30. mrt, 2018

Hoogverraad - Witte Donderdag

Het was 6 uur 30, in de ochtend dus en Benjamin was onderweg. Mist blokkeerde zijn zicht, terwijl dat met deze drukte nog niet zo hinderlijk was. Er ontstonden geen enorme gaten, zodat de achterlichten van de auto's voor hem, op de juiste afstand zichtbaar waren. Af en toe probeerde er een auto sneller te ritsen dan noodzakelijk. Benjamin bleef daarvoor altijd, op gepaste afstand. Zonder direct snelheid te verliezen.

Nadat alle pluggen terug in hun dozen zijn
En de clowns zijn allemaal naar bed gegaan
Je kunt geluk horen zwalken over de straat
Voetafdrukken gekleed in het rood

En de wind fluistert Maria

Tja, we zijn weer een jaar verder.
Ik had iets geregeld. Het werd een mooi feestje. Mijn zus had ik uitgenodigd om samen met mijn moeder een weekendje weg te gaan. Ze was echt aangesterkt na een lange tijd op de intensive care te hebben gelegen en een lange revalidatie. Ze zei direct ja. Ik had haar nog altijd niet uitgenodigd om mee naar Frankrijk te gaan. Dat wisten we toen nog niet. Ze was sterk dat weekend heel sterk. Mijn moeder trouwens ook.

Een bezem is somber aan het vegen
De gebroken stukken van het leven van gisteren
Ergens weent een koningin
Ergens heeft een koning geen vrouw

En de wind huilt om Maria

Zo zit Benjamin in de auto en denkt aan het verraad. Dat gepleegd gaat worden. Hij heeft een wit colletje aan. Op de N11 wordt hij verblind door het witte licht, dat bij hem naar binnen schijnt, op deze donderdagochtend, met een buikgevoel van hoogverraad. Zal hij het laatste avondmaal openen. Eerst heeft hij nog wat te doen, maar hij is er niet helemaal bij. Denkend aan een moment. Één van de vele momenten, in het tijdsbestek van een jaar.

We hebben gewandeld door Geldrop, een bikini gekocht. Lekker gegeten, gedronken en zelfs gezwommen.  Wat was het fantastisch. Mijn moeder liep mee, achter haar rollator en was zeer dapper. Gezellig samen met de kinderen die ook een oogje in het zeil hielden. Gekeuveld over vroeger, maar ook over nu.

De lichten in het verkeer het lijkt zo een blauwe morgen
En laten hun leegte achter op mijn bed
Het kleine eiland zakt stroomafwaarts
Omdat het leven dat ze leefden is gestorven 


En de wind schreeuwt Maria

Benjamin vecht zich door de dag. Ieder half uur voelt hij zich afzwakken. Hij heeft het warm, maar zijn handen voelen koud aan. Met de moed nog in zijn schoenen, is hij behoorlijk afgezakt, zijn stemming gedaald tot op het laagste niveau, maar nog niet onder water. De paarse regen kust zijn wangen en voorhoofd. Waarop hij zijn muts nog dieper om zijn hoofd trekt.

Thuisgekomen zegt Kaatje: " wat zie jij er uit?. Jij gaat morgen niet werken." Benjamin is niet van plan om morgen te spijbelen. Ziek zijn de echte zwakken. Ik vecht mij er wel doorheen. Er zijn mensen die er erger voorstaan. Ik hoef nog maar twee dagen, dan is het vakantie. Kaatje voelt deze houding goed aan, zonder dat Benjamin de woorden uitspreekt zegt zij: 'anders zou je wel eens nooit jouw vakantiebestemming bereiken en zul je vertrekken, zonder ook maar ergens anders te komen, dan 10 vadem diep." Benjamin is soms, als Petrus "de standvastige", zijn eigen Judas "de verrader". Die volgende ochtend besluit hij zich ziek te melden en Meester Misdadiger  Crimson, niet de Gloriebellen te laten luiden. Hij zet de hulpmiddelen in van Professor Barabas. Die nog altijd vrij rondloopt.

Op de dag dat ze vertrokken was het Koninginnedag, tenminste zo noem ik het, want we hadden al een Koning, op de andere dag. Ik geloof niet in de film van ome Willem.  Ik geloof ook niet in de blonde van Venlo, in de rol van Pontius Pilatus, die zijn handen in onschuld wast. Ik heb slechts vertrouwen in het leven zelf. Niemand is verheven boven een ander en we worden allen geboren, moeten naar de WC en ontmoeten ooit, de dood. Op de dag dat ze vertrokken was het prachtig weer. Wat zou het toch heerlijk zijn wanneer er niemand meer te vroeg hoeft te sterven. Niemand meer dood aan kanker.

Zal de wind zich ooit herinneren
De namen die hij in het verleden heeft geblazen
En met zijn krakkemikkig lichaam door de ouderdom maar ook met zijn wijsheid
fluisteren : "Nee, dit zal de laatste zijn "

En de wind huilt om Maria

© Hoss 26-4-2016 / herschreven 30-3-2018