31. dec, 2017

Terugblik 2017 Dag 7 Notenbalk

Vannacht had ik een droom, zoals ik iedere nacht droom en ook steeds vaker begrijp ik deze dromen. Dit keer was ik een grashalm, de grashalm die samen met de andere halmpjes groeien. De één echter wat harder dan de ander. Zelfs grashalmen ontwikkelen zich onregelmatig. Voeding, waarbij zon een bron is, in de vorm van energie. Echter ik was zo'n grashalm die boven de andere uitsteeg. Daar kwam de man met de zeis, de maaier. Nu ben ik niet bang voor de maaier, maar soms kun je dit beter wel zijn. De eerste keer wist ik nog onder zijn zeis door te duiken, ging ik de laagte in, terwijl hij mij de hoogte in had verwacht. Echter op het moment, het moment dat ik de hoge noot mocht gaan zingen, mijn apotheose, op dat moment, werd mijn kop er af gesneden. Mijn stem werd onderdrukt. Zoals de afgelopen 50 jaar.

Ik schrok wakker, ik stond op en keek in de spiegel. Als je wilt dat het veranderd, kijk dan goed in die spiegel en staar jezelf aan. Want je bent niet de man die je probeert te zijn. Je rotzooit maar wat aan en roept maar wat. Wanneer je echt wilt dat het veranderd, verander dan en stop met roepen, stop met schreeuwen in de woestijn. Laat zien dat het kan. Zo keek ik in de spiegel. Tja, ongeacht het feit dat ik geen liefdesverhaal schrijf, stond er nog iemand in die spiegel te kijken. Ik vroeg haar wat ze zag. Zij zei: "Superman". Zelf weet ik, dat ze dat zei, omdat ze ergens gek op mij is. Ik weet niet waarom, want zo interessant ben ik niet. Zij is dat wel. Zij is heel interessant. Toch moet ik bij mezelf beginnen. Ik zal mezelf interessant moeten vinden, in ieder geval uit moeten zoeken, wat er interessant is aan mij, om dit over te brengen op anderen. 

Iedereen heeft een stem, iedereen kan zingen. Zeg nu niet dat iemand dat niet kan. Laten we de kindern weer leren zingen, door zelf te leren zingen, want alleen dat lied, dat lied, kan alles veranderen. Ik probeerde een lied te zingen, maar kon de noten niet vinden, de voetnoten, onder mijn gedicht. De grondtonen. Ik was bang om dit lied te zingen. Ik zat aan de grond, totdat hij mij opraapte. Hij trok mij uit de klei, wie of hij ook was, geloof ik niet dat er slechts één Hij kan zijn, misschien is het wel een Zij. Alhoewel aan de moederschoot ook te veel wordt toegedicht, want soms wordt je gedwongen om zowel moeder als vader te zijn en diegene moet je even niet vertellen, dat een moeder meer hechting heeft dan een vader. Zeg dat nu niet. Laten we daarom een nieuw lied zingen, een nieuw lied, wat ons allen echt verbindt, in plaats van naar beneden haalt. 

De maaier hoor ik nu zijn lied zingen op de achtergrond. Hij zingt droom maar verder. Zing voor de jaren, zing voor de tranen., terwijl ik een nieuw lied zing. Ik zing er tegenin. Hoe lang moet ik nu dit lied zingen. Als noten tranen zijn, Tranen van verdriet, of tranen van het lachen. Zingen is emotie. Laat jouw emotie zien. Nee, we zijn niet gelijk, omdat we gelijk zijn, we zijn gelijk in onze verschillen. Laten we onze verschillen waarderen. Ik wil al jullie stemmen horen. Samen zingen we de mooiste symfonie. Laten we de kinderen weer leren zingen, want om dit later te leren is ontzettend moeilijk. Al zal ik blijven oefenen, ik zal blijven repeteren, ik haal die maaier wel neer. Al zal ik wel proberen naar jullie te luisteren, zodat we samen een eenheid vormen. Een eenheid in ons verschil. 

Foto: bewerking van Foto van Casper de Weerd