4. jul, 2020

DE HAAN KRAAIT TERWIJL HIJ HUILT

Soms zijn vakanties om uit te rusten, soms zal iemand nooit meer tot rust komen en zal een vakantie niet genoeg zijn. Soms is een vakantie een voorteken van datgene dat gebeuren gaat. Het was lastig om in woorden vast te leggen wat ik voelde. Het was de eerste keer dat ik echt weer probeerde om te schrijven. Iets wat mij in mij leven vaak heeft geholpen, maar wat ik vergeten was. Dit is een verhaal van zo'n vakantie, waarvan ik nog niet wist wat het allemaal betekenen zou. Het zou nog zeker vijf jaar duren, maar ik deed mijn best. Het zal niet eenvoudig voor u zijn om dat gevoel te pakken, omdat ik erg voorzichtig was. Ik weet niet of het mij lukken zal. Ik was erg voorzichtig en ze zal nooit begrijpen dat ik wel moest schrijven, dat schrijven het enige was, wat ik kon doen, wilde ik niet worden meegesleept. Ik heb het nooit aan iemand laten lezen. Maar het is tijd, niet dat het zo belangrijk is voor de rest van de wereld, eigenlijk is dat nooit de reden voor publicatie. Het is gewoon dat ik wil vertellen. Ik moest voorzichtig zijn. We hebben twee lieve kinderen en die waren nog jong. De oudste is van Januari 1996 en de jongste van December 1997. Ook ik was jong en onervaren en ik kon niks meer doen dan dit. Het was de zomer van 2002 eind Juli.

© Hoss 4-7-2020