27. dec, 2017

Terugblik 2017 Dag 3 Het Leven Gedicht

Al vanaf 2015 heb ik een eigen website waarop ik publiceer. Dit publicceren is langzaam terug verschoven naar alles rechtstreeks op Facebook te plaatsen. Ik maakte mij geen illusies. Terwijl ik tegen het einde van dat jaar het idee had opgepakt om 16 miljoen gedichten te schrijven. Ja, voor een ieder één. De aanzet was dat steeds meer mensen mij motiveerden vooral door te gaan met schrijven en dat ik er toch echt eens iets mee moest doen. Dus ik denk mooi, dan kan ik een sponsoractie opzetten om mijn actiepagina dat jaar te spekken. Tot mijn verbazing waren er wel degelijk een aantal aanvragen, maar storm liep het niet. 

Echter de aanmoedigingen om meer te doen met mijn gedichten bleven komen. Ik schreef steeds meer gedichten, al dan niet geïnspireerd door muzikale vertalingen van eigen hand. Uiteindelijk kwam er via een tag, van een voormalige buurvrouw uit lang vervlogen tijden, een pagina voorbij van een open podium. Zelf heb ik nooit stil gestaan om mijn gedichten in het openbaar voor te dragen, maar ik was wel nieuwsgierig naar wat Open Podium de Vierde Man inhield, dus trok ik de stoute schoenen aan. niet alleen, maar met mijn dochter. Zo kregen we beiden de vraag om ook iets van ons werk voor te dragen, tot mijn verbazing had mijn dochter ook iets meegenomen. Daar stond ik dan te turen op mijn telefoon. Scrollend en hakkelend. Mijn dochter deed het beter, maar dat komt omdat zij nog verse ogen heeft waarschijnlijk. Toch hoorde het dichterspubliek er wel iets in. Doordat ik ondertussen ook gedichten publiceerde op de pagina van hetzelfde Open Podium kwam ik Open Podium Woorddingen tegen. Ik stuurde een mail dat ik wel iets wilde doen. Oeps, dat mocht dus ook. Ik stond mooi op het pamflet, wat nu? Ik verzamelde een aantal gedichten en ik kreeg op dat ik wel 10 minuten iets mocht doen. Tien minuten is lang, erg lang, wanneer je geen programma hebt. Dus op de middag zelf bleef ik maar voorlezen, eigenlijk helaas nog steeds op dezelfde manier als tijdens mijn vierde man moment. Het was zelfs nog slechter, vond ik aan mijn kant van de lessenaar. Het begin was leuk, even contact met Alexander Franken, die ook vanuit Den Haag naar Breda was afgereisd. Wat erg leuk was dat ik een collega schrijver, die ook op de vierde man publiceert, tegenkwam en ze herkende mij toen ik mijn naam zei. Wie volgt mij nu, ongeacht of ik ook maar enigszins te volgen ben. Zij vertelde dat ze mij leest. Dat is nog weer van een ander kaliber. Iemand die mij kan lezen. Dat is toch heel bijzonder, ik moet zeggen dat ik nu inmiddels al veel aan haar te danken heb en het is niet makkelijk, maar ik lees haar ook. Dat deed ik namelijk al.

Via Alexander Franken kwam ik terecht in de Posthoorn. Daar was ook een andere dichter die ik al een aantal keren had ontmoet bij de Vierde Man. Hij moedigde mij aan om in ieder geval een gedicht voor te lezen. Ik maakte het mijzelf moeilijk door een gedicht voor te dragen die ik die middag pas geschreven had. Die zat er dus echt niet in en ik had hem ook niet uitgeprint, zodat het weer hakkelen werd op de telefoon. Dat was niet de bedoeling. Ik had afgesproken met Alexander om dat nooit meer te doen. Tja, daar stond ik dan. Maar ik mocht terugkomen van de organisator Anna Djerek. Het ging steeds beter, al ben ik vanzelfsprekend niet snel tevreden en zit er nog altijd ontwikkeling in. Tijdens het schrijven zit ik helemaal in een gedicht, maar laat hem daarna weer los. De kunst van het voordragen is dat je er echt helemaal in moet zitten en je niet af mag laten leiden. Niet af laten leiden door futiliteiten als zenuwen, een kreukel in jouw papier, vals licht door jouw letters. De letters moeten in jouw hoofd zitten in de vorm van woorden. Soms ben ik ineens al verder en sla ik een regel over, wanneer je dat beseft is het gevaar dat je er af bent, terwijl je beter door kunt gaan. Dat laatste is lastig, want ineens weet je niet meer waar je bent. Hoe het verder gaat. De kunst van het voordragen is een schone kunst en ik wil het leren beheersen. Om in het concertgebouw te komen hoef je slechts te repeteren, repeteren, repeteren, volgens Alexander. Dus dat doen we dan maar.

Het dankbare is dat ik heel wat leuke mensen heb leren kennen. Een zwemvriendin Conny Veenings nodigde mij uit om voor te dragen bij de Haarlemse Dichtlijn, een maand later maakte zij haar debuut en werd ik door een andere vriendin weer uitgenodigd. Tevens mag ik regelmatig iets doen bij een evenement van Maarten Willems, waardoor ik mij ook kan ontwikkelen. Alexander tot slot heeft een nieuw Open Podium, waar ik ook graag kom. Zo kan ik mij nog verder ontwikkelen. Ik heb nog veel ideeën,om ook de oude oorspronkelijke ideeën niet te vergeten. Zo ben ik benieuwd wat 2018 gaat brengen.  Want ik kom zeker terug.

Foto: Maarten Willems