29. dec, 2017

Terugblik 2017 Dag 5 Gekko's op Duivelseiland

We wisten niet direct waar we naar toe wilde gaan, maar we wilde er even tussen uit in oktober. Dat hadden we al langer gepland. Voor ons huwelijk hadden we al stiekem gekeken, waar de bestemming naar toe zou gaan, Cuba lag in de mogelijkheden, maar op het moment dat we wilde boeken zagen we dat het niet het Cuba was dat we graag wilde zien. Het was aan de andere kant van het eiland. Havana moet dus maar even wachten. We konden nog naar Gambia, maar het zou veilig Lanzarote worden. Niet direct mijn eerste keuze. Ik zag al allemaal vervelende toeristen voor me. Ik zag me al liggen vervelen bij het zwembad, want Lanzarote is lelijk, had ik mezelf ingeprent. Toch ging ik voor haar overstag en kwam het idee van mij om niet ons cadeaugeld te gebruiken, maar gewoon een klein spaarpotje aan te breken, alhoewel ik nog altijd niet kan sparen. Geld moet rollen en als ik van één ding hou, dan is het wel rollebollen met de juiste persoon.

Een paar maanden nadat we geboekt hebben krijg ik een aanbieding voor een tijdelijke aanstelling. Mooi, maar niet tegen wil en dank, dus ga ik flink onderhandelen in voorwaardelijke zin. Ik wil ook eigenlijk pas 19 oktober beginnen, omdat de vakantie reeds geboekt is en we komen tot een akkoord. Spannend, want dat betekent dat ik eerst op vakantie ga, voordat ik ga werken. Meestal ga je eerst werken en dan op vakantie. er zijn nog een paar andere zaken en we komen er uit. Dus vertrekken we na een bewogen periode op 10 oktober naar het verre Lanzarote.

Mijn verwachting was als volgt: "Wat ik moeilijk vind is dat luieren in een resort niet direct mijn eerste keuze is voor vakantie. Ik houd van avontuur, let op: avontuurtjes dus niet. Ik wil de natuur, de cultuur kunnen proeven. Wandelen, fietsen en naar dorpjes, communiceren met oorspronkelijke inwoners. Maar toch hebben wij geboekt. Een luie vakantie op Lanzarote. Alles inclusief. Waarom? Omdat het een keertje nodig is. Dit jaar een keer geen avontuur, geen stress of je de volgende kilometer wel doorkomt. Maar zonnebaden op vulkanische grond, waar niks anders is dan zwembaden en grijze grond. Ik moet toegeven. Ik ben er nooit geweest en ik kijk er ook naar uit. Het zal me vast bevallen. Vooral omdat degene die bij mij is dit heeft verdient. Wel ga ik zeker snorkelen. Hoe lekker moet dat zijn, om met mijn snorkel boven water, garnalen in de ogen kijkend, te zoeken naar mosselen en kokkels. ", aldus een Post op Facebook van 12 augustus.

Een dag van bezinning. Dat is deze 5e dag, want hoe anders, was de realiteit. Zon, afwisselend bewolkt, geeft mooie kleuren. Vloed, daarna, Ebber dan Eb. Veel vissen gezien. Diep gesnorkeld. Ook in mijn verstandelijk bestaan. Gevist. Heerlijk om te beseffen. Waar je al steeds aan werkte. Ik ben geen heilige. Maar heb wel ideeën. Over de hoorn des overvloeds. Zo ben ik nog altijd vleeseter, maar wel met besef, dat niks vanzelfsprekend is. Op een eiland als dit, waar niks is en oorspronkelijk water zelfs een schaars goed. Er is geen natuurlijk drinkwater. De geit pas geslacht wordt, wanneer hij stopt met melk geven. Dat is dan het enige stukje vlees. Ik hou van dit eiland vanaf de eerste dag. Ik zag direct dat dit eiland bijzonder was. We mogen het niet verpesten. Zeker niet, nu toerisme de enige bron is geworden van inkomsten. Er leeft en groeit hier echt maar weinig eetbaars. Ze hebben een manier gevonden om wijn te produceren. 1 kg. is al 1 fles. Maar niet geschikt voor export. Slechts eigen gebruik. Net als de andere gewassen, echter, de toeristen kunnen ze hiermee niet voorzien. Het zet mij tot denken. Ik vind het geweldig en geeft mij inspiratie. Veel inspiratie. Het eiland van de Gekko's, trekt mij wel. We zien ze verdwijnen in de rotsen, beschut door hun kleur en beschermd door hun minimale afmeting. Een land waar de duivel dreigt, de Timanfaya duivel dreigt, want het tij kan keren. Wees voorzichtig. De 7 vulkanen op het eiland, hoe kan zo'n relatief klein eiland nu uit 7 vulkanen bestaan, de 7 vulkanen, zijn nog immer actief en het zou niet de erste keer zijn dat ze gelijktijdig uitbarsten. Op het eiland heerst een bijzondere sfeer. We zijn in Spanje, staatkundig, maar wat de natuur betreft zijn we in Afrika. Tja, Dag 5 verdient het om Lanzarote te zijn. De liefde die het eiland uitstraalt, de passie. Laten we het nooit, laten we dat nooit verpesten.