28. dec, 2017

Terugblik 2017 Dag 4 Het gebeurde in het Westen

7-7-17 was het middelpunt en hoogtepunt van mijn leven, alhoewel het natuurlijk vanaf dat moment alleen maar beloofd nog beter te worden. Het is een bevestiging aan de wereld van datgene wat al bekend was bij ons en waarnaar we al leven, Misschien zelfs al op het moment dat ik werd geboren, met laarsen gemaakt om te wandelen, misschien dat ik toen even moest wachten voordat zij werd geboren met de sloop van John B. Al moest ik er voor de wereld afreizen, nu ja, slechts Nederland in de zuidelijke driehoek vanaf het westen gezien. Gebeurde het in het westen met, Sweet Child of Mine n Ennio Morricone, zondr Guns, maar wel met Roses.

Bloemlezing

Dan laat je langzaam de dag op je inwerken.
Een dag die niet helemaal volgens wens begon, al had ik niet anders te wensen en gebeuren dingen, zoals ze gaan. Ik ging de bloemen voor ons huwelijk, later op de dag, halen bij de leukste bloemenkar van Den Haag en Escamp. Op de Leyweg vind je daar Bloemenkiosk Charmaine.
Vorige week ons boeket besteld en wij wilde geen corsages, hij zei: "dan krijg je er in ieder geval 1". Die van de bruid is standaard bij het boeket, maar een bruidegom hoort er ook 1 te hebben. Toen bedacht ik dat toch bepaalde mensen net iets dichter bij ons staan. Denkende aan onze moeders, de kinderen en het stel dat de bruiloft überhaupt tot een optie hebben laten behoren, door het helpen regisseren van het aanzoek. Nee, zelfs compleet regisseren. Ik bestelde dus alsnog corsages en vergat er twee. 
Een paar dagen later kwam ik terug en hij herkende mij direct. Dat onderscheid de goede ondernemer. Het was geen probleem en ik bestelde naast de twee extra corsages ook nog een losse roos, waarvan de bruid niet mocht weten.
Nu stapte ik in de auto om de bloemen te halen en ik kreeg een app. Een hele lieve vrouw naar wie wij hadden uitgekeken kon niet komen. Ze was gisteren weer opgenomen in het ziekenhuis. Dat was wel een domper. Ik kon het niet direct loslaten, dus schreef direct terug. In de hoop om mijn woorden troostend te laten zijn. 
Toen ik thuiskwam hoorde ik dat Tijn is overleden. We kennen Tijn als een jongen van 6. Een jongen die wat wilde doen met zijn ouders om ervoor te zorgen dat wij iets kunnen doen voor onszelf en onze naasten, in de toekomst. Zodat wij hopelijk niet hoeven te sterven aan kanker, of onze kinderen, of onze kleinkinderen.
Hiervoor is geld nodig, heel veel geld. Tijn verzon met zijn vader een mooie actie. Iedereen kan zijn nagels laten lakken. Nagels lakken geeft iets feestelijks. We moeten het leven vieren. Omdat ik meer kan zeggen dan een paar ballonnen, daarom stuur ik geen ballonnen voor Tijn. Ik wil alleen stil staan bij de vriendin, die toch dicht bij ons was, al zal ze in Zwolle zijn geweest. Ik wil ook stil staan bij Tijn. Maar ik wil ook het leven vieren.
Ook wil ik stil staan bij mijn oom, die plotsklaps is overleden, ik hoorde het gisteren op mijn bruiloft, maandag is de begrafenis. Het was een oom die ik best hoog heb zitten. Hij heeft veel opgetrokken met mijn vader. 
Tevens sta ik stil bij degene die niet konden komen, omdat ze te ziek zijn, of geestelijk niet in staat waren om te komen, terwijl ze wel wilde.
Ik kan niet alles tegelijk, maar 1 ding tegelijk kan ik wel. Ik zet me nog steeds in om geld te werven voor onderzoek naar behandelingsmethoden van kanker en doe graag iets daarvoor terug. Ik vraag daarom om te doneren. Binnenkort start mijn actiepagina, maar neem nu al contact op, als ik iets voor jou kan doen. Ik schrijf nog steeds gedichten of verhaaltjes op verzoek. Dan sta ik stil bij jou of jouw bijeenkomst. Dan ben je even dicht bij mij en dicht ik over jou. Laat maar weten wanneer je dit wilt. Tegen een donatie is veel mogelijk.
De donatie zal rechtstreeks naar onderzoek gaan. Alvast bedankt lieve mensen en onthoud, je hoeft het niet te doen, zeker niet voor mij, maar wel voor jezelf en je naasten en ik dus voor jou en voor mezelf.
Ik zal later vertellen over de onvergetelijke mooie dag. Maar ik vond dit even gepast.

 

Fort Kijkduin!

De Kust wacht
Hij is nog niet veilig
De opstelling staat nog niet klaar

Wachtend in mijn bunker
Trans Atlantisch op de muur
Die hier al vanaf '40 - '45 staat

Kort Amerikaans
Zijn mijn haren nu wat langer
Ochtend drama vermengd met adrenaline

Iers inmiddels is mijn koffie
Die ik in een paar uur nippen zal
Terwijl we bezig zijn met de Lay-Out

Opmakend visageren
Ageer ik de aanvallende vis
De Schol met een krullenkoppie

Een Lekkerbekkie
Met de allermooiste ogen
Die ik vandaag voorgoed veroveren ga.

© HW 7-7-2017

Liefde is ....

Veel te vroeg vertrokken we naar het NH hotel te Kijkduin. We hadden vooraf gevraagd of we ons daar om mochten kleden. Het was de bedoeling op de toiletten daar. Het dames toilet is een zeer grote ruimte. De herentoiletten zijn aangepast aan de behoefte van de meerderheid van de mannen. Ik heb zelden een man gezien die zich uitgebreid aan het optutten was, op het toilet. Ook vandaag zal dat niet gebeuren. Zeker niet omdat ik gebruik mocht maken van het invalidentoilet, dat doorgaans groter is. Echter we waren veel te vroeg.
Het NH hotel is een inspirerende omgeving, tenminste wanneer je niks beters te doen hebt dan wachten, wachten, wachten. Er moest nog wat afgegeven worden. Zeker omdat ik dat gisteren vergeten was, in alle enthousiasme. Vandaag mocht dat niet gebeuren. Vandaag mocht dat echt niet gebeuren, dus was ik vandaag voorbereid, gefocussed en daarom veel te vroeg. Alsof ik vandaag een marathon moet lopen, of gewoon een 5 km., want op loopjes kom ik veel te vroeg, net als vandaag. Al lijk ik een relaxte gozer, op dat soort momenten ben ik dat niet. Dan sta ik stijf van de stress.
Normaal kom ik eigenlijk nooit te vroeg. Maar ik heb nog nooit gehoord van te laat komen. Dus altijd op tijd, maar op dit soort momenten, veel te vroeg.
We hadden afgesproken om 12:00 uur met de visagist, de virendin van de zoon van de bruid. Zij kwamen 7 minuten later. Voor mij is dat te laat, voor hun op tijd. In ieder geval moest ik nog zeker twee uur wachten voor ik kon aftellen naar het omkleden. Ik had wel ooit gezien dat bruidegommen al in de ochtend aan het bier begonnen. Daar had ik geen zijn in, maar wel in een Irish Coffee. Dus bestelde ik een Irish Coffee bij de bar. Zeker omdat we zagen dat twee Ieren werden afgehaald door de broer van een andere bruidegom. Alhoewel ik ze niet kon associeren met een ierse terrier. Dus onherkenbaar Iers, had ik van de jongeman gehoord wie hij afhaalde. 
Dit geeft de zin en zinloosheid aan van het wachten op je tijd, zonder jezelf echt nuttig te kunnen maken. Zo kwam er ineens een gedicht op en begon maar met schrijven, toen ik de krant al uit had. Ik wist inmiiddels voldoende over de Tour de France en in het andere nieuws was ik even niet geïnteresseerd.
De bar van NH heeft een mooi uitzicht en je kunt er heel goed ander materiaal lezen. Het is een prachtig rustgevend hotel, wat echt klassiek oogt. Niet van de buitenkant, alhoewel de trapleuning bij de ingang wel erg mooi glimt en echt iedere dag gepoetst wordt door een medewerker, ook weer in klassieke kleding.
Ik moest nog wat regelen met een roos. De bruid mocht hem niet zien, dus had ik hem in de kofferbak gedaan en ervoor gezorgd dat hij niet open ging. Ze vroeg zich niet eens af waarom ze hem niet mocht gebruiken. Waarschijnlijk dacht ze, tja, de zenuwen.
Om kwart voor drie was de bruid klaar, echter de visagiste had nog even nodig. De telefoon verteld dat ze bijna gingen beginnen. De stress voorkwam dat ik zei: "Veel succes". Want zonder bruidspaar is de ceremonie wel een beetje vreemd. Ik zei dat dus niet, dus stonden we om 10 minuten voor drie beneden. Zij bij "Leuk" en ik onderaan de trap bij "de Kust".
De muziek zou om 15:00 uur starten. Een nummer van 5:40 minuut zou mijn entrance voor zijn, dan zou ik worden opgehaald. Dus zeker nog een kwartier. Een kwartier is lang. in je eentje. en toen wist ik wat Liefde is .... Liefde is wachten, Wachten op het juiste moment.

Slag bij Kijkduin kijken met uniek origineel beeldmateriaal.

Slag bij Kijkduin

In de middag had ik er nog zo voor gewaarschuwd tegen de fotograaf. Ik zat in mijn Fort, wat eigenlijk gewoon het NH hotel was. Echter het uitzicht was alsof ik in een Fort zat. Op de hogere etages had ik het uitzicht op de slag. Ik had een strategie. Ik wist niet of het ging werken, maar met de tactische zetten van de admiraal. Door deze associatie was ik heel even bang dat men zich richting Den Helder had verplaatst, in plaats van Den Haag.
Soms ben ik niet vies van bombastische associaties. Eigenlijk barst het er bij mij van. Dat is de reden dat ik niet altijd begrepen wordt. Natuurlijk zitten we niet in een oorlog, we zitten in een bombastisch gevoel van vrede. Alhoewel mijn hart hoog zit, is mijn ademhaling juist laag. De opzet is geslaagd, ik luister vredig naar de toespraak van mijn vrienden. Zij brengen mij in een soort roes, terwijl ik volledig bewust ben van het leven. Ik neem ieder woord op, maar tegelijk heb ik beeld. Zonder ruis. Niks gelogen, alles waar, zonder dat 1 woord teveel gezegd wordt of misplaatst. 
Dam is het tijd om op te staan en de bruid de rechterhand aan te reiken. Ach, vandaag gaan we niet jankrn over waarom niet de linker. Ik hoef er ook niet over na te denken en geef eigenlijk als automatisme de rechter. Dat doe je wanneer je een hand geeft. Een rare gewoonte voor linkshandigen, maar ik ben zelfs op dat vlak onzijdig. Alhoewel ik bepaalde handelingen nog altijd niet rechts kan doen. Zoals schrijven. 
Daar staan we dan. De ambtenaar noemt mijn namen en ik hoor dat ze moeite heeft met mijn derde, Josephus. Als kind wist ik dus al dat oh achter elkaar f is, maar als je niet zo heet, kan dat lastig zijn. De grap om het al p uit te spreken en een soort van stomme h, die maakte ik ooit zelf. Echter had ik nooit de combinatie Josep-hus gehoord. Eens moer de eerste keer zijn. Met mijn gedachte daar naar toe afdwalend miste ik de rest van de vraag en leek de vraag van de ambtenaar retorisch, net als wanneer jou gevraagd wordt, hoe het met jou gaat. Mensen willen dan niet horen dat het slecht met jou gaat. Nee, ik heb nog geen enkele twijfel gekend en nu ook niet. "Heeft ze de vraag gesteld?", vroeg ik mij af. Er viel een pijnlijke stilte. Ik keek naar Karin. "Waarom zegt ze geen ja?" Om de stilte te doorbreken en om maar zelf het boetekleed aan te trekken riep ik luid en volmondig: "Ja!". Karin oogde opgelucht, had ze werkelijk ook maar 1 keer gedacht dat ik er van af zou zien. Heb ik daar ooit enkele aanleiding toe gegeven? 
Met gepaste spanning bleef ik haar aankijken, ik wil haar kussen. De hele dag. Natuurlijk was haar ja-woord het mooiste wat mij ooit kon gebeuren. Nu kan er niks meer gebeuren. Laat alles maar over me heenkomen. Genietend van de dag. Gingen we van de ene mooie toespraak, naar een opdracht die me voor de tweede keer deed knielen, niet voordat er iets uitlekte. De vurige wens van Karin om een meervoud van mij te bezitten ging de huiselijke grap van eikel met een C te boven. Het is de grap die ik niet mag maken, omdat ik daar nog niet bij was. Maar wel 1 die de spontaniteit van Karin aangeeft. De spontaniteit die haar laat stralen en het beste uit mij haalt.
Daarom zal ik haar de speech laten doen. Omdat zij wel kan improviseren en ik alleen kan schrijven en voorlezen voor mij lastig is.
Eerder zou de ambtenaar nog op een mooie manier ons gedicht voordragen. Het gedicht wat ik inmiddels in ons album heb geplaatst.
Echter wil ik afsluiten met de witte duif. De duiven van de liefde. De duiven van de vrede.
De duiven van de vriendschap. Dat was een hoogtepunt waarbij ik onze zegetocht wil eindigen. De slag bij Kijkduin bracht vrede. Onze zegetocht zal ons voeren naar nog veel meer mooie momenten. Nu deden wij de dingen al samen en was dit de bevestiging. De symboliek van de duiven, het gevoel van de drang van de duif om weer huiswaarts te keren. Dat was mooi. Bij het loslaten keken ze ons aan en moesten eerst oriënteren en navigeren, om de koers te bepalen. De duif van de bruidegom verliet zijn hand en die van de bruid vloog er achteraan. Om terug te keren naar de plaats waar zij zich thuis voelen. Met elkaar en ze leven hun leven in de gegeven lengte gelukkig. Dit keer 

Foto: © 7-7-'17 Bjorn Paree