en ik kreeg een app. Een hele lieve vrouw naar wie wij hadden uitgekeken kon niet komen. Ze was gisteren weer opgenomen in het ziekenhuis. Dat was wel een domper. Ik kon het niet direct loslaten, dus schreef direct terug. In de hoop om mijn woorden troostend te laten zijn. 
Toen ik thuiskwam hoorde ik dat Tijn is overleden. We kennen Tijn als een jongen van 6. Een jongen die wat wilde doen met zijn ouders om ervoor te zorgen dat wij iets kunnen doen voor onszelf en onze naasten, in de toekomst. Zodat wij hopelijk niet hoeven te sterven aan kanker, of onze kinderen, of onze kleinkinderen.
Hiervoor is geld nodig, heel veel geld. Tijn verzon met zijn vader een mooie actie. Iedereen kan zijn nagels laten lakken. Nagels lakken geeft iets feestelijks. We moeten het leven vieren. Omdat ik meer kan zeggen dan een paar ballonnen, daarom stuur ik geen ballonnen voor Tijn. Ik wil alleen stil staan bij de vriendin, die toch dicht bij ons was, al zal ze in Zwolle zijn geweest. Ik wil ook stil staan bij Tijn. Maar ik wil ook het leven vieren.
Ook wil ik stil staan bij mijn oom, die plotsklaps is overleden, ik hoorde het gisteren op mijn bruiloft, maandag is de begrafenis. Het was een oom die ik best hoog heb zitten. Hij heeft veel opgetrokken met mijn vader. 
Tevens sta ik stil bij degene die niet konden komen, omdat ze te ziek zijn, of geestelijk niet in staat waren om te komen, terwijl ze wel wilde.
Ik kan niet alles tegelijk, maar 1 ding tegelijk kan ik wel. Ik zet me nog steeds in om geld te werven voor onderzoek naar behandelingsmethoden van kanker en doe graag iets daarvoor terug. Ik vraag daarom om te doneren. Binnenkort start mijn actiepagina, maar neem nu al contact op, als ik iets voor jou kan doen. Ik schrijf nog steeds gedichten of verhaaltjes op verzoek. Dan sta ik stil bij jou of jouw bijeenkomst. Dan ben je even dicht bij mij en dicht ik over jou. Laat maar weten wanneer je dit wilt. Tegen een donatie is veel mogelijk.
De donatie zal rechtstreeks naar onderzoek gaan. Alvast bedankt lieve mensen en onthoud, je hoeft het niet te doen, zeker niet voor mij, maar wel voor jezelf en je naasten en ik dus voor jou en voor mezelf.
Ik zal later vertellen over de onvergetelijke mooie dag. Maar ik vond dit even gepast.

 

Fort Kijkduin!

De Kust wacht
Hij is nog niet veilig
De opstelling staat nog niet klaar

Wachtend in mijn bunker
Trans Atlantisch op de muur
Die hier al vanaf '40 - '45 staat

Kort Amerikaans
Zijn mijn haren nu wat langer
Ochtend drama vermengd met adrenaline

Iers inmiddels is mijn koffie
Die ik in een paar uur nippen zal
Terwijl we bezig zijn met de Lay-Out

Opmakend visageren
Ageer ik de aanvallende vis
De Schol met een krullenkoppie

Een Lekkerbekkie
Met de allermooiste ogen
Die ik vandaag voorgoed veroveren ga.

© HW 7-7-2017

Liefde is ....

Veel te vroeg vertrokken we naar het NH hotel te Kijkduin. We hadden vooraf gevraagd of we ons daar om mochten kleden. Het was de bedoeling op de toiletten daar. Het dames toilet is een zeer grote ruimte. De herentoiletten zijn aangepast aan de behoefte van de meerderheid van de mannen. Ik heb zelden een man gezien die zich uitgebreid aan het optutten was, op het toilet. Ook vandaag zal dat niet gebeuren. Zeker niet omdat ik gebruik mocht maken van het invalidentoilet, dat doorgaans groter is. Echter we waren veel te vroeg.
Het NH hotel is een inspirerende omgeving, tenminste wanneer je niks beters te doen hebt dan wachten, wachten, wachten. Er moest nog wat afgegeven worden. Zeker omdat ik dat gisteren vergeten was, in alle enthousiasme. Vandaag mocht dat niet gebeuren. Vandaag mocht dat echt niet gebeuren, dus was ik vandaag voorbereid, gefocussed en daarom veel te vroeg. Alsof ik vandaag een marathon moet lopen, of gewoon een 5 km., want op loopjes kom ik veel te vroeg, net als vandaag. Al lijk ik een relaxte gozer, op dat soort momenten ben ik dat niet. Dan sta ik stijf van de stress.
Normaal kom ik eigenlijk nooit te vroeg. Maar ik heb nog nooit gehoord van te laat komen. Dus altijd op tijd, maar op dit soort momenten, veel te vroeg.
We hadden afgesproken om 12:00 uur met de visagist, de virendin van de zoon van de bruid. Zij kwamen 7 minuten later. Voor mij is dat te laat, voor hun op tijd. In ieder geval moest ik nog zeker twee uur wachten voor ik kon aftellen naar het omkleden. Ik had wel ooit gezien dat bruidegommen al in de ochtend aan het bier begonnen. Daar had ik geen zijn in, maar wel in een Irish Coffee. Dus bestelde ik een Irish Coffee bij de bar. Zeker omdat we zagen dat twee Ieren werden afgehaald door de broer van een andere bruidegom. Alhoewel ik ze niet kon associeren met een ierse terrier. Dus onherkenbaar Iers, had ik van de jongeman gehoord wie hij afhaalde. 
Dit geeft de zin en zinloosheid aan van het wachten op je tijd, zonder jezelf echt nuttig te kunnen maken. Zo kwam er ineens een gedicht op en begon maar met schrijven, toen ik de krant al uit had. Ik wist inmiiddels voldoende over de Tour de France en in het andere nieuws was ik even niet geïnteresseerd.
De bar van NH heeft een mooi uitzicht en je kunt er heel goed ander materiaal lezen. Het is een prachtig rustgevend hotel, wat echt klassiek oogt. Niet van de buitenkant, alhoewel de trapleuning bij de ingang wel erg mooi glimt en echt iedere dag gepoetst wordt door een medewerker, ook weer in klassieke kleding.
Ik moest nog wat regelen met een roos. De bruid mocht hem niet zien, dus had ik hem in de kofferbak gedaan en ervoor gezorgd dat hij niet open ging. Ze vroeg zich niet eens af waarom ze hem niet mocht gebruiken. Waarschijnlijk dacht ze, tja, de zenuwen.
Om kwart voor drie was de bruid klaar, echter de visagiste had nog even nodig. De telefoon verteld dat ze bijna gingen beginnen. De stress voorkwam dat ik zei: "Veel succes". Want zonder bruidspaar is de ceremonie wel een beetje vreemd. Ik zei dat dus niet, dus stonden we om 10 minuten voor drie beneden. Zij bij "Leuk" en ik onderaan de trap bij "de Kust".
De muziek zou om 15:00 uur starten. Een nummer van 5:40 minuut zou mijn entrance voor zijn, dan zou ik worden opgehaald. Dus zeker nog een kwartier. Een kwartier is lang. in je eentje. en toen wist ik wat Liefde is .... Liefde is wachten, Wachten op het juiste moment.

Slag bij Kijkduin kijken met uniek origineel beeldmateriaal.

Slag bij Kijkduin

In de middag had ik er nog zo voor gewaarschuwd tegen de fotograaf. Ik zat in mijn Fort, wat eigenlijk gewoon het NH hotel was. Echter het uitzicht was alsof ik in een Fort zat. Op de hogere etages had ik het uitzicht op de slag. Ik had een strategie. Ik wist niet of het ging werken, maar met de tactische zetten van de admiraal. Door deze associatie was ik heel even bang dat men zich richting Den Helder had verplaatst, in plaats van Den Haag.
Soms ben ik niet vies van bombastische associaties. Eigenlijk barst het er bij mij van. Dat is de reden dat ik niet altijd begrepen wordt. Natuurlijk zitten we niet in een oorlog, we zitten in een bombastisch gevoel van vrede. Alhoewel mijn hart hoog zit, is mijn ademhaling juist laag. De opzet is geslaagd, ik luister vredig naar de toespraak van mijn vrienden. Zij brengen mij in een soort roes, terwijl ik volledig bewust ben van het leven. Ik neem ieder woord op, maar tegelijk heb ik beeld. Zonder ruis. Niks gelogen, alles waar, zonder dat 1 woord teveel gezegd wordt of misplaatst. 
Dam is het tijd om op te staan en de bruid de rechterhand aan te reiken. Ach, vandaag gaan we niet jankrn over waarom niet de linker. Ik hoef er ook niet over na te denken en geef eigenlijk als automatisme de rechter. Dat doe je wanneer je een hand geeft. Een rare gewoonte voor linkshandigen, maar ik ben zelfs op dat vlak onzijdig. Alhoewel ik bepaalde handelingen nog altijd niet rechts kan doen. Zoals schrijven. 
Daar staan we dan. De ambtenaar noemt mijn namen en ik hoor dat ze moeite heeft met mijn derde, Josephus. Als kind wist ik dus al dat oh achter elkaar f is, maar als je niet zo heet, kan dat lastig zijn. De grap om het al p uit te spreken en een soort van stomme h, die maakte ik ooit zelf. Echter had ik nooit de combinatie Josep-hus gehoord. Eens moer de eerste keer zijn. Met mijn gedachte daar naar toe afdwalend miste ik de rest van de vraag en leek de vraag van de ambtenaar retorisch, net als wanneer jou gevraagd wordt, hoe het met jou gaat. Mensen willen dan niet horen dat het slecht met jou gaat. Nee, ik heb nog geen enkele twijfel gekend en nu ook niet. "Heeft ze de vraag gesteld?", vroeg ik mij af. Er viel een pijnlijke stilte. Ik keek naar Karin. "Waarom zegt ze geen ja?" Om de stilte te doorbreken en om maar zelf het boetekleed aan te trekken riep ik luid en volmondig: "Ja!". Karin oogde opgelucht, had ze werkelijk ook maar 1 keer gedacht dat ik er van af zou zien. Heb ik daar ooit enkele aanleiding toe gegeven? 
Met gepaste spanning bleef ik haar aankijken, ik wil haar kussen. De hele dag. Natuurlijk was haar ja-woord het mooiste wat mij ooit kon gebeuren. Nu kan er niks meer gebeuren. Laat alles maar over me heenkomen. Genietend van de dag. Gingen we van de ene mooie toespraak, naar een opdracht die me voor de tweede keer deed knielen, niet voordat er iets uitlekte. De vurige wens van Karin om een meervoud van mij te bezitten ging de huiselijke grap van eikel met een C te boven. Het is de grap die ik niet mag maken, omdat ik daar nog niet bij was. Maar wel 1 die de spontaniteit van Karin aangeeft. De spontaniteit die haar laat stralen en het beste uit mij haalt.
Daarom zal ik haar de speech laten doen. Omdat zij wel kan improviseren en ik alleen kan schrijven en voorlezen voor mij lastig is.
Eerder zou de ambtenaar nog op een mooie manier ons gedicht voordragen. Het gedicht wat ik inmiddels in ons album heb geplaatst.
Echter wil ik afsluiten met de witte duif. De duiven van de liefde. De duiven van de vrede.
De duiven van de vriendschap. Dat was een hoogtepunt waarbij ik onze zegetocht wil eindigen. De slag bij Kijkduin bracht vrede. Onze zegetocht zal ons voeren naar nog veel meer mooie momenten. Nu deden wij de dingen al samen en was dit de bevestiging. De symboliek van de duiven, het gevoel van de drang van de duif om weer huiswaarts te keren. Dat was mooi. Bij het loslaten keken ze ons aan en moesten eerst oriënteren en navigeren, om de koers te bepalen. De duif van de bruidegom verliet zijn hand en die van de bruid vloog er achteraan. Om terug te keren naar de plaats waar zij zich thuis voelen. Met elkaar en ze leven hun leven in de gegeven lengte gelukkig. Dit keer 

Foto: © 7-7-'17 Bjorn Paree