26. dec, 2017

Terugblik 2017 Dag 2 Sportief

In sportief opzicht bestond mijn jaar uit hoogte en dieptepunten, wat allang geen Metafoor meer is en zo'n beetje de slechtste openingszin die ik maar kan bedenken. Ieder sportief jaar bestaat uit hoogte en dieptepunten. De kunst is om er mee om te gaan. Om de dieptepunten te verklaren, dan blijven de hoogtepunten over. Als ik de omstandighden reken was mijn sportief jaar één groot hoogtepunt, alleen ligt dat hoogtepunt in mijn totaal sportieve leven niet op een verwachte plaats. Heb ik dit jaar juist die verwachting los gelaten en ben ik eenvoudigweg wat meer gaan genieten, in de wetenschap dat ik nu eenmaal niet zo'n fysiek wonder ben.

Ik ben soms een bovengemiddeld en soms, een ver onder het gemiddelde sporter, geweest, tot nu toe. Dit heeft een reden, mijn ouders hadden nooit durven hopen dat ik ook maar ooit op een atletiekbaan zou staan, terwijl ik als kleuter en jong kind, zeker tot mijn 10e jaar gigantisch veel schoenen versleet. Ik liep tijdens wandelingen altijd achteraan, ik had mijn nachtelijke urineweg niet onder controle, ik kon geen bal raken, overigens nog steeds niet, maar ik deed altijd mijn best. Ja, ik deed mijn best. Ik deed mee, met mijn zussen. Ik deed mee met mijn neefje, die wel fysiek talent had en met zijn gedrag de harten veroverde van jonge moeders, de vriendinnen van mijn zussen en nog veel meer jonge meiden. In de liefde, voor zover dat mogelijk is als 10 jarige, kon ik niet anders dan het over een andere boeg gooien. Zo waren de ogen van Jenny uiteindelijk voor mij bestemd, omdat mijn spel haar wel beviel, kreeg ik van haar dat kusje en niet hij. Waar hij ongetwijfeld niet mee zat.

Nee, ik ben nooit een fysiek wonderkind geweest, juist het tegenovergestelde, terwijl de roem van de anti-held mij ook niet gegunt is en dat komt omdat ik daarvoor te goed mijn best heb gedaan. Ik heb meegedaan en ik had grote dromen, dat beviel mij en ik weet zeker ook mijn leermeesters wel. Zo heb ik pas heel laat mijn zwemdiploma behaald. Ik heb het schoolzwemmen gemist doordat mijn klasgenoot zonodig een scherp voorwerp tegen mijn achillespees moest schoppen, die spontaan doorsneed. In eerdere versies van dit verhaal was het een fles, een blikje, eigenlijk weet ik nooit wat het geweest is. Het moet massa hebben gehad en het moest vreselijk scherp zijn geweest om door mijn broek, mijn sok, mijn huid en mijn achillespees te snijden. Maanden van revalidatie, lieten het schoolzwemmen niet toe. Tot ieders verbazing belandde ik later op de MAVO tijdens de eerste zwemgymles in het diepe. Mijn gymleraar riep mij aan de kant. Of ik even zo ver mogelijk onder water kon zwemmen. Dat lukte mij. Ik had het mezelf aangeleerd. Hij zorgde er voor dat ik op mocht voor mijn B-diploma. Ik sloeg dus mijn A-diploma over. 

Nu kom ik op het punt van mijn eerste sportevenement van het jaar 2017. Ook in 2017 heb ik meegezwommen met de 12 uur van Maarten van der Weijden. Maarten had als doel om de 50 km. te halen. Ik had eigenlijk geen doel. Anders dan vorig jaar had ik nog geen meter gezwommen. Wel wilde ik wat vaker in het water liggen om de nacht wat beter door te komen. Bewapend met voeding, drank, voeding, enz. Wat mij in 2016 er ook doorheen heeft gholpen, want een nacht doorhalen is voor mij behoorlijk slopend en dan wil je ook nog presteren. Het team van Madelief was dit jaar uitgebreid, waardoor we beter konden verdelen, iedereen kon net zo lang zwemmen als je wilde, omdat je met meerdere in de baan zwom. Zo lag ik dit jaar drie keer in het water. Nu weet ik niet hoeveel banen ik vorig jaar zwom binnen een uur. Maar dit jaar heb ik 3 x een uur gezwommen en kwam ik tot 6 km. Waar ik behoorlijk tevreden over was. Die nacht had ik er heel waat vrienden bij gekregen en één hele bijzondere uit een ander team, zou later meer voor mij betekenen.

Een dag later stond ik bij de finish van de Marathon Rotterdam en op het 27 km. punt, nabij de Erasmusbrug. Het was heet, het was gloeiend heet en mijn gedachten gingen uit naar mijn ervaringen, lopend in de hitte en naar mijn vrienden waarvoor ik langs de lijn stond. Zelf zou ik in mei starten op de marathon van Leiden, waar ik tegenop zag, omdat ik mijzelf een trainingsachterstand had aangemeten. Ik was op 1 maart weer begonnen met het oppakken van de training. Nu ik werkeloos was had ik tijd genoeg. Maar ik had veel minder gedaan dan andere jaren, in de maanden daarvoor. Ik had veel overgewerkt en mijn motivatie was ook op een laag pitje. Trainen in het donker kon ik niet meer. Mijn zicht was te slecht en ik was een watje geworden voor wat betreft het weer. Mijn energie ging naar mijn melancholie, omdat ik vooral bij degene wilde zijn, die ik lief heb. In de weekends liep ik wel zo mijn rondjes in Den Haag, wanneer ik bij haar was, maar dan wilde ik niet te lang wegblijven. Mijn doel om de Marathon van Leiden te lopen was gekoppeld aan Team KWF waarvoor ik bezig moest zijn om fondsen te werven. Het streefbedrag was €750,00. Ik zat nog slechts op €45,00 in maart en ik kwam er maar niet aan toe. Ik had nog wat zaken in de verkoop en uiteindelijk verkocht ik 1 Ets voor €25,00. Ik kreeg bericht dat ik mogelijk alsnog niet in aanmerking kwam voor een startnummer. Nu is het niet moeilijk om aan een startnummer te komen. Want deze staan vaak een week voor de loop vaak in de verkoop. Soms zelfs tegen gereduceerd tarief. Ik heb mijn mening hierover kenbaar gemaakt, mijn mening is namelijk dat ik mijn best deed en dat deed ik ook, maar ik zat vast in mijn creativiteit. Andere jaren heb ik voor Alpe d'Huzes al eens €800,00 en €750,00 geworven, wat ook ver onder het streefbedrag van €2500,00 zit, maar ik heb er echt meer dan mijn best voor gedaan, ik heb er bovengemiddeld mijn best voor gedaan. Mijn trainingen waren al wat verder gevorderd en ik was al vroeg in het seizoen bruin gekleurd. Uiteindelijk zat ik lekker op een afstand van 35 km. als langste duurloop. Wat ik tijdens eerdere pogingen in mijn trainingen voor de Marathon nog nooit had aangetikt. Mijn uitdaging zat er in dat ik het dit keer alleen moest doen. De laatste keer dat ik een Marathon had gelopen, dit was in 2015, gingen mijn trainingen goed tot twee weken voor tijd. Tijdens mijn lange duurloop was de man met de hamer mij niet gunstig gezind na 2 en een half uur. Ik besloot om met vrienden mee te lopen en ik finishte, maar wel in een tijd die ik naar de marathon toe, niet in gedachten had. In 2016 zou ik in Enschede opnieuw proberen om er 4 uur en een beetje over te doen. Dit ging goed tot en met de Groet uit Schoorl. De 30 km. loop liep ik binnen de 3 uur. Daarna kreeg ik een rib blessure, die mijn trainingen moest laten stoppen. Dit keer ging het mij niet om tijd. Ik wilde hem alléén uitlopen, om nog één keer aan mijn zus Liza te laten zien, dat ik haar boodschap begrepen had. Dat ik haar niet vergeten ben. Aan haar heb ik mijn Amsterdam Marathon medaille gegeven, op haar sterfbed. Niet omdat ik over wil komen als barmhartige Samaritaan, nee dat niet. Omdat die Marathon een pleuris eind is. Omdat ze opgenomen was in het ziekenhuis op de vrijdag voordat ik mijn eerste Marathon, in 2014, zou lopen, die ik niet kon uitlopen, omdat ik als een gek heb gelopen. Zij zou mij aanmoedigen en daarom zou ik Leiden nog één keer lopen. Daarom. Niet om Superman te zijn. Nee, ik liep hem voor mezelf en daarom ook voor haar. Het is iets tussen ons. Niemand hoeft dat te begrijpen en niemand heeft er ook iets aan. Ik zal er vast nog vaker op terugkomen. Nee, ik ben niet zo fysiek ingesteld. Ik ben een watje, zeker tegenover haar, soms laat motivatie mij in de steek. Zeker op mijn luie momenten, ben ik niet zomaar lui, maar zit ik ergens mee, ook ik zie wel eens beren op mijn weg, terwijl ik doorgaans roze olifanten zie, waarvan ik weet dat die ook niet bestaan. Zo liep ik hem uit in meer dan 5 uur, op het 35 km. punt moest ik huilen van geluk. Ook die dag was het warm en met een KWF team maatje maakte ik Leiden die middag en vroeg avond onveilig. In de trein lonkte een jonge moeder naar mij, haar zoon zag in mij de ideale vader. Ik vertelde haar dat ik haar het beste gun in de toekomst en thuis aangekomen wachtte ik op Karin, die na mijn loop een teamuitje had met haar werk. Haar aanwezigheid bij de finish, dat was voor mij een ander hoogtepunt. Ovrigens mocht ik lopen, voor Team KWF, omdat ik inmiddels een eindsprint had ingezet naar €125,00.

Een week na mijn marathon vertrok ik met de bus naar Alpe d'Huez. Ik had me een maand eerder aangemeld als vrijwilliger. Alles viel op zijn plek. Ik kreeg de kans om mij aan te sluiten bij vrienden van mij in een chalet. Dus ik had een verblijfplaats en er was een gaatje bij team Finish. Het werd een speciale week. Team Finish, hoe bijzonder om mij juist aan te sluiten bij dat team. Hoe bijzonder was de ervaring weer die week. We hebben veel lief en leed gedeeld in het huisje. Ik ben die week nog 1 keer naar boven gelopen met een vriend, maar ik heb ook besloten om in 2018 nog 1 keer te gaan om echt definitief te finishen. Ik ontmoette de man die 5 keer zou wandelen en hij had het gehaald als er geen donder op de berg zou zijn gekomen. Gedonder op de berg. Ja, er was gedonder op de berg, maar het was perfect opgelost. Goh wat hou ik van die berg. Ik ben die week nog verder naar boven gewandeld, zonder drinken, zonder eten. Alleen met mezelf en al mijn gedachten diep in mij. Zo zong ik meerdere keren ''The Sound of Silence' en dacht aan mijn vertaling, die ik op het graf van mijn zus heb voorgedragen.

Mijn sportief jaar 2017 is één groot hoogte en gelijkertijd één groot dieptepunt. Ik zou 1 dag meewandelen met vrienden, tijdens de 4-daagse van Nijmegen. Op de donderdag, tijdens de zevenheuvelenroute, die ook veel voor mij betekend. Ik was ongelooflijk zenuwachtig of ik wel op tijd aan de start kon verschijnen. Dus reiste ik maar een avond vooraf met de laatste trein naar Nijmegen. Ik zou een rustplaats zoeken en uiteindelijk vond ik die op de tribune. Ik heb niet geslapen en genoot van de nacht. Eigenlijk was ik gelijk een zwerver. Die ochtend stond ik al heel vroeg bij de start. Toen het begon te regenen, het begon hard te regenen. Ik kon schuilen in de snackbar. Zo starten we die ochtend uiteindelijk aan de ca. 40 km. Het ging heerlijk, al werden mijn voeten uiteindelijk wel nat, zo werd het al minder comfortabel na 20 kilometer en langzaam aan ging het licht uit. Terwijl ik die in de verte nog zag branden. het werd ook nog eens heel mooi weer, wat later op de ochtend. Ik had zelf geen idee dat het nog zo vroeg was. Ik had het gevoel dat ik er al een hele dag op had zitten. Tijdens het laatste stuk nam ik ook nog een verkeerde afslag en zou bijna finishen tussen de militairen, die een andere finish hebben. Dus ik had nog even wat meer kilometers gemaakt, heen en terug. Zo liep ik erg oncomfortabel, met open liezen, mijn voeten helemaal kapot naar de finish. Wat moesten de mensen later op de dag in de trein wel niet hebben gedacht. Karin was ongelooflijk bezorgd, toen ik zo binnenkwam. Ze dacht dat bij mij ook geestelijk het licht uit was gegaan, maar het was slechts fysiek, wat ik haar ook liet blijken. Eerst dacht ze dat ik een grapje maakte, met mijn loopje, nee, het was echt, het was echt. Dit doen we dus niet meer zo. Een hoogte en een dieptepunt, alhowel ik in 2016 samen met een vriendin wel 45 kilometer heb gelopen, bergop. Maar daar hebben we de hele dag over gedaan en dat was in 3 etappes, met langere rustpauzes.

In de conditie van mijn marathonavontuur wandelde ik dus die dag de 40 km., in september liep ik in dezelfde opgebouwde conditie nog een halve marathon. Ik had al helmaal geen lange loopjes meer gedaan. Zeker niet langer dan een uur en dan ook nog onregelmatig. Maar ik heb nog nooit zo lekker gelopen als die dag op Texel. Afscheid nemend van mijn hardloopavonturen en ik mocht dat dan ook nog doen met een stuk onverhard, wat mij wel beviel. Het veldlopen heeft altijd al een speciale aantrekkingskracht op mij gehad. Zo ook het lopen langs het strand. Zo heb ik dit jaar ook twee keer meegedaan aan een strandloop en dat was het dan zo ongeveer wat ik dit jaar heb gedaan. Na mijn halve marathon op Texel heb ik nog twee keer hardgelopen. Twee weken geleden drie kilometer en gisteren op 1e kerstdag heb ik een kwartiertje gelopen om mijn benen los te gooien, ik denk dat ik dat vandaag maar weer doe en wie weet ga ik ooit nog meedoen aan een 5 km., maar nooit meer, nee nooit meer een marathon.

 

Foto: Bjorn Parree, Leiden Marathon, op het 40 km. punt.